All Chapters of ทะลุมิติมาในนิยายสัตว์อสูร พร้อมระบบเลี้ยงดูวายร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

ภาพของลูกสัตว์ตัวน้อยทั้งห้า กำลังนอนหลับกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดอยู่รอบๆ เตียงไม้ของฉัน อัสลานนอนหมอบคุดคู้ติดอยู่กับขอบเตียงฝั่งที่ใกล้กับศีรษะของฉันมากที่สุด อุ้งเท้าหน้าข้างหนึ่งของเขายังคงกอดก่ายเศษผ้าเปียกอีกชิ้นเอาไว้แน่น ราวกับว่าเมื่อคืนนี้ลูกสิงโตน้อยได้เผลอหลับไป ทั้งที่ยังคงพยายามทำหน้าที่คอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำให้ฉันอยู่ถัดไปข้างๆ กันคือเรนาร์ จิ้งจอกน้อยที่กำลังนอนตะแคง โดยใช้หางสีแดงทั้งเก้าสายของเขาม้วนขดโอบล้อมรอบร่างของตัวเองและเอลเดนเอาไว้อย่างมิดชิดราวกับเป็นผ้าห่มผืนหนา ลูกกวางน้อยเอลเดนซุกใบหน้าอยู่ใต้กองหางฟูฟ่องนั้น ทว่าแม้ดวงตาจะปิดสนิทแต่สีหน้าของเขากลับดูซีดเซียวและอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด นี่คงเป็นผลกระทบจากการฝืนใช้พลังรักษาฉันเมื่อคืนนี้สินะไทรันนอนขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่ตรงบริเวณปลายเตียง ศีรษะเล็กๆ พาดเกยอยู่บนขาหน้า และที่สำคัญคือเขานอนหันหน้าทอดสายตามาทางฉัน ราวกับต้องการจะเฝ้ามองดูอาการของฉันไปจนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนที่ความง่วงจะพรากสติไปส่วนไครอสนอนขดอยู่ตรงหน้าประตู หางยาววางขวางทางเข้าออกเอาไว้แต่ดวงตากลมกลับปิดสนิท ปีกเกล็ดสีดำพับเ

หลังจากเตรียมวัตถุดิบลงหม้อเสร็จ ฉันก็หันขวับไปมองที่เตาดิน ก่อนจะยืนนิ่งค้างไปพักใหญ่ ปัญหาระดับชาติของฉันวนกลับมาเยือนอีกแล้วฉันลอบถอนหายใจยาว ทอดสายตามองกองฟืนแห้งที่วางอยู่ใต้เตาด้วยความรู้สึกอ่อนใจ ตอนนี้อัสลานยังคงแกล้งหลับอยู่บนเตียง หากฉันตะโกนเรียกให้เขามาช่วยพ่นไฟใส่เตาให้ตรงๆ มันก็ดูจะเป็นการเปิดโปงและหักหน้าเจ้าตัวเล็กจนเกินไป แต่ถ้าฉันไม่เรียกเขา ฉันที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะจุดไฟด้วยตัวเอง จะใช้วิธีไหนทำให้ซุปหม้อนี้สุกได้กันในขณะที่กำลังยืนคิดไม่ตกว่าจะหาทางออกให้เรื่องนี้อย่างไรดี เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก็ดังแว่วมาจากทางด้านหลัง"ผมตื่นแล้ว" ฉันหันขวับกลับไปมองตามต้นเสียง ก็พบเข้ากับลูกสิงโตตัวผอมที่กำลังยืนอยู่ข้างเตียงด้วยท่าทีเคร่งขรึมและจริงจังเกินวัย หางสีทองอร่ามทอดตกลงแนบพื้น ใบหน้าพยายามปั้นแต่งให้ดูเรียบเฉยและงัวเงีย ราวกับเพิ่งจะสลัดความง่วงและลืมตาตื่นขึ้นมาโดยบังเอิญ"อ๊ะ! นายตื่นพอดีเลยอัสลาน ช่วยมาจุดไฟที่เตาให้ฉันหน่อยได้ไหม" ฉันเลือกที่จะใช้ประโยคคำถามแกมขอร้อง เพื่อไม่ให้เขารู้สึกว่ากำลังถูกบังคับด้วยคำสั่งใบหูกลมๆ ของ

"เรนาร์... เมื่อกี้นี้นายว่ายังไงนะ" ฉันเบิกตากว้าง รีบเอ่ยถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจจิ้งจอกน้อยเงียบกริบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะยอมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ฟังดูไม่แยแสและไม่ใส่ใจ"ผมจำได้ว่าหมอผีในหมู่บ้าน รับแลกพืชสมุนไพร กับเสบียงอาหาร ของใช้ หรือไม่ก็ตีราคาจ่ายเป็นเหรียญทองแดง"ดวงตาของฉันเบิกกว้างเป็นประกายวิบวับในทันที รับแลกพืชสมุนไพร นี่ไม่เท่ากับมอบเงินให้ฉันตรงๆ หรอกหรือ คิดถึงทักษะเนตรทิพย์ที่เพิ่งได้มา แน่นอนว่าการค้นหาสมุนไพรในป่าสำหรับฉันเป็นเรื่องที่ง่ายดายเสียยิ่งกว่ากะพริบตา"แล้วต้องเป็นสมุนไพรประเภทไหน แบบไหน เธอถึงจะรับซื้อ""เรื่องนั้นผมก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดหรอก" เขาส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะเหลือบสายตามองฉันอย่างระมัดระวัง "แต่ผมเคยแอบเห็นพวกชาวบ้าน นำเอาพืชแปลกๆ ที่ขุดได้จากในป่าไปให้หมอผีตรวจดู จากนั้นเธอก็จะประเมินสรรพคุณ แล้วตีราคาจ่ายเงินให้"สมองของฉันพลันปะติดปะต่อและนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ ฉันดีดตัวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ จนเด็กน้อยทั้งห้าต่างสะดุ้งเฮือกขยับตัวถอยหลังหนีด้วยความตกใจ

เพราะพิกัดที่ตั้งกระท่อมของร่างเดิมและเด็กๆ อยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางตัวหมู่บ้านพอสมควร ในช่วงแรกของการเดินทาง สองข้างทางมีเพียงทุ่งวัชพืชรกสูงและรั้วไม้ผุพังที่ถูกทิ้งร้าง ทว่าความห่างไกลนี้ก็กลายเป็นข้อดีที่ทำให้ฉันสามารถเปิดใช้เนตรทิพย์ และแวะเก็บเกี่ยวสมุนไพรชั้นดีติดไม้ติดมือมาได้เพิ่มอีกสองสามชนิดหญ้าปราณน้ำค้าง พืชใบเรียวเล็กที่มีหยดน้ำใสเกาะพราวอยู่ตลอดเวลา สรรพคุณของมันช่วยดับกระหายและฟื้นฟูความเหนื่อยล้าทางกายได้ รากโสมนิทรา สมุนไพรกลิ่นหอมฉุนที่ซ่อนหัวอยู่ใต้ดิน มีสรรพคุณเป็นยานอนหลับและช่วยระงับอาการปวดได้อย่างชะงัดฉันจัดการเก็บกวาดพวกมันห่อด้วยใบไม้หลายชั้น แล้ววางลงในตะกร้าบนบ่าอย่างเบามือและพึงพอใจ ก่อนจะยื่นมือออกไปหาลูกสุนัขจิ้งจอกตัวน้อยที่ตอนนี้ทั้งตัวเปื้อนไปด้วยดินโคลนจากการช่วยฉันขุดหญ้าปราณน้ำค้างและรากโสมนิทรา“มาเช็ดตัวให้สะอาดก่อน”“ไม่เป็นไร ผมจัดการเองได้” เรนาร์บอกก่อนจะสลัดตัวไปมา จนเศษดินบนตัวหลุดกระเด็น ทว่าก็ยังคงมีคราบบางส่วนที่เปื้อนบนตัวเ

กล้าแตะต้องเขาก็ลองดู”ฉันตวาดเสียงแข็ง ขยับเท้าไปยืนเบื้องหน้าเรนาร์ ก่อนจะจ้องมองไปยังอสูรอินทรีชายข้างกายมิราเบลลูกจิ้งจอกช้อนสายตาขึ้นมองฉันด้วยสายตาตื่นตกใจ อาจเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันปกป้องเขาแทนที่จะทุบตี ต่อว่าเขาเหมือนที่ร่างเดิมเคยทำ“ตกอับขนาดนี้ยังกล้าอวดดีอีกหรืออลิซ คิดว่าตัวเองยังเป็นอัจฉริยะของรุ่นเหมือนเมื่อก่อนอยู่หรือไง”“แล้วทำไมฉันจะไม่กล้าอวดดีล่ะ” ฉันโต้กลับมิราเบลด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเยือกเย็น “หรือเธอลืมไปแล้วว่าเหตุการณ์ที่ทำให้ระดับพลังของฉันตกต่ำลงเป็นเพราะอะไร” ฉันยังคงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ทว่าดังกังวานพอที่จะให้ฝูงชนรอบข้างได้ยินกันอย่างถ้วนหน้า “หรือเธอคิดว่าการที่ในตอนนั้นฉันทำตามรับสั่งองค์จักรพรรดินีอย่างเคร่งครัด ช่วยเหลือเยียวยาทหารอสูรกล้าอย่างสุดกำลังจนแก่นวิญญาณเสียหาย ระดับพลังลดลงเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องอย่างนั้นหรือ”รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของมิราเบลพลันแข็งค้างไปชั่วขณะ หากแต่พริบตาเธอก็กลับมาเชิดหน้าด้วยท่าทีเย่อหยิ่งไม่ยินยอม“เหอะ! เธอคงไม่คิดว่าแค่พูดจาสวยหรู ก็จะลบล้างความสำส่อนของตนเองได้หรอกนะอลิซ” มิราเบลพูดพลางขบขันดู