ตะวันเริ่มลับขอบฟ้าตอนที่รถของนายหัวมาถึงฟาร์ม สรสิชาไม่ค่อยกล้าลงจากรถ ณชายุมองหล่อน บอกให้รีบลงไปเก็บเสื้อผ้า“คนงานมองฉันแน่เลย จะตอบว่ายังไงคะ”“ไม่ต้องพูด ยิ้มอย่างที่ไม่เคยยิ้ม”พูดอะไรของเขา เธอยิ้มได้นะแต่ไม่ค่อยมีเพื่อน เลยไม่รู้จะยิ้มกับใครก็เท่านั้น“มาแล้วเหรอสิชา ไปไหนมาเหรอ”สายใจยังไม่กลับ ผู้หญิงคนนี้ต้องการสอดส่องเธอตลอดเวลา เหนื่อยใจเหลือเกิน ไม่มีอะไรทำหรือไงกัน“ว่าไง ไปกับนายหัวหรือข่าวลือเป็นจริง เธอจะไปเป็นแม่เล็กนายหัว”สายใจเดินมาพูดใกล้ตัว กระทั่งนายหัวเดินลงมาจึงเดินห่างออกไป สรสิชาดีใจที่ไม่ต้องตอบ ไม่ต้องเกรี้ยวกราดใส่สายใจเธอรำคาญเต็มที“ยังไม่กลับเหรอสายใจ”นายหัวลงมา สายตาที่มองทำให้สายใจเริ่มเดินห่างไปอีก ระหว่างนั้นรถเพชรการุณเข้ามา นายหัวเดินเข้ามาใกล้เธอ สรสิชามองหน้าเขาอะไรกันมาเบียดเธอทำไมเนี่ย?“ผมไปนะ จะให้สิชาเขามาเก็บเสื้อผ้า”เพชรการุณทันได้ยินถามอย่างลืมตัว“จะไปไหนเหรอสิชา”“ยุ่งอะไรกับเขาคะ” สายใจกัดฟันพูดหวาน ชวนแฟนกลับ นายหัวเองไม่พูดอะไรสั่งให้สรสิชาไปที่พัก หญิงสาวตามเขาไป“น่าเบื่อ ใครอยากเห็นหน้ากัน”“หมายถึงคุณปลัดเหรอ ไม่เป็นไร ต
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
