All Chapters of ทะลุมิติมาในนิยายสัตว์อสูร พร้อมระบบเลี้ยงดูวายร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

“เสบียงอาหารในบ้านเราหมดเกลี้ยงแล้ว และตอนนี้เราก็ยังเบิกของจากคลังส่วนกลางไม่ได้ด้วย ดังนั้นเราต้องออกไปหาอาหารเพิ่ม” ฉันอธิบายเหตุผลอย่างใจเย็น ก่อนจะเบนสายตาไปจ้องมองลูกเสือขาวตัวน้อย “นายไปกับฉัน ไทรัน”“หา!” ไทรันเบิกตากว้าง ร้องเสียงหลงด้วยความตกตะลึง พลันภาพความทรงจำของร่างเดิมก็ปรากฏขึ้นในหัวของฉัน ที่แท้ก่อนหน้านี้ร่างเดิมมักดูถูกว่าไทรันมีดีแค่กำลัง แต่ไม่มีความคิด ไม่ฉลาด จึงมักให้เขาทำงานพวกที่ใช้แรงเช่นการไปหาบน้ำ แบกฟืน แต่ไม่เคยให้ออกไปหาอาหารเลย โดยให้เหตุผลว่า ลูกสัตว์โง่ๆ อย่างไทรัน ออกไปหาอาหารก็คงถูกสัตว์ร้ายฆ่าตายเปล่าหรือไม่ก็คงเก็บของไม่มีประโยชน์กินไม่ได้กลับมาเมื่อภาพความทรงจำเหล่านั้นจางหายไป ฉันก็กำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์โมโหในใจตัวเอง ร่างเดิมช่างเป็นแม่ที่น่ารังเกียจจริงๆ คำพูดทำร้ายจิตใจเด็กเช่นนั้นก็ยังพูดออกมาได้“ไม่ได้!” ลูกสิงโตตัวผอมแห้ง ร้องห้ามขึ้นในทันที “ในป่ามันอันตรายมาก ที่ผ่านมาเป็นผมกับไครอสที่รับหน้าที่เข้าไปหาอาหารมาตลอด ครั้งนี้พวกเราก็จะให้”ฉันมองสบตากับดวงตาสีอำพันที่แน่วแน่ของอัสลานอยู่เงียบๆ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “แต

“อย่าแตะมันนะ!”ฉันชะงักมือค้าง หันขวับไปมองลูกเสือขาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขาขมวดคิ้วยุ่งจนแทบจะผูกเป็นปม ขนสีขาวบนแผ่นหลังพองฟูขึ้นเล็กน้อยด้วยความตึงเครียด หางของเขาสะบัดปัดป่ายไปมารุนแรงกว่าปกติ“ต้นไม้นั่นมีพิษร้ายแรง” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันและจริงจัง “เรื่องแค่นี้แม้แต่ลูกสัตว์เกิดใหม่ในหมู่บ้านยังรู้เลย คุณไม่รู้หรือไง!”“ฉันรู้แล้วน่า” ฉันตอบกลับพลางระบายยิ้มบางๆ ให้เขา “แต่พิษของมันมีอยู่แค่ที่ใบ ลำต้น กับรากเท่านั้นแหละ ส่วนกลีบดอกน่ะ มีฤทธิ์ช่วยสมานแผลและห้ามเลือดได้ดีเยี่ยมเลยนะ”ไทรันนิ่งอึ้งไปในพริบตา ดวงตาสีฟ้ากระจ่างคู่นั้นหรี่แคบลง จ้องมองหน้าฉันราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาดที่พูดจาเพ้อเจ้อ“คุณจะรู้เรื่องแบบนี้ได้ยังไง” คำถามตอกกลับอย่างสบประมาทนั้นทำเอาฉันชะงักงันในทันที แน่นอนว่าฉันไม่สามารถตอบความจริงได้ว่าตนเองมีทักษะเนตรทิพย์ ดังนั้นสิ่งเดียวที่ฉันพอจะทำได้ในตอนนี้ คือเอาข้ออ้างที่ฟังดูแนบเนียนและปลอดภัยที่สุดออกมาใช้“ลืมไปแล้วหรือไง ว่าก่อนหน้

“ไทรัน... นาย... ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”ฉันร้องถามเสียงสั่น พลางพยายามกัดฟันฝืนพยุงร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นไปดูเขา แม้ว่าบาดแผลบนท่อนแขนจะปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกไฟเผาจนต้องสูดปากก็ตามทีไทรันไม่ได้เอ่ยตอบในทันที ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างจ้องมองหน้าฉันสลับกับซากต้นเขมือบราก ขาหน้าข้างขวาของเขามีรอยเขี้ยวลึกฝังแน่น เลือดสีแดงสดไหลออกมาไม่หยุดจนขนสีขาวบริเวณนั้นถูกย้อมกลายเป็นสีแดงฉันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล หากยังปล่อยเอาไว้แบบนี้ แม้ไทรันจะรอดจากต้นเขมือบรากก็คงต้องตายจากการเสียเลือดแน่ๆ"ส่งขามาให้ฉันดูแผลหน่อย" ฉันขยับเข้าไปหาเขาช้าๆ ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสโดนเส้นขนของเขา ลูกเสือขาวก็รีบชักขาที่บาดเจ็บหลบการสัมผัสของฉันอย่างลนลาน"อย่าเข้ามานะ!" เสียงขู่ฟ่อที่แหบพร่าและสั่นเครือดังลอดออกมาจากลำคอเล็กๆ พร้อมกับแยกเขี้ยวขาวซี่จิ๋วข่มขู่ ก่อนจะพยายามฝืนหยัดตัวลุกขึ้นยืน ทว่าเพียงแค่ขาหน้าข้างที่บาดเจ็บแตะลงบนพื้น ร่างทั้งร่างของเขาก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว ทว่าเด็กดื้อก็ยังคงพยายามกระเถิบถอยหนีให้ห่

หลังจากขุดมันฝรั่งป่าหัวสุดท้ายขึ้นมาจากดินจนสำเร็จ ไทรันก็ใช้อุ้งเท้าหน้าปัดเศษดินโคลนที่เกาะอยู่ตามเปลือกออกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะใช้จมูกดันมันกลิ้งมารวมกับหัวอื่นๆ ที่กองอยู่ตรงหน้าฉันเมื่อลองนับจำนวนดูแล้ว วันนี้พวกเราได้มันฝรั่งมาทั้งหมดยี่สิบสองหัว แม้ว่าบางหัวจะมีขนาดเล็กจิ๋วและมีรูปร่างบิดเบี้ยวหน้าตาประหลาดไปบ้าง แต่เมื่อนำมาเทียบกับวัตถุดิบอันน้อยนิดที่เหลือติดก้นครัวในกระท่อม มันฝรั่งพวกนี้ก็นับว่าเป็นกองเสบียงชั้นยอดเลยทีเดียว ฉันจัดการโกยมันฝรั่งทั้งหมดใส่ลงในตะกร้าสาน ตามด้วยหญ้าหางเงิน ห่อกลีบดอกจันทร์พิษ ผลอรุณแดง และผักป่าอื่นๆตะกร้าสานใบเก่าที่เดิมทีเบาหวิว บัดนี้กลับมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว ฉันลองยกสายสะพายขึ้นบ่าด้วยท่อนแขนข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ ก่อนที่สีหน้าจะเหยเกบิดเบี้ยวเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดทับ“หนักเอาเรื่องเหมือนกันแฮะ...” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ“เอามานี่” เสียงห้วนๆ ของใครบางคนดังแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง เมื่อหันไปมอง ฉันก็พบว่าไทรันกำลังยืนจ้องมองตะกร้าสานบนหลังฉันตาไม่กะพริบ หางสีขาวลายพาดก

 “เธอเนี่ยนะเป็นคนรักษานาย” อัสลานถามย้ำเสียงสูงอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง“อืม” ไทรันพยักหน้ายืนยัน ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ระทึกขวัญทั้งหมดให้พี่น้องทุกคนฟัง เด็กทั้งสี่คนยืนรับฟังเรื่องราวอย่างเงียบงัน แต่ยิ่งไทรันอธิบายลงลึกรายละเอียดมากเท่าไหร่ สีหน้าของพวกเขาก็ยิ่งทวีความซับซ้อนมากขึ้นเท่านั้นฉันเข้าใจปฏิกิริยาของพวกเขาดีสำหรับเด็กที่เติบโตมากับการถูกทรมานและการหลอกลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันย่อมไม่มีเหตุผลใดในโลกนี้ ที่จะทำให้พวกเขายอมเชื่อว่าผู้หญิงใจร้ายคนเดิมที่เคยทุบตีพวกเขา จะยอมเอาชีวิตของตัวเองเข้าแลกเพื่อช่วยเหลือพวกเขา โดยไม่หวังผลประโยชน์หรือมีแผนการชั่วร้ายเคลือบแฝง“วันนี้ไทรันช่วยฉันหาอาหาร” ฉันตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบพลางปลดสายสะพาย วางตะกร้าบนหลังลงตรงหน้าพวกเขา เผยให้เห็นมันฝรั่งป่าหัวโต ผักป่าหลากชนิด ผลอรุณแดงสีสด สมุนไพร และไข่ไก่ป่าแปดฟองที่ถูกห่อหุ้มอย่างดีแก่สายตาของทุกคนดวงตาของเอลเดนเบิกกว้างเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นของกิน ส่วนอัสลานกับเรนาร์ก็จ้องมองกองเสบียงอันอุดมสมบูรณ