All Chapters of ทะลุมิติมาในนิยายสัตว์อสูร พร้อมระบบเลี้ยงดูวายร้าย: Chapter 31 - Chapter 38

“แต่ในเมื่อทุกคนมั่นใจว่าฉันเป็นสตรีไร้ยางอาย และเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความสำส่อนของฉัน เช่นนั้นก็คงไม่มีใครต้องกังวลถ้าฉันจะยื่นเรื่องไปยังคณะสภาจักรวรรดิและผู้ตรวจการ”ผู้คนรอบๆ พลันสะดุ้งพร้อมกัน หญิงสาวร่างท้วมคนหนึ่งรีบดึงแขนชายอสูรที่มีเขาคล้ายกวางซึ่งกำลังแบกฟืนให้รีบหมุนตัวเดินออกไปจากบริเวณนั้นทันที ขณะที่หญิงวัยกลางคนซึ่งเคยตากสมุนไพรอยู่ริมทางก็รีบเก็บตะกร้าของตนแล้วถอยกลับเข้าไปในบ้านฉันมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตานิ่งสงบ มนุษย์ไม่ว่าจะอยู่โลกไหนก็ไม่แตกต่างกัน“เธอ!” มิราเบลตวาดขึ้นก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น อสูรบุรุษคู่พันธะทั้งหกของเธอขยับตัวพร้อมกัน สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความไม่พอใจ โดยเฉพาะอสูรอินทรีที่เพิ่งเอ่ยข่มขู่เรนาร์ก่อนหน้านี้ เขาก้าวออกมาเบื้องหน้าหนึ่งก้าว ปีกสีน้ำตาลเข้มด้านหลังกางออกเล็กน้อยด้วยท่าทีคุกคาม“อย่าคิดว่าเพียงยกชื่อผู้ตรวจการขึ้นมาแล้วจะสามารถพูดจาใส่ร้ายนายหญิงของพวกเราได้”ฉันปรายตามองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน“ถ้าฉันกำลังใส่ร้ายจริง พวกนายก็สามารถให้ผู้ตรวจการพิสูจน์ได้นี่” แน่นอนว่าฉันไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตอบโต้ รีบกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ในที่สุดเธอก็มาเสียทีนะ... อลิซ อริสเตอร์” เสียงแหบพร่าที่ดังลอดผ่านบานประตูไม้เก่าออกมา ทำให้ปลายนิ้วของฉันชะงักค้างอยู่กลางอากาศทั้งที่ฉันยังไม่ได้เคาะประตู ทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยปากแนะนำตัว แต่คนด้านในกลับเรียกชื่อเต็มของฉันออกมาได้อย่างถูกต้อง ราวกับเฝ้ารออยู่ก่อนแล้วนี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้วความเย็นวาบแล่นผ่านแผ่นหลังของฉันโดยไม่รู้ตัว เรนาร์ซึ่งยืนอยู่ข้างกายขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย ราวกับสัมผัสได้ถึงความกังวลในใจของฉัน หูจิ้งจอกสีแดงทั้งสองข้างตั้งชัน หางทั้งเก้าม้วนแนบลำตัว ดวงตาสีชาดจับจ้องบานประตูตรงหน้าเขม็งด้วยความระแวดระวัง“ผิดปกติ” เสียงกระซิบเบาๆ ของลูกจิ้งจอกน้อยดังขึ้น “เธอรู้ได้อย่างไรว่าเป็นพวกเรา”ฉันลอบมองท่าทีเฝ้าระวังของเรนาร์ ความตื่นตกใจและหวาดหวั่นก่อนหน้านี้ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นบางอย่างในอก ดูเหมือนว่าความวุ่นวายกลางตลาดเมื่อครู่จะไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว“ไม่เป็นไร” ฉันตอบเขาเบาๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วผลักบานประตูไม้ตรงหน้าเข้าไปเอี๊ยด... เสียงบานพับเก่าครางยาวดังแว่วอยู่ในความเงียบ ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นก็พุ่งเข้าปะ

แม้ภายนอกฉันเอ่ยต่อรองราคาด้วยท่าทางนิ่งสงบ แต่ในความเป็นจริงกลับรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจไม่น้อย หากอีกฝ่ายปฏิเสธไม่ยอมรับซื้อ ต่อให้สมุนไพรพวกนี้เป็นของดีแค่ไหน ก็จะกลายเป็นไร้ค่าในทันที จนกระทั่งเห็นรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของแม่เฒ่าเซฟรา หัวใจที่ตึงเครียดของฉันจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง“ก่อนหน้านี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาฉันเสียด้วยซ้ำ ตอนนี้กลับต่อรองราคาของได้คล่องเชียว”ฉันชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนแม่เฒ่าเซฟราจะรู้จักร่างเดิมมากกว่าที่ฉันคิด แต่รู้จักแล้วอย่างไร หลายปีผ่านไปแล้ว คนเราย่อมเปลี่ยนไปได้ไม่ใช่หรือไง“คนเราย่อมเปลี่ยนกันได้ค่ะ” ฉันตอบกลับสั้นๆ เพื่อไม่ให้มีพิรุจมากจนเกินไป“อืม...” แม่เฒ่าเซฟราพยักหน้า “ใครที่พบเจอเรื่องแบบเธอ ก็คงต้องเปลี่ยนแปลงบ้างจริงๆ”ประโยคนั้นทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ เรื่องแบบเธอ ที่อีกฝ่ายพูดถึงคือเรื่องใดกัน ในขณะที่รอฟังคนตรงหน้าขยายความแม่เฒ่าเซฟรากลับไม่ได้สนใจจะพูดเรื่องนี้ต่อ เพียงใช้นิ้วเหี่ยวย่นเคาะโต๊ะไม้เป็นจังหวะ“เช่นนั้นเธอต้องการเท่าไร” เมื่ออีกฝ่ายไม่เอ่ยถึง และฉันก็ไม่สามารถถามออกไปตรงๆ ป

“ฉันจะลบรอยประทับพวกนี้ เพื่อฟื้นฟูแก่นวิญญาณได้อย่างไร”“ไม่อาจลบได้” แม่เฒ่าเซฟราพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“รอยประทับเหล่านั้น แม้จะกดทับแก่นวิญญาณของเธอจนไม่อาจฟื้นตัวได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ประคองแก่นวิญญาณของเธอไม่ให้แตกสลายเช่นกัน”หญิงชราหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงต่ำลง“ดังนั้น หากทำลายหรือลบรอยประทับเหล่านี้โดยตรง แก่นวิญญาณของเธอก็อาจแตกสลายจนไม่เหลือสิ่งใดให้แก้ไขอีก”แก่นวิญญาณแตกสลายก็จะกลายเป็นผู้ไร้พลังโดยสมบูรณ์ ในจักรวรรดิเอเธเรีย ผู้ไร้พลังคือชนชั้นต่ำสุด เป็นคนที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือแม้แต่สิทธิ์จะปกป้องตัวเอง“อย่างนั้นฉันจะต้องทำอย่างไร จึงจะลบรอยประทับเหล่านี้โดยไม่กระทบแก่นวิญญาณของฉัน”“ต้องให้ผู้ที่สร้างรอยประทับเป็นผู้ลบด้วยตัวเอง” ฉันนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะพยายามรื้อฟื้นความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ในค่ายทหารของร่างเดิม เพื่อหาตัวเจ้าของรอยประทับทั้งห้าทว่าไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ภาพในความทรงจำก็มีเพียงเหตุการ