บททั้งหมดของ ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า: บทที่ 131 - บทที่ 140

มิเกลแค่นยิ้มออกมาเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“นายแน่ใจเหรอว่าจะไม่เกี่ยวข้องกัน...”“แน่ใจสิ! ฉันให้สัญญาเลย”มิเกลหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอ แล้วยื่นไปตรงหน้าเขา“งั้นนายช่วยอธิบายรูปนี้หน่อยสิ”คอปเปอร์ชะงักกึก มองภาพบนหน้าจอเฟซบุ๊กของยูริที่เพิ่งอัปเดตรูปเด็กน้อยลงไป พร้อมแคปชัน‘พ่อกับลูกและคุณปู่คุณย่าได้เจอกันแล้ว เราจะได้กลับมาเป็นครอบครัวกันอีกครั้ง เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ’แถมโลเคชั่นที่ปักหมุดไว้ ก็คือบ้านโชติธนัชน์... บ้านของคอปเปอร์เองที่ยูริเข้าไปอาศัยอยู่ในตอนนี้“คือ... มิเกล ฟังฉันก่อน ยูริแค่ไป...”“ยินดีด้วยนะ” มิเกลแทรกขึ้นมา น้ำตาคลอเบ้าแต่พยายามกัดฟันพูด“ยินดีด้วยจริง ๆ ที่นายได้เป็นพ่อคนแล้ว... เป็นพ่อคนจริง ๆ ที่ไม่ใช่พ่อแมวแบบเจ้าสองตัวนั้น”“มิเกล... ทำไมพูดแบบนี้”“กลับไปดูแลครอบครัวของนายให้เต็มที่เถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันแล้ว”“หมายความว่ายังไง!” คอปเปอร์เริ่มลุกลน คว้าข้อมือเธอไว้แน่น“เธอหมายความว่ายังไงมิเกล! เรายังรักกันอยู่ไม่ใช่เหรอ เราต้องอยู่ด้วยกันสิ!”มิเกลค่อย ๆ ดึงมือตัวเองออก“ไม่ได้แล้วคอปเปอร์... ต่อจากนี้ เราเป็นเพื่อน หรือเป็น

3 ปีผ่านไป...หลังจากเรียนจบปริญญาตรีที่ไทย มิเกลตัดสินใจทิ้งทุกความทรงจำอันแสนเจ็บปวดไว้ข้างหลัง แล้วบินไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศทันทีตลอดสามปีที่ผ่านมา ชีวิตเธอมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เธอไม่ได้กลับมาเมืองไทยอีกเลย มิเกลทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการเรียนเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องมีเวลาว่างไปคิดถึงใคร โซเชียลมีเดียแทบไม่ได้เปิดเล่น ช่องทางติดต่อของคอปเปอร์ถูกบล็อกสนิทชีวิตแต่ละวันของเธอก็ดำเนินต่อไป แม้จะมีคนเข้ามาและคอยตามขายขนมจีบมากมาย แต่เธอก็ไม่เคยเปิดใจให้ใครเลยแม้แต่คนเดียว เพราะลึก ๆ ในใจ... ภาพของเขายังคงชัดเจนและกัดกินหัวใจเธออยู่ทุกวันวันนี้มิเกลบินกลับมาไทยเพื่อมาร่วมงานแต่งงานของเพื่อนรักทั้งสองคน งานแรกคืองานของวันใหม่ที่เพิ่งผ่านพ้นไป และวันนี้คืองานแต่งของมินนี่ มิเกลอยู่ในชุดเดรสยาวสีหวาน รวบผมเปิดโชว์ลำคอระหง ดูสวยสะพรั่งและสง่างามจนทุกคนในงานต้องหันมองเธอก้าวเข้ามาในงานด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะรู้ดีอยู่เต็มอกว่างานนี้... เธอต้องได้เจอเขาแน่นอน แต่เธอก็พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและนิ่งที่สุด“ยัยเกล! ทางนี้!” มินนี่ในชุดเจ้าสาวแสนสวยตะโ

ณ กระบี่มิเกลเดินทางมาถึงเกาะส่วนตัวที่กระบี่เพื่อใช้เวลาพักผ่อนให้เต็มที่ บรรยากาศรอบเกาะยังคงสวยงามสงบเหมือนเดิม สร้อยข้อมือเปลือกหอยในความทรงจำ ก็ยังติดตัวเธออยู่ตลอดเวลาและมากกว่าสามปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่ ทุกคนที่เกาะต่างยิ้มแย้มเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยความคิดถึง“ยินดีต้อนรับกลับมานะคะคุณมิเกล สวยขึ้นเยอะเลยค่ะ” พี่แม่บ้านเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะพี่ คิดถึงทุกคนเหมือนกันค่ะ” มิเกลยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง“ช่วงบ่ายเกลว่าจะออกไปดำน้ำดูปะการังหน่อยนะคะ จัดเตรียมเรือไว้ให้เกลหรือยังเอ่ย”“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณมิเกล เรือจอดรออยู่ที่ท่าแล้วค่ะ ไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ มาเหนื่อย ๆ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”ช่วงบ่ายมิเกลเดินลงไปขึ้นเรือ แต่ทันทีที่ก้าวขึ้นไป เธอก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เพราะบนเรือลำใหญ่กลับมีคนขับเรืออยู่เพียงแค่คนเดียว ไร้เงาของแม่บ้านหรือพี่เลี้ยงคอยดูแลเหมือนทุกครั้ง ถึงจะรู้ว่าที่นี่เป็นเกาะส่วนตัวและไม่มีอันตรายอะไร แต่เธอก็ไม่ได้อยากอยู่สองต่อสองกับคนขับเรือกลางทะเลแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะไม่อยากเรื่องมากเรือขับออกไปได้สักพักจนมาหยุดอยู่ตรงกลางทะเลกว้าง

หลังจากกลับมาจากกระบี่ ทั้งคู่ก็ตรงดิ่งมาที่บ้านของมิเกลทันที จุดประสงค์แรกคือมาหาเจ้าแคนดี้กับปีโป้ แมวสองตัวที่แม้อายุจะมากขึ้นตามวัย แต่ก็ยังคงความน่ารักอ้วนทวนเหมือนเดิมทันทีที่คอปเปอร์เดินเข้าบ้าน เจ้าสองตัวก็วิ่งกรูเข้ามาถูไถขา ทั้งเจ้าแคนดี้ปีโป้ต่างก็ส่งเสียงร้องทักทายอย่างจำได้ คอปเปอร์รีบย่อตัวลงไปรวบพวกมันเข้ามากอดไว้เต็มอ้อมแขน“คิดถึงจังเลยลูก... จำป๊ะป๊าได้ไหมเนี่ยพวกมึง” คอปเปอร์ลูบหัวพวกลูก ๆ ด้วยรอยยิ้มกว้าง“เหมียว~” สองแมวร้องประสานเสียงตอบทันควันมิเกลยืนมองภาพนั้นแล้วอมยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจ“นึกว่าจะลืมไอ้เจ้าสองตัวนี้ไปซะแล้ว”“ไม่มีทางลืมหรอก นี่ลูกฉันนะ” คอปเปอร์หันมาส่งยิ้มพราว“เหอะ!” มิเกลทำหน้ายุ่ง มองเจ้าแคนดี้กับปีโป้ด้วยความหมั่นไส้“หายไปสามปี วิดีโอคอลหาทุกวัน พอกลับมาถึงยังเมินมี้อีก ไปดีใจออกนอกหน้ากับพ่อมันนู่น น่างอนจริง ๆ”คอปเปอร์หัวเราะชอบใจกับอาการนอยด์ของคนตรงหน้า“เอาน่า... งั้นขากลับคอนโด หอบพวกมันกลับไปเลี้ยงที่ห้องเราด้วยเลยดีกว่า ป่ะ เด็ก ๆ ย้ายกลับห้องเรากัน”มิเกลได้แต่มองและยิ้มให้ เชื่อแล้วว่าเขาคิดถึงเจ้าสองตัวนี้จริง ๆ และพวก

อดีตที่เคยหวานชื่น ภายในห้องเช่าขนาดเล็กใกล้มหาลัย ถึงแม้จะราคาถูกห้องเล็กและแออัด แต่ในตอนนี้มันก็มากไปด้วยความรักความอบอุ่นของคนสองคน ที่มีความรักให้กันอย่างเปี่ยมล้น “สวยไหมกรีน” ในมือหนานั้นมีนาฬิกาข้อมือ ที่เก็บเงินซื้อมาเองให้แฟนสาว “ซัน...เอามาจากไหน” เธอที่เห็นก็ถึงกับเบิกตากว้าง เพราะนาฬิกาแบรนด์นี้ก็มีราคาหลายพัน ซึ่งมันก็แพงมากสำหรับนักศึกษาที่ไม่ได้มีเงินอย่างพวกเธอ “เป็นเงินที่ซันทำงานพิเศษมาได้ นี่ตั้งใจเก็บเงินซื้อให้กรีนเลยนะ” รอยยิ้มที่อบอุ่นก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้า “ซัน! ซื้อทำไม เปลืองตังค์แย่ ต่อไปไม่เอาแล้วนะ ขายตอนนี้ทันไหมเนี่ย” ด้วยเพราะย้ายออกมาอาศัยอยู่ด้วยกันตามประสาคนรัก ทั้งคู่ไม่ได้มีเงินกันมากนัก ทั้งยังต้องทำงานพิเศษ เพื่อส่งตัวเองเรียนอีกต่างหาก ใช้เงินแบบนี้ มันเป็นสิ่งที่ต้องคิดหนักมาก “ไม่หรอกกรีน ซันอยากให้กรีนมีอะไรใส่บ้าง” เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้ม เพราะรู้ดีว่าแฟนสาวที่วางแผนการใช้เงินอย่างดี จะชอบบ่นเรื่องสิ้นเปลืองมากแค่ไหน “ครั้งหน้าไม่เอาแล้วนะ ซันเก็บเงินไว้ดีกว่า กรีนไม่อยากให้ซันต้องสิ้นเปลือง” “โอเค แต่กรีนชอบไหม” “ชอบ...” เธอแทบไม่อยาก