LOGINฉันชื่ออลิส อดีตเป็นเพียงครูอนุบาลธรรมดา ที่ชอบอ่านนิยายแฟนตาซีเป็นชีวิตจิตใจ วันหนึ่ง ฉันช่วยเด็กชายวัยห้าขวบจากอุบัติเหตุรถชน และลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกที่ไม่รู้จัก ที่นี่คือจักรวรรดิสัตว์อสูร โลกที่บุรุษสามารถวิวัฒนาการเป็นสิ่งมีชีวิตทรงพลัง ส่วนสตรีมีหน้าที่ปลอบประโลมแก่นวิญญาณของพวกเขา และที่เลวร้ายที่สุดก็คือ ฉันดันมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่ทั้งหมู่บ้านรังเกียจ ไม่เพียงเป็นสตรีที่พลังระดับต่ำสุด ยังมีลูกสัตว์อสูรห้าตัวที่หวาดกลัวฉันยิ่งกว่าสัตว์ร้าย อัสลาน สิงโตเพลิงผู้ปกป้องน้อง ๆ เรนาร์ จิ้งจอกเก้าหางแดงผู้ไม่เชื่อใจใคร ไทรัน เสือขาวผู้เก็บทุกอย่างไว้ในใจ เอลเดน กวางน้อยผู้มองไม่เห็นคุณค่าของตนเอง และไครอส มังกรดำผู้หวาดกลัวการถูกทอดทิ้งมากที่สุด แน่นอนว่าสิ่งที่ฉันต้องทำก็คือพยายามหาทางกลับโลกเดิม ทว่าระบบลึกลับกลับปรากฏขึ้นพร้อมภารกิจ [เปลี่ยนชะตากรรมวายร้ายทั้งห้า] แก้ไขอนาคตไม่ให้เด็กทั้งห้าคนนี้กลายเป็นผู้ทำลายโลก
View Moreหัวใจของฉันสั่นไหวขึ้นมาในทันที สามวันก่อน นั่นไม่ใช่ช่วงเวลาที่ฉันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้พอดีหรอกหรือ“แม่เฒ่าเซฟรา การตอบสนองที่คุณพูดถึง หมายความว่าอย่างไร” ฉันถามเสียงแผ่ว แม่เฒ่าเซฟราโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยเสียงแหบพร่า“หมายความว่า เจ้าของรอยประทับรอยนั้นยังมีชีวิตอยู่ และอยู่ในระยะไม่ไกลนัก” ความเย็นแล่นวาบไปทั่วแผ่นหลังของฉัน “เพียงแต่รอยประทับนี้เบาบางเกินไป เธอกับเขาจึงไม่อาจสัมผัสกันและกันได้”“เช่นนั้นฉันต้องทำอย่างไรจึงจะสัมผัสเขาได้”“มีเพียงการกระตุ้นรอยประทับบนแก่นวิญญาณของเธอ เธอจึงจะสัมผัสถึงเจ้าของรอยประทับได้ เพียงแต่วิธีนี้อาจจะเจ็บสักหน่อย”หากสัมผัสถึงอีกฝ่ายได้ เช่นนั้นการให้เขาลบรอยประทับบนแก่นวิญญาณของฉันก็คงไม่ใช่เรื่องยาก โดยไม่ต้องทบทวนให้มากความ ฉันก็พยักหน้ารับคำของแม่เฒ่าเซฟราในทันที“อย่างนั้นก็ยื่นมือมา หลับตาลง แล้วตั้งสมาธิให้ดี”ฉันทำตามอย่างว่าง่าย หลับตาและยื่นมือออกไป มือเหี่ยวย่นยื่นมากุมมือฉันอีกครั้ง พลังบางอย่างไหลผ่านเข้ามาที่กลางอก ก่อนที่ใต้กระดูกไหปลาร้าด้านซ้
“ฉันจะลบรอยประทับพวกนี้ เพื่อฟื้นฟูแก่นวิญญาณได้อย่างไร”“ไม่อาจลบได้” แม่เฒ่าเซฟราพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“รอยประทับเหล่านั้น แม้จะกดทับแก่นวิญญาณของเธอจนไม่อาจฟื้นตัวได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ประคองแก่นวิญญาณของเธอไม่ให้แตกสลายเช่นกัน”หญิงชราหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงต่ำลง“ดังนั้น หากทำลายหรือลบรอยประทับเหล่านี้โดยตรง แก่นวิญญาณของเธอก็อาจแตกสลายจนไม่เหลือสิ่งใดให้แก้ไขอีก”แก่นวิญญาณแตกสลายก็จะกลายเป็นผู้ไร้พลังโดยสมบูรณ์ ในจักรวรรดิเอเธเรีย ผู้ไร้พลังคือชนชั้นต่ำสุด เป็นคนที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือแม้แต่สิทธิ์จะปกป้องตัวเอง“อย่างนั้นฉันจะต้องทำอย่างไร จึงจะลบรอยประทับเหล่านี้โดยไม่กระทบแก่นวิญญาณของฉัน”“ต้องให้ผู้ที่สร้างรอยประทับเป็นผู้ลบด้วยตัวเอง” ฉันนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะพยายามรื้อฟื้นความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ในค่ายทหารของร่างเดิม เพื่อหาตัวเจ้าของรอยประทับทั้งห้าทว่าไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ภาพในความทรงจำก็มีเพียงเหตุการ
【คำเตือน! ตรวจพบพลังตรวจสอบวิญญาณจากบุคคลภายนอก】ฉันตวัดสายตามองไปทางแม่เฒ่าเซฟราด้วยความไม่พอใจ หากแต่อีกฝ่ายกลับส่งยิ้มอ่อนโยนตอบกลับมา ราวกับไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่กำลังแอบสำรวจบางอย่างในตัวฉัน“เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ”“คุณหมายความว่ายังไง” ในใจของฉันพลันตื่นตระหนกขึ้นมา หญิงชราตรงหน้าคงไม่ได้จับพิรุธอะไรฉันได้หรอกใช่ไหม“ยื่นแขนมา” ฉันยังคงมองแม่เฒ่าเซฟราอย่างสับสน หากเธอจับพิรุธฉันได้จริง เหตุใดจึงยังคงมีท่าทีอ่อนโยนเช่นนี้“แขนเธอได้รับบาดเจ็บไม่ใช่หรือ” ฉันก้มมองผ้าพันแผลบนแขนตัวเอง แล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นแขนออกไปอย่างระมัดระวัง ในขณะที่เรนาร์ขยับลุกขึ้นมายืนประชิดตัวฉันในทันที หางทั้งเก้ากางออกเล็กน้อยด้วยความระแวง“คุณจะทำอะไรเธอ” คำถามนั้นทำให้ฉันเหลือบมองเขาอย่างประหลาดใจ เรนาร์ยอมลุกขึ้นต่อต้านแม่เฒ่าเซฟรา เพราะเป็นห่วงฉัน นี่เป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายของฉันไปมากจริงๆแม่เฒ่าเซฟราเหลือบมองเขาแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“ฉันแค่ตรวจแผลให้แม่ของนาย ไม่ได้จะตัดแขนเสียหน่อย” เรนาร์เงียบลงทันที แต่ยังไม่ยอมถอยกลับไป สายตาของเขายังคงจับจ้องมือของแม่เฒ่าเซฟราอย่างระแวดระวังฉั
แม้ภายนอกฉันเอ่ยต่อรองราคาด้วยท่าทางนิ่งสงบ แต่ในความเป็นจริงกลับรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจไม่น้อย หากอีกฝ่ายปฏิเสธไม่ยอมรับซื้อ ต่อให้สมุนไพรพวกนี้เป็นของดีแค่ไหน ก็จะกลายเป็นไร้ค่าในทันที จนกระทั่งเห็นรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของแม่เฒ่าเซฟรา หัวใจที่ตึงเครียดของฉันจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง“ก่อนหน้านี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาฉันเสียด้วยซ้ำ ตอนนี้กลับต่อรองราคาของได้คล่องเชียว”ฉันชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนแม่เฒ่าเซฟราจะรู้จักร่างเดิมมากกว่าที่ฉันคิด แต่รู้จักแล้วอย่างไร หลายปีผ่านไปแล้ว คนเราย่อมเปลี่ยนไปได้ไม่ใช่หรือไง“คนเราย่อมเปลี่ยนกันได้ค่ะ” ฉันตอบกลับสั้นๆ เพื่อไม่ให้มีพิรุจมากจนเกินไป“อืม...” แม่เฒ่าเซฟราพยักหน้า “ใครที่พบเจอเรื่องแบบเธอ ก็คงต้องเปลี่ยนแปลงบ้างจริงๆ”ประโยคนั้นทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ เรื่องแบบเธอ ที่อีกฝ่ายพูดถึงคือเรื่องใดกัน ในขณะที่รอฟังคนตรงหน้าขยายความแม่เฒ่าเซฟรากลับไม่ได้สนใจจะพูดเรื่องนี้ต่อ เพียงใช้นิ้วเหี่ยวย่นเคาะโต๊ะไม้เป็นจังหวะ“เช่นนั้นเธอต้องการเท่าไร” เมื่ออีกฝ่ายไม่เอ่ยถึง และฉันก็ไม่สามารถถามออกไปตรงๆ ป
“เธอเนี่ยนะเป็นคนรักษานาย” อัสลานถามย้ำเสียงสูงอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง“อืม” ไทรันพยักหน้ายืนยัน ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ระทึกขวัญทั้งหมดให้พี่น้องทุกคนฟัง เด็กทั้งสี่คนยืนรับฟังเรื่องราวอย่างเงียบงัน แต่ยิ่งไทรันอธิบายลงลึกรายละเอียดมากเท่าไหร่ สี
“นายนี่ฉลาดจริงๆ”เมื่อได้ยินคำชมจากฉันและท่าทียอมวางไข่ไก่คืนตามคำแนะนำของเขา หูเสือสีขาวก็กระตุกเบาๆ ก่อนที่ไทรันรีบสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง แล้วก้าวเดินออกจากพุ่มไม้ไปโดยไม่เอ่ยปากตอบอะไร ทว่าปลายหางสีขาวพาดกลอนกลับเชิดตั้งชูชันขึ้นสูงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด【ตรวจพบความรู
หลังจากขุดมันฝรั่งป่าหัวสุดท้ายขึ้นมาจากดินจนสำเร็จ ไทรันก็ใช้อุ้งเท้าหน้าปัดเศษดินโคลนที่เกาะอยู่ตามเปลือกออกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะใช้จมูกดันมันกลิ้งมารวมกับหัวอื่นๆ ที่กองอยู่ตรงหน้าฉันเมื่อลองนับจำนวนดูแล้ว วันนี้พวกเราได้มันฝรั่งมาทั้งหมดยี่สิบสองหัว แม้ว่าบางหัวจะมีขนาดเล็กจิ๋วและมีร
“เอาล่ะ เสร็จแล้ว” ฉันเอ่ยบอก พลางปล่อยมือจากขาเล็กๆ ของเขาลูกเสือขาวตัวน้อยยังคงจ้องหน้าฉันนิ่งงันด้วยความสับสน ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืน เมื่อพบว่าตนเองยืนได้อย่างมั่นคงและไม่มีความเจ็บปวดแล้ว แววตาสีฟ้ากระจ่างคู่นั้นก็เงยขึ้นสบดวงตาของฉัน และทันใดนั้นเอง เสียงกลไกของระบบก็ดังขึ้นใน
![I'll follow Apollo [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




