Todos os capítulos de เมื่อวันจากลามาถึง: Capítulo 1 - Capítulo 7

สรสิชาสามารถมองตนเองได้ในเสื้อเชิ้ตแขนยาวและสังเกตเห็นได้ชัดของเธอรู้สึกว่าหนักต้องใส่มันเพื่อไปทำงานอย่างเห็นได้ชัดไปยังโรงอาหารของพนักงาน สรสิชารีบก้าวเดินขืนไปช้ามีหวังกินไม่กินอาหารเพราะหมดสายตาหลายคู่มองเธอในสายตาแสร้งทำทั้งที่ไม่ชอบสายตาดูถูกสมเพชว่าเธอไม่ใช่อะไรทั้งนั้นมาถึงอาหารเธอรับข้าวจากถาดหลุมในที่นี่แกงจะเผ็ดรสชาติที่อยากกินแต่ต้องกินให้อิ่มท้องเพราะแต่ละวันเธอต้องพิสูจน์อย่างวิธีการทำ“เจ้านายมาเยี่ยมๆ เข้ามา” คนงานคนอื่น ๆ เพิ่มขึ้นจากการกินเมื่อเห็นเจ้านาย สรสิชาเองอยากจะเป็นแต่เธอเพียงแต่ได้ข้าวมาจำต้องนั่งกินไม่ยอมเงยหน้าจนคอหอยเลยทีเดียว ทว่าบางครั้งเสียงเปรี้ยวๆ ดังๆ เธอต้องแหงนหน้าขึ้นดีเหมือนกันอาจจะว่าทำไมให้เมื่อยคอเป็นเรื่องต่อไปคออาจเป็นไปได้ที่ไหนไม่ได้“นี่เธอทำไมนั่งกินอืดอาดยืดยาดว่าเราจะไปทำงานกันแล้วนะ”สรสิรามองใบหน้าของย้อนอดีตเสื้อยืดพบว่ามีรูปทำให้เห็นทรวดทรงสวยๆ“ฉันเพิ่งมาเองถึงน่ะ”“มัวไปนอนหลับอยู่หรือป่าวไม่จำเป็นต้องเป็นเด็กฝากแล้วจะสบายนะเธอเป็นลูกสาวคนเป็นหนี้”ผู้ชายคนนี้โลกอาจจะมาเจอกันได้เลย สายใจคือแฟนของแฟนในแฟนนอกใจเธอจำใจเลิกคิด

“ถ้าไม่ใช่แล้วจะพาเธอมาเป็นลูกสาวหรือไง อย่ามาทำตัวไร้เดียงสา บอกไว้เลย เช้าขึ้นมาถือกระเป๋ากลับไร่คนงาน ไม่อย่างนั้นไม่ต้องทำงานขัดหนี้อีก เชิญไปหาเงินที่อื่น”เรื่องคาวโลกีย์เขาไม่อยากให้มีในบ้าน เมื่อก่อนตอนน้องชายยังอยู่เขาปวดหัวกับเรื่องแบบนี้มาก ต้องคอยจ่ายเงินให้ผู้หญิงที่มาบอกว่าท้องกับน้องชาย โดนขืนใจก็มี พ่อแม่เองก็ปวดหัว นั่นเขายิ่งไม่เข้าใจถ้าพ่อจะนำเรื่องแบบนี้เข้ามาในบ้านอีก“พ่อแกก็ตัณหากลับตอนหกสิบปีกว่า แม้ช่วงหลายปีมานี้จะเริ่มเปลี่ยนไปแต่แม่ไม่เชื่อหรอกว่าจะหายง่ายๆ ผู้ชายน่าเบื่อมาก แม่เองอยู่ไปเพราะชินชา บอกตามตรงไม่มีความรักหนุ่มสาวมานานแล้ว แต่อยู่เพื่อหน้าที่ ความผูกพันก็มีบ้าง”แม่เคยเปิดใจเรื่องนี้ เขาไม่มีวันลืม“ก็ได้ถ้าไปก็ไปคืนนี้เลยแล้วกัน แต่ขอร้องคุยกับพ่อแม่คุณด้วย ฉันสับสนเหมือนกันว่าต้องฟังใคร”ท่าทีโมโหนั้น แววตาแสดงความเหยียดหยาม ทำไมเธอต้องทน ทำไมต้องโต้เถียง เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวคนเดียว คล้ายกับคนที่ไม่มีใครต้องการ พ่อแม่เลี้ยงเธอมาเพื่อมาชดใช้หนี้ ถ้าต้องกลับบ้านไปหางานอื่นทำคงหายาก เธอไม่ค่อยมีเพื่อนนัก ไม่เหมือนพี่สาวที่เก่งทุกอย่าง ต่างกับเ

ก๊อกๆๆนายหัวลดกระจก เอามือออกจากคางคนข้างๆ“นายหัวมาทำอะไรกันตรงนี้คะ”สายใจมองอย่างสงสัย สรสิชาหันไปอีกด้านแต่เห็นว่าเพชรการุณเดินตามหลังสายใจมา เธอพลันตัวแข็ง“จะไปทำงานแล้ว ไปเถอะครับ”หล่อนเป็นลูกสาวเพื่อนพ่อที่จุ้นจ้าน นายหัวรำคาญแต่พยายามพูดดีเสมอ เธอช่วยงานที่ฟาร์มมาพักใหญ่ ว่าแต่สายใจไปแล้ว คนข้างๆ เป็นอะไร“เป็นอะไรของเธอ นั่งให้มันดีๆ หน่อยสิ”“ฉันแค่คิดว่า บางทีการไปจากที่นี่ก็ดี ฉันจะทบทวนดูนะคะ”จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจ ชายหนุ่มแปลกใจและเมื่อไปถึงฟาร์มเขาก็เข้าใจเหตุใดสรสิชาถึงต้องการไปจากฟาร์ม เหตุผลช่างงี่เง่าสิ้นดี เขาเจอแฟนของสายใจเป็นครั้งแรก ซ้ำได้รู้เรื่องรักสามเศร้าของสามคนนี้ว่าแล้วทำไมสายใจไม่ชอบหน้าสรสิชาเลย เยาะเย้ยได้เป็นต้องทำ ตอนแรกคิดว่าอคติเพราะใครๆ ก็ชมว่าฝ่ายนั้นหน้าตาดี เขาพอเข้าใจคนที่เหนือกว่าย่อมยอมไม่ได้เมื่อมีคนอื่นมาแทนที่ ตอนนี้ได้แต่หัวเราะและส่ายหน้านายเพชรการุณนั่น ดูท่าลืมคนเก่าไม่ลง ตามไปตอแยจนเขารู้ความลับเรื่องนี้กอดยายลูกจ้างเขาจนฝ่ายนั้นแตะเข้าให้ที่หน้าขา เว้าวอนว่ายังรัก อยากให้เลิกบล็อกข้อความ คำตอบที่ได้คือ“อย่ามายุ่งกับฉัน นายมันเห็นแ

“อย่ามาพูดเหลวไหลแถวนี้ ให้เกียรติพ่อผมด้วยนะคุณ เอ้าแยกย้ายไปทำงาน ส่วนสรสิชาไปพบผมด้วย”สายใจยิ้มสาใจ คราวนี้เธอต้องสมหวัง ตอนนี้แฟนหนุ่มจะย้ายมาเป็นปลัดอำเภอที่นี่ เขาต้องมาเจอเธอทุกวัน การมีสรสิชาที่นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่ต้องการ เมื่อก่อนอยากให้อยู่เพราะจะได้กลั่นแกล้งให้สนุก แต่เห็นสายตาคนรักที่มองมันก็ทนไม่ได้มันต้องไปจากที่นี่ ความรักเธอจึงจะราบรื่นสรสิชารวบผมให้ตึงเคาะประตูห้องทำงานเจ้านาย มีเสียงบอกให้เข้ามา เธอเดินเข้าไปช้าๆ มองเขาที่นั่งดื่มอะไรบางอย่าง และหลบตาเมื่อเขามองมา“นั่งสิ”“คุยไม่นานยืนก็ได้ค่ะ”“หรือคิดว่าฉันเรียกเธอมาเพื่อไล่ออก” เขาหยั่งเชิง อยากรู้หญิงสาววัย 23 ปี คนนี้คิดอะไร“คุณคงไม่เชื่อคำพูดที่ไม่มีหลักฐานนะคะ คุณไม่ใช่คนโง่ ฉันจะไปแกล้งคุณสายใจทำไมกัน”“แกล้งเพราะไม่ชอบที่เห็นเขารักกับแฟนเขาไง”ดวงตากลมโตจ้องเขา เดินเข้ามาใกล้“อย่ามาพูดมั่วๆ นะคะ คุณได้ยินอะไรมาฉันไม่รู้แต่คนแบบนั้นฉันไม่กลับไปมองให้เสียสุขภาพจิตหรอก”ทำงานเหนื่อยจะตาย ไม่มีเวลาสนใจเรื่องไร้สาระ“เสียงดังขนาดนี้มีพิรุธนะเรา”นายหัวมาจับพิรุธอะไรเธอ หญิงสาวจ้องนัยน์ตาคมคู่นั้น เธอไม่อ