ทะลุมิติมาในนิยายสัตว์อสูร พร้อมระบบเลี้ยงดูวายร้าย

ท้องฟ้าสีแดงฉานราวกับถูกแผดเผา เปลวเพลิงสีทองลุกลามสุดขอบฟ้า ภูเขาทั้งลูกพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เสียงกัมปนาทดังสนั่นไปทั่วโลกเอเธเรีย ผู้คนหลบลี้หนีตาย สัตว์อสูรแตกตื่น เมืองทั้งเมืองถูกกลืนกินด้วยไฟสงครามโดยไร้ผู้ใดอาจหยุดยั้ง

เหนือซากปรักหักพังของนครหลวงเซเรนเทีย เงาร่างทั้งห้ายืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุพลังวิญญาณ แต่ละคนแข็งแกร่งเสียจนเพียงก้าวเดินก็สั่นสะเทือนไปทั้งผืนดิน

คนแรก... บุรุษผมทองในชุดเกราะเพลิง เปลวไฟสีทองลุกโชนรอบกาย ราชันสิงโตเพลิง อัสลาน

คนที่สอง... บุรุษผมแดงสยาย หางจิ้งจอกทั้งเก้าพลิ้วไหวเบื้องหลัง ดวงตาสีชาดเย็นเยียบไร้อารมณ์ จักรพรรดิจิ้งจอกเก้าหาง เรนาร์

คนที่สาม... บุรุษผมสีเงินยวง ในมือกรีดกรายดาบยักษ์อาบโลหิต จอมพลเสือขาว ไทรัน

คนที่สี่... บุรุษผู้มีเขากวางสีเงินงดงาม แสงเยียวยาที่เคยต่อลมหายใจผู้คนบัดนี้กลับกลายเป็นพลังทำลายล้าง กวางศักดิ์สิทธิ์แห่งหายนะ เอลเดน

และคนสุดท้าย... บุรุษผมดำผู้ลอยตัวตระหง่านกลางฟ้า ดวงตาสีทองทอดมองอย่างเย็นชาพร้อมร่างมังกรดำมหึมาเบื้องหลัง จักรพรรดิมังกรทมิฬ ไครอส

พวกเขาคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ผู้ปกครองยุคสมัยที่มีอำนาจเหนือทุกสรรพชีวิต ทว่าในแววตาของทั้งห้ากลับไร้ซึ่งความยินดี... มีเพียงความว่างเปล่าและความเหนื่อยล้าที่กัดกินวิญญาณ

“จบสักทีสินะ...” อัสลานเอ่ยแผ่วเบา เสียงนั้นปลิวหายไปกับสายลม

“สุดท้าย... พวกเราก็ไม่เหลือใครเลยสินะ” เรนาร์แค่นหัวเราะในลำคอ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูปวดร้าวยิ่งกว่าการหลั่งน้ำตา

“ความจริง... พวกเราไม่เคยมีใครมาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือ” ไทรันมองซากปรักหักพังเบื้องล่าง ก่อนฝ่ามือหนาจะกำด้ามดาบแน่น

“ถ้าตอนนั้น...” เอลเดนหลับตาลง หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นอาบแก้ม “ถ้าเรามีโอกาสอีกครั้ง... วันนี้คงไม่เป็นแบบนี้”

ในขณะที่ไครอสเพียงทอดสายตามองทุกสิ่งอย่างเงียบๆ ทว่าในใจของเขาและทุกคนต่างรู้ดีว่า โอกาส ที่เอลเดนหมายถึงคือสิ่งใด...

ภาพบ้านไม้หลังเล็กซอมซ่อ กับหญิงสาวผู้หนึ่งที่ทอดร่างอ่อนแรงจวนสิ้นใจ รอยยิ้มแรกและรอยยิ้มสุดท้ายปรากฏบนใบหน้าของเธอ ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะปิดสนิทลงตลอดกาล ภาพนั้นยังคงสลักลึกในวิญญาณ ไม่เคยเลือนหายไปตามกาลเวลา

ไครอสแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่กำลังปริร้าว เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปีที่เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“แม่...” คำสั้นๆ ที่เบาราวกับเสียงกระซิบ กลับทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน นั่นเพราะคำนี้คือบาดแผลฉกรรจ์ที่ไม่อาจมีสิ่งใดเยียวยา

หากวันนั้น... เธอไม่ตาย

หากวันนั้น... พวกเขาได้รับความรักมากกว่านี้

หากวันนั้น... มีใครสักคนยื่นมือเข้ามาฉุดรั้ง

บางที... โลกใบนี้อาจไม่ต้องเป็นเช่นนี้

ทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นกลางรอยแยกของท้องฟ้า ราวกับดวงดาวดวงใหม่กำลังถือกำเนิด พร้อมกับเสียงใสกังวานที่ดังกังวานราวกับเด็กหญิงวัยห้าขวบ

【ตรวจพบจุดสิ้นสุดของโลก】

【เงื่อนไขการรีเซ็ตเส้นเวลา: สมบูรณ์】

【เริ่มต้นโครงการแก้ไขชะตากรรม】

ดวงตาทั้งห้าคู่เบิกกว้าง มองความเปลี่ยนแปลงบนผืนฟ้าด้วยความสับสนระคนตกตะลึง ทว่ายังไม่ทันได้ประมวลผลเหตุการณ์ตรงหน้า เสียงเล็กใสนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

【กำลังค้นหาผู้เหมาะสม】

【ค้นหาสำเร็จ】

【อลิซ อริสเตอร์】

ร่างกายของทั้งห้าพลันแข็งค้างในทันทีที่ได้ยินเสียงใสกังวานเอ่ยชื่อนี้ขึ้นมา ชื่อที่พวกเขาไม่เคยลืมเลือนแม้เวลาจะผันผ่านไปกี่ร้อยปี

【เปิดใช้งานระบบเลี้ยงดูวายร้าย】

【ย้อนกลับสู่จุดเริ่มต้น】

สิ้นเสียงใสกังวาน โลกทั้งใบก็พลันสั่นสะเทือน กงล้อแห่งเวลาเริ่มหมุนทวนเข็ม ภูผาที่ทลายลงเริ่มประกอบเข้าด้วยกัน มหาสมุทรเดือดพล่านหวนคืนสู่ความสงบ ผู้คนที่ร่วงหล่นค่อยๆ ฟื้นคืน ก่อนที่ทุกสรรพสิ่งจะถูกแสงสว่างกลืนกินจนขาวโพลน

“ย้อนกลับสู่จุดเริ่มต้นอย่างนั้นหรือ...”  เสียงของไครอสแผ่วเบาจนแทบจมหายไปกับแสงสว่าง “ครั้งนี้...ขอให้เธออยู่กับพวกเรานานขึ้นอีกสักหน่อย... ได้ไหม”

.......................................................................................................