kabanata 2

AMARA POV

Ang mga salitang binitawan ko ay tila naging binhi na itinanim ko sa kanyang isipan. Mula noong araw na iyon, naramdaman ko ang pagbabago sa kanyang pakikitungo sa akin. Hindi na siya ang lalaking may lamig sa puso at paghamak sa tingin; sa halip, napalitan ito ng pagkagulat, kuryosidad, at unti-unting pagbabalik ng atensyon na matagal ko nang inaasam.

Alam kong hindi madaling sirain ang pundasyong binuo nila ni Isabella sa loob ng isang taon. Ngunit ang tunay kong sandata ay hindi poot o inggit—ito ay ang pagpapakita sa kanya ng kung ano ang nawala sa kanya, at kung ano ang maaari pa niyang makuha kung siya ay muling lilingon sa akin.

Sa mga sumunod na linggo, sinigurado kong madalas kaming magkita sa mga pagtitipon ng mga negosyante, sa mga pagpupulong, at sa mga okasyong sosyal kung saan alam kong madalas siyang pumunta. Hindi ko siya hinahabol, hindi ko siya tinatawagan nang walang dahilan, at hindi ko ipinaparamdam na kailangan ko siya. Sa kabaligtaran, ipinakita ko sa kanya na ako ay may sariling mundo, may sariling tagumpay, at may sariling halaga na hindi na nakadepende sa kanya.

Sa tuwing magkikita kami, laging ako ang unang bumati nang may ngiti, ngunit laging ako rin ang unang aalis kapag naramdaman kong sapat na ang atensyong nakuha ko. Ang layunin ko ay hindi manatili sa kanyang paningin nang matagal, kundi manatili sa kanyang isipan kahit wala na ako sa harap niya.

 

Isang hapon, nakatanggap ako ng paanyaya mula sa isa sa pinakamalaking kumpanya ng konstruksyon sa bansa. Inaanyayahan akong ipakita ang aking mga disenyo sa isang pribadong pagpupulong kung saan naroroon din ang mga pinuno ng Vance Group of Companies. Ito ang pagkakataong hinihintay ko—isang pagkakataong ipakita sa kanya na ang babaeng dating itinuring niyang walang kakayahan ay ngayon ay isa nang respetadong pangalan sa industriya.

Pumasok ako sa malaking bulwagan ng kumperensya suot ang isang damit na kulay pulang ubas—simple ngunit nagpapatingkad sa aking anyo. Ang aking buhok ay nakalugay nang maayos, at ang aking mga mata ay puno ng kumpyansa. Sa pagpasok ko, agad kong naramdaman ang paghinto ng mga usapan, at nang ibaling ko ang aking tingin sa harap, doon ko nakita si Alexander na nakaupo sa gitna ng mesa, ang kanyang mga mata ay nakatuon agad sa akin sa sandaling makita niya ako.

Tumayo siya nang bahagya, at kahit mabilis itong umupo muli, napansin ko ang pagbabago sa kanyang ekspresyon. Ang kanyang mga labi ay bahagyang bumuka, tila hindi makapaniwala sa kanyang nakikita.

Nang dumating ang oras ng aking pagtatanghal, humarap ako sa lahat nang tuwid ang tindig. Ipinakita ko ang aking mga plano, ipinaliwanag ang bawat detalye, at sinagot ang mga tanong ng mga kalahok nang may linaw at talino. Walang bahid ng kaba o pag-aalinlangan sa aking tinig. Lahat ng aking sinabi ay bunga ng mahabang panahon ng pag-aaral at pagsasanay.

Nang matapos ako, pumalakpak ang lahat ng naroroon, at narinig ko ang mga papuri na bumubulong sa paligid. Ngunit sa gitna ng mga iyon, ang tanging narinig ko ay ang malakas na palakpak ni Alexander—ang palakpak na puno ng paghanga at pagkilala.

Nang matapos ang pagpupulong, nanatili siya sa kanyang upuan habang ang iba ay unti-unting lumalabas. Nang makita niyang ako na lang ang natitira sa bulwagan, tumayo siya at lumapit sa akin.

“Napakaganda ng iyong pagtatanghal, Amara,” bati niya, ang kanyang tinig ay mas malambing kaysa sa dati. “Hindi ko inaasahan na magiging ganito kalawak ang iyong kaalaman. Ikaw ay talagang nagbago.”

Tumingin ako sa kanya nang may ngiti, ngunit hindi ko ipinakita ang labis na tuwa. “Salamat, Alexander. Sinabi ko sa’yo, maraming bagay ang nagbago sa loob ng isang taon. Hindi na ako ang dating Amara na umaasa lamang sa iyong anino.”

Tumingin siya sa aking mga mata nang matagal, tila may hinahanap doon. “Totoo iyan. Ang babaeng nakikita ko ngayon ay mas matapang, mas matalino, at mas… kaakit-akit.”

Ang huling salitang binitawan niya ay sinabi nang mahina, ngunit sapat upang marinig ko. Naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso—hindi dahil sa pagmamahal, kundi dahil sa pananabik na gumagana na ang aking plano.

Lumapit ako nang kaunti, sapat lamang upang maramdaman niya ang init ng aking katawan, ngunit hindi sapat upang maging masyadong malapit. “Ang pagbabagong ito ay nangyari dahil sa iyo, Alexander. Kung hindi dahil sa sakit na idinulot mo sa akin, hindi ko matutuklasan ang lakas na taglay ko. Kaya sa isang paraan, may utang pa rin ako sa’yo.”

Nanlaki ang kanyang mga mata sa aking sinabi. “Hindi mo ba ako kinamumuhian? Matapos ang lahat ng ginawa ko sa’yo, bakit ganito ka pa rin magsalita?”

Ngumiti ako nang mapait, at dahan-dahang inilapit ko ang aking kamay upang hawakan ang kanyang bisig—isang hawakang magaan, ngunit may dalang kuryenteng dumaloy sa kanyang katawan.

“Paano kita kamumuhian kung ikaw pa rin ang lalaking minahal ko nang higit pa sa sarili ko? Ang pagmamahal na iyon ay hindi namamatay nang basta-basta, kahit anong gawin mo. Maaaring nasaktan ako, maaaring nasugatan ang aking puso, ngunit ang pagmamahal ko sa’yo ay nanatili—iba na lamang ang anyo nito ngayon.”

Ang mga salitang iyon ay parang pulot-pukyutan na tumagos sa kanyang isipan. Sa halip na maramdaman niyang may galit ako, nararamdaman niya ang isang uri ng pagmamahal na hindi humihingi ng kapalit—isang bagay na hindi niya naranasan kay Isabella.

Dahil alam ko kung ano ang kanilang buhay sa loob ng kanilang tahanan. Sa pamamagitan ng mga impormasyong nakalap ko, nalaman kong hindi kasing perpekto ng ipinapakita nila ang kanilang pagsasama. Si Isabella ay sanay sa luho, laging nagrereklamo, laging humihingi ng atensyon, at laging naghahambing sa kung ano ang mayroon siya. Wala siyang ibang inaalala kundi ang kanyang sariling kapakanan.

Habang ako—ipinapakita ko sa kanya na ako ay handang umintindi, handang makinig, at handang magbigay ng kapayapaan na hindi niya matagpuan sa kanyang asawa.

“Amara…” bulong niya, at naramdaman ko ang panginginig sa kanyang boses. “Hindi tama ito. May asawa na ako. Hindi ako dapat mag-isip ng ganito tungkol sa’yo.”

“Alam ko,” sagot ko agad, at inalis ko ang aking kamay mula sa kanyang bisig, na tila iginagalang ang kanyang sinabi. “Hindi ko hinihiling na labagin mo ang iyong pangako. Ang gusto ko lang ay maging kaibigan mo. Kung kailangan mo ng kausap, ng taong makakaintindi sa’yo nang walang hinihinging kapalit, nandito lang ako. Wala akong ibang hangad kundi ang makita kang maayos.”

Ang mga salitang iyon ang pinakamatibay na bitag na inilagay ko. Sa pamamagitan ng pagsasabing wala akong hinihingi, wala akong inaasahan, at wala akong ibang layunin kundi ang makatulong, unti-unti kong inaalis ang kanyang pagdududa. Ang isipan ng tao ay laging humahatak sa kung ano ang tila walang panganib. At sa kanyang paningin, ako ngayon ang ligtas na kanlungan—ang taong makakaintindi sa kanya nang walang hinihinging kapalit.

 

Mula sa araw na iyon, nagsimula ang madalas na pag-uusap namin. Sa pamamagitan ng mga mensahe, una ay tungkol sa negosyo, ngunit unti-unting lumalalim ang mga paksa. Magsasalita siya tungkol sa kanyang mga problema sa trabaho, tungkol sa mga pagod na nararamdaman niya, at sa tuwing ginagawa niya iyon, laging naroon ang aking pakikinig at pag-unawa.

“Minsan, pakiramdam ko ay wala akong pahinga,” sabi niya sa akin isang gabi, habang nakaupo kami sa isang pribadong sulok ng isang kilalang kainan. “Sa bahay, pag-uwi ko, ang tanging naririnig ko ay ang mga hinaing ni Isabella tungkol sa mga damit, sa mga alahas, o sa mga sosyal na okasyon. Wala siyang tanong kung pagod ba ako, kung kumain na ba ako, o kung maayos ba ang aking araw.”

Tumingin ako sa kanya nang may lambing sa aking mga mata, at dahan-dahang inilapag ko ang aking kamay sa ibabaw ng kanyang kamay na nakapatong sa mesa. “Naiintindihan kita, Alexander. Mabigat ang iyong pasanin bilang pinuno ng kumpanya at bilang asawa. Hindi mo kailangang magpanggap na malakas sa harap ko. Kung kailangan mong ilabas ang bigat na iyan, nandito lang ako. Hindi kita huhusgahan, at hindi ko sasabihin sa iba ang mga ito.”

Tumingin siya sa aming mga kamay, at sa halip na bawiin ang kanya, mas lalo pa niyang hinawakan ang aking palad. “Bakit ka pa rin ganito kabuti sa akin? Matapos ang lahat ng sakit na idinulot ko sa’yo, bakit handa ka pa ring makinig?”

Ngumiti ako nang may lungkot, at dahan-dahang hinaplos ang likod ng kanyang kamay gamit ang aking mga daliri. “Dahil ang pusong nagmamahal ay hindi madaling magbago. Kahit anong mangyari, para sa akin, ikaw pa rin ang lalaking minahal ko. At hindi ko kayang makita kang nahihirapan kahit hindi ko na dapat pakialaman.”

Sa gabing iyon, naramdaman ko ang matinding pagbabago sa kanya. Ang kanyang mga mata ay puno ng emosyon na matagal na niyang itinatago. Sa sandaling iyon, alam kong nagsisimula na siyang makita ang pagkakaiba sa pagitan ng kanyang asawa at sa akin. Kung si Isabella ay laging humihingi, ako ay laging nagbibigay. Kung si Isabella ay laging humahabol sa kanyang oras at yaman, ako ay laging nagbibigay ng kapayapaan at pag-unawa.

 

Lumipas ang ilang linggo, at ang ugnayan namin ay lalong lumalalim. Hindi kami nagkikita nang madalas sa harap ng maraming tao upang hindi magdulot ng hinala, ngunit sa tuwing may pagkakataon, nagkikita kami sa mga pribadong lugar kung saan walang makakakilala sa amin.

Isang hapon, habang naghihintay ako sa kanya sa isang hardin na pribado at tahimik, narinig ko ang tunog ng kanyang sasakyan na huminto sa labas. Nang bumaba siya, agad siyang lumapit sa akin, at sa pagkakataong ito, walang pag-aalinlangan—hinawakan niya ang aking bewang at dinala ako sa isang mahigpit na yakap.

Nanigas ako sa kanyang mga bisig, ngunit dahan-dahan ding bumigay ang aking katawan, kahit na sa kaibuturan ng aking isipan ay alam kong ito ang simula ng tunay na laro.

“Amara…” bulong niya sa aking tainga, ang kanyang boses ay puno ng pangungulila. “Hindi ko na maintindihan ang aking sarili. Sa tuwing wala ka, hinahanap-hanap kita. Sa tuwing kasama ko si Isabella, ang isip ko ay nasa iyo. Mali ito, alam kong mali, ngunit hindi ko mapigilan ang aking puso.”

Dahan-dahan kong inilapat ang aking mga kamay sa kanyang dibdib, at tumingala ako sa kanya, ang aking mga mata ay puno ng tila matapat na damdamin. “Huwag mong pilitin ang iyong sarili, Alexander. Ang puso ay may sariling dahilan kung bakit ito kumikilos. Hindi natin ito mapipigilan. Ang mahalaga, nandito ako para sa’yo, sa anumang paraan na kailangan mo.”

Hinalikan niya ang aking noo, at sunod ang aking pisngi, hanggang sa ang kanyang mga labi ay dumampi sa gilid ng aking bibig—hindi pa ganap, ngunit sapat upang ipakita ang kanyang pagnanasa.

“Kung hindi lang ako nagpakasal sa kanya,” bulong niya nang may pagsisisi. “Kung alam ko lang na magiging ganito ang pakiramdam ko, hindi sana kita pinalitan noon.”

Ang mga salitang iyon ay parang matamis na tagumpay sa aking pandinig. Sa wakas, naririnig ko ang pagsisisi na matagal ko nang hinihintay. Ngunit hindi pa ito ang oras upang magdiwang. Kailangan kong panatilihin ang kanyang pagnanasa, kailangan kong iparamdam sa kanya na hindi pa niya ako ganap na makukuha, upang lalo siyang magsikap at lalo siyang mahulog sa bitag na inihanda ko.

Itinulak ko siya nang bahagya, sapat upang magkaroon ng puwang sa pagitan namin, habang ang aking mga mata ay puno ng lungkot at pagpigil.

“Alexander, huwag nating gawin ang mga bagay na pagsisisihan natin sa huli. May asawa ka. Kung magpapatuloy tayo sa ganito, magiging mali ang lahat. Hindi ko nais na maging dahilan ng pagkawasak ng iyong pamilya.”

Ang pagsalungat ko ay lalong nagpaalab sa kanyang pagnanasa. Ang lalaking sanay na makuha ang lahat ng gusto niya ay ngayon ay nahaharap sa isang babaeng hindi niya basta-basta makukuha.

“Wala akong pakialam kung ano ang tama o mali,” sagot niya nang mariin, habang hinahawakan ang aking mukha gamit ang kanyang mga palad. “Ang tanging alam ko lang ay nais kong makasama ka. Ikaw ang nagbibigay sa akin ng kapayapaang hindi ko nararamdaman sa loob ng aking sariling tahanan. Ikaw ang kailangan ko, Amara.”

Tumingin ako sa kanya nang may luha sa gilid ng aking mga mata—mga luha na gawa ko lamang, ngunit mukhang totoo sa kanyang paningin. “Kung iyan ang iyong nais… hindi ko kayang tanggihan ka. Ngunit tandaan mo, Alexander. Kapag pumasok ka sa mundong ito kasama ko, wala nang pagbabalik. Ako ang magiging iyong pahinga, ngunit ako rin ang magiging iyong kahinaan. At kapag naging akin ka na, hinding-hindi ko na hahayaang lumayo ka pa sa akin.”

Ang mga salitang iyon ay parang pangako, ngunit sa kaibuturan ng aking puso, ito ay isang babala. Ang babala para sa kanya na ang babaeng itinuring niyang walang halaga noon ay ngayon ang magiging pinakamalakas na pagsubok sa kanyang buhay.

Hinila niya ako pabalik sa kanyang mga bisig, at sa pagkakataong ito, ang kanyang mga labi ay dumampi nang buo sa aking mga labi—isang halik na puno ng pagnanasa, pagkagutom, at pagsisisi.

Habang tinatanggap ko ang kanyang halik, ang aking mga mata ay nanatiling nakadilat, nakatingin sa malayo, at ang isang ngiting puno ng tagumpay ay unti-unting gumuhit sa aking isipan.

Nagsimula na ang tunay na laro, Alexander Vance. Ang panakip-butas na itinapon mo noon ay ngayon ang magiging iyong pagkagumon. Hindi ako ang iyong asawa, hindi ako ang iyong pinili, ngunit ako ang magiging babaeng hindi mo kayang talikuran, at hinding-hindi mo kayang mawala. Gagawin kitang alipin ng iyong sariling pagnanasa, at ipaparamdam ko sa’yo ang parehong sakit na idinulot mo sa akin noon.

Sa gabing iyon, hindi na ako ang dating Amara na nagmamakaawa para sa pagmamahal. Ngayon, ako na ang hawak ng mga lubid, at siya na ang nahuhulog sa bitag na kanyang sariling mga kamay ang nagtulak sa kanya.

 

TO BE CONTINUE