Semua Bab ทะลุมิติมาในนิยายสัตว์อสูร พร้อมระบบเลี้ยงดูวายร้าย: Bab 1 - Bab 10

ท้องฟ้าสีแดงฉานราวกับถูกแผดเผา เปลวเพลิงสีทองลุกลามสุดขอบฟ้า ภูเขาทั้งลูกพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เสียงกัมปนาทดังสนั่นไปทั่วโลกเอเธเรีย ผู้คนหลบลี้หนีตาย สัตว์อสูรแตกตื่น เมืองทั้งเมืองถูกกลืนกินด้วยไฟสงครามโดยไร้ผู้ใดอาจหยุดยั้งเหนือซากปรักหักพังของนครหลวงเซเรนเทีย เงาร่างทั้งห้ายืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุพลังวิญญาณ แต่ละคนแข็งแกร่งเสียจนเพียงก้าวเดินก็สั่นสะเทือนไปทั้งผืนดินคนแรก... บุรุษผมทองในชุดเกราะเพลิง เปลวไฟสีทองลุกโชนรอบกาย ราชันสิงโตเพลิง อัสลานคนที่สอง... บุรุษผมแดงสยาย หางจิ้งจอกทั้งเก้าพลิ้วไหวเบื้องหลัง ดวงตาสีชาดเย็นเยียบไร้อารมณ์ จักรพรรดิจิ้งจอกเก้าหาง เรนาร์คนที่สาม... บุรุษผมสีเงินยวง ในมือกรีดกรายดาบยักษ์อาบโลหิต จอมพลเสือขาว ไทรันคนที่สี่... บุรุษผู้มีเขากวางสีเงินงดงาม แสงเยียวยาที่เคยต่อลมหายใจผู้คนบัดนี้กลับกลายเป็นพลังทำลายล้าง กวางศักดิ์สิทธิ์แห่งหายนะ เอลเดนและคนสุดท้าย... บุรุษผมดำผู้ลอยตัวตระหง่านกลางฟ้า ดวงตาสีทองทอดมองอย่างเย็นชาพร้อมร่างมังกรดำมหึมาเบื้องหลัง จักรพรรดิมังกรทมิฬ ไครอสพวกเขาคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ผู้ปกครองยุคสมัยที่มีอำนาจเหนือทุก

【สถานะ: ผู้ครอบครองระบบเลี้ยงดูวายร้าย】ฉันจ้องมองแผงหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงตรงหน้าตาเบิกค้าง ริมฝีปากสั่นระริก คำถามมากมายผุดขึ้นมาในความคิด แต่กลับหาเสียงตัวเองเพื่อเอ่ยถามไม่เจอไปชั่วขณะ นี่...ฉันกำลังฝันอยู่ใช่ไหม【ตอบคำถาม: ไม่ใช่ความฝัน】 เสียงใสกังวานตอบกลับทันควัน ราวกับได้ยินเสียงในใจของฉัน แต่หากนี่ไม่ใช่ความฝันอย่างนั้นก็ต้องเป็น...ภาพหลอน! ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้เพื่อช่วยเด็กชาย ฉันจึงถูกรถชน แม้จะจำเหตุการณ์ไม่ได้ แต่คาดว่าสมองต้องได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงแน่นอน และตามทฤษฎีการบาดเจ็บที่สมอง ย่อมสร้างภาพหลอนได้ฉันผ่อนลมหายใจยามเมื่อหาเหตุผลให้ตนเองได้แล้ว ทว่าเสียงของเด็กหญิงในอากาศกลับไม่ยินยอมเห็นพ้องด้วย【แก้ไขข้อมูลผิดพลาด: นี่ไม่ใช่ภาพหลอน】 น้ำเสียงยามโต้แย้งนั้นหนักแน่นจนฉันไม่กล้าคิดหาเหตุผลอื่นมาโต้กลับ ก่อนที่จะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนลงกว่าเดิมเล็กน้อย【ข้อมูลจะถูกอธิบายอย่างละเอียดหลังจากโฮสต์ทำภารกิจแนะนำของระบบเสร็จสิ้น】ฉันขมวดคิ้วมุ่น ภารกิจ? ระบบ? โลกเอเธเรีย? นี่มันเรื่องอะไรกัน“ภารกิจอะไรกันฉันไม่ทำ ส่งฉันกลับเดี๋ยวนี้【รับทราบคำร้องขอ:

【แจ้งเตือนฉุกเฉิน】【แจ้งเตือนฉุกเฉิน】【เป้าหมาย : อัสลาน】【ค่าความสัมพันธ์ : -90】【สถานะ : หวาดกลัวและเกลียดชังอย่างรุนแรง】ฉันจ้องมองตัวเลขสีแดงเถือกบนหน้าต่างระบบด้วยความตกตะลึง ลมหายใจสะดุดกึก ลบเก้าสิบ? นี่มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกไม่ชอบหรือเกลียดชังแบบธรรมดาแล้ว แล้ว แต่มันคือความเกลียดชังที่หยั่งรากลึกจนเกือบจะถึงขั้นสมบูรณ์แบบต่างหาก!แล้วถ้า... ถ้ามันลดลงไปถึงลบหนึ่งร้อยล่ะ? ฉันส่งความคิดเอ่ยถามกับระบบด้วยความรู้สึกที่ยากลำบาก คอรู้สึกแห้งผากราวกับมีทรายอุดอยู่ หวาดหวั่นคำตอบอยู่ในทีระบบเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและจริงจังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา【เมื่อค่าความสัมพันธ์ติดลบถึง -100 เป้าหมายจะเข้าสู่ด้านมืดโดยสมบูรณ์ สูญเสียโอกาสในการแก้ไขชะตากรรม และกลายเป็นวายร้ายที่ไม่อาจเยียวยาได้อีกต่อไป】หัวใจของฉันกระตุกวูบราวกับร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม จนแยกไม่ออกว่าที่ตัวเองกำลังสั่นอยู่นี้ เป็นเพราะตกใจกับคำตอบอันโหดร้ายของระบบ หรือเป็นเพราะภาพของลูกสิงโตตัวน้อยที่กำลังยืนขาสั่นระริกอยู่ตรงหน้าฉันกันแน่ ระบบ! ทำการตรวจสอบค่าความสัมพันธ์ให้หมดทุกคน!! ฉันออกคำสั่งใ

"การขโมยเป็นเรื่องไม่ดี ถ้าหิว... ก็แค่บอกฉัน ฉันจะทำอาหารให้พวกนายกินเอง" ฉันพยายามอธิบายขยายความคำพูดของตนเอง แต่คล้ายกับยิ่งอธิบายเด็กๆ เหล่านั้นก็ยิ่งตื่นกลัว "ช่างเถอะ" ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทอดสายตาออกไปด้านนอก ในยุคนี้ธรรมชาติค่อนข้างสมบูรณ์ออกไปหาผักป่ามาทำอาหารก็คงไม่ยาก ทว่าในจังหวะที่กำลังคิดหาทางหาอาหารอยู่นั้นไครอสก็คาบหูตะกร้าใบเล็กออกมาจากด้านหลัง ก่อนวางลงบนพื้นแล้วใช้อุ้งเท้าดันมาตรงหน้าฉัน“ห้ามทำร้ายพวกเขา หากไม่พอคืนนี้ผมจะเข้าไปล่าสัตว์มาให้เพิ่ม” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นจริงจัง ราวกับไม่ใช่ลูกสัตว์ตัวน้อย เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจกลับเป็นคำพูดของเขา ล่าสัตว์ ถึงพวกเขาจะเป็นสัตว์อสูรที่มีวิวัฒนาการเหนือกว่าสัตว์ทั่วไปอยู่หนึ่งขั้น แต่ตอนนี้ก็ยังเป็นเพียงร่างลูกสัตว์ตัวน้อย จะเอากำลังจากที่ไหนไปล่าสัตว์กัน ทว่าหลายปีมานี้เจ้าของร่างเดิมก็ใช้พวกเขาออกไปล่าสัตว์มาให้ตลอด หากตอนนี้ฉันเอ่ยคัดค้านคงทำให้พวกเขาสงสัยถึงการเปลี่ยนแปลงมากเกินไป ดังนั้นที่ทำได้จึงมีเพียงหยิบของในตะกร้ามาสำรวจเท่านั้นมันฝรั่งเหี่ยวๆ สองหัว แครอทขนาดเท่าฝ่ามือเด็กที่แห้งฝ่อหนึ่งหัว และเนื

“หญิงใจร้าย! หากไครอสเป็นอะไรไป เธอต้องรับผิดชอบ!!” ไทรันพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดในดวงตาสีฟ้านั้นชัดเจนถึงความห่วงใยและหวาดหวั่น“สองวันก่อนคุณเพิ่งใช้อาการป่วยของไครอสแลกอาหารมา ตอนนี้ยังไม่ครบเจ็ดวัน ต่อให้เขาป่วยอีกครั้งก็เบิกอาหารไม่ได้” เรนาร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง แม้ว่าในสายตาจะยังมีท่าทีไม่มั่นคงมากนักก็ตามป่วยอีกครั้ง ในใจฉันพลันเกิดความรู้สึกสั่นสะท้าน ความทรงจำที่ร่างเดิมเคยวางยาในอาหารให้เด็กๆ กินจนล้มป่วย เพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการไปขอเบิกเสบียงเพิ่มจากคลังส่วนกลางสะท้อนเข้ามาในความคิดร่างเดิมช่างโหดร้ายจริงๆ ทำแบบนั้นกับพวกเด็กๆ ได้อย่างไรกัน เพียงแต่แม้ว่าเรื่องราวเหล่านั้นฉันจะไม่ได้เป็นคนลงมือทำ แต่ในตอนนี้ฉันกับร่างเดิมนับเป็นคนคนเดียวกันไปแล้ว จะเรื่องในอดีตหรือปัจจุบันก็ล้วนต้องแบกรับ"อย่าโต้เถียงเธอ" เสียงของไครอสเอ่ยบอกด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะเขาเชื่อฟังรู้ความ แต่เป็นเพราะเขาไม่ต้องการให้คนอื่นถูกฉันทำร้ายแค่กๆ เสียงไอของไครอสดังขึ้นหลังจากที่เขากินอาหารในชามไปได้เพียงเล็กน้อย ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในอาหารไม่ได้มียาพิษ ทำไมเข