Masukตะวันเริ่มลับขอบฟ้าตอนที่รถของนายหัวมาถึงฟาร์ม สรสิชาไม่ค่อยกล้าลงจากรถ ณชายุมองหล่อน บอกให้รีบลงไปเก็บเสื้อผ้า
“คนงานมองฉันแน่เลย จะตอบว่ายังไงคะ”
“ไม่ต้องพูด ยิ้มอย่างที่ไม่เคยยิ้ม”
พูดอะไรของเขา เธอยิ้มได้นะแต่ไม่ค่อยมีเพื่อน เลยไม่รู้จะยิ้มกับใครก็เท่านั้น
“มาแล้วเหรอสิชา ไปไหนมาเหรอ”
สายใจยังไม่กลับ ผู้หญิงคนนี้ต้องการสอดส่องเธอตลอดเวลา เหนื่อยใจเหลือเกิน ไม่มีอะไรทำหรือไงกัน
“ว่าไง ไปกับนายหัวหรือข่าวลือเป็นจริง เธอจะไปเป็นแม่เล็กนายหัว”
สายใจเดินมาพูดใกล้ตัว กระทั่งนายหัวเดินลงมาจึงเดินห่างออกไป สรสิชาดีใจที่ไม่ต้องตอบ ไม่ต้องเกรี้ยวกราดใส่สายใจ
เธอรำคาญเต็มที
“ยังไม่กลับเหรอสายใจ”
นายหัวลงมา สายตาที่มองทำให้สายใจเริ่มเดินห่างไปอีก ระหว่างนั้นรถเพชรการุณเข้ามา นายหัวเดินเข้ามาใกล้เธอ สรสิชามองหน้าเขา
อะไรกันมาเบียดเธอทำไมเนี่ย?
“ผมไปนะ จะให้สิชาเขามาเก็บเสื้อผ้า”
เพชรการุณทันได้ยินถามอย่างลืมตัว
“จะไปไหนเหรอสิชา”
“ยุ่งอะไรกับเขาคะ” สายใจกัดฟันพูดหวาน ชวนแฟนกลับ นายหัวเองไม่พูดอะไรสั่งให้สรสิชาไปที่พัก หญิงสาวตามเขาไป
“น่าเบื่อ ใครอยากเห็นหน้ากัน”
“หมายถึงคุณปลัดเหรอ ไม่เป็นไร ต่อไปเจอกันยากแล้วละ”
เธอรู้สึกโล่งใจ ไขประตูเข้าไปหยิบของใช้ ถามนายหัวว่าเอาไปหมดเหรอ เขาพยักหน้า หญิงสาวเครียดเรื่องที่ต้องตอบคำถามอีกครั้ง
ทว่าสำหรับนายหัว เก็บเสื้อผ้าตามเขาไปแล้ว อย่าหวังจะเปลี่ยนใจเรื่องที่เขาต้องการ
เธอต้องผลิตลูกให้เขา นั่นมันหลีกหนีไม่พ้น
คืนแรกก็เป็นที่จับตามอง สรสิชาอึดอัดเพราะเมื่อนายหัวมาส่งที่ห้อง เธอรู้ว่ามีคนมาแอบดู
“เขาคงคิดว่าฉันจะนอนที่นี่” นายหัวยืนกอดอกมองเธอกำลังจัดเสื้อผ้า
“ถ้าอย่างนั้นคุณกลับไปนอนเถอะค่ะ เขาจะได้เลิกสงสัย”
เขาไม่ทำตามกลับนั่งลงที่เตียง เธอจ้องมอง
“นายหัวคะ”
“ถ้าฉันไปเร็วเขาจะสงสัย นั่งอีกหน่อย เธอจัดของเธอไปเถอะ”
หน้ามึนเหลือเกิน ตัดสินใจเองหมดแต่เขาเป็นเจ้าบ้านนี่น่า เป็นเจ้าหนี้ด้วย ใครจะไปกล้าเถียง
จัดเสื้อผ้าเสร็จเพราะมีไม่มาก เธออยากไล่เขาเพราะอยากพัก แต่เขายังนั่งเล่นมือถือราวกับเด็กแต่สรสิชาก็ต้องพูด
อยากเล่นก็เล่นห้องตนเอง
“คุณฉันจะนอนแล้วค่ะ”
“ไม่อาบน้ำหรือไง” เขาแหงนหน้ามอง”
เป็นอะไรมากไหมเนี่ย เรื่องแบบนี้ยังมาถามอีก ใครจะนอนไม่อาบน้ำ
“ไปก็ได้ พรุ่งนี้เหลือสองวันอย่าลืมละ”
ก่อนออกไปยังพูดเรื่องที่ทำให้เธอนอนไม่หลับ สรสิชากดโทรหาแม่ เธออยากบอกเรื่องนี้แต่ตัดสินใจกดวางสาย
แม่รู้ต้องสนับสนุน บางทีอาจเดินทางมาที่นี่เพราะคิดว่าเธอเสียตัวแล้ว ก่อนมาก็คุยเรื่องให้จับนายหัว ดังนั้นเธอคิดว่าทำถูกต้องที่วางสายแม่
รุ่งเช้าสรสิชากำลังชงกาแฟให้นายหัว เขากำลังจะไปทำงาน เธอทำตัวไม่ถูกนั่งลงข้างๆ เขาเมื่อวางแก้วกาแฟ
“ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ ช่วยแม่บ้านทำความสะอาด ช่วยทำกับข้าว อะไรพวกนี้ใช่ไหมคะ”
“ไม่ต้องหรอกไปคุยเป็นเพื่อนแม่ก็พอ ออ ทำกับข้าวได้”
“เอ่อ ถ้าพ่อคุณกลับมาละคะ”
เรื่องนี้เธอกังวลใจเมื่อตื่นขึ้น เช้านี้ขอบตาเธอค่อนข้างดำเพราะต้องคิดหลายๆ เรื่อง
“ให้คนงานไปส่งที่ไร่แม่คงเข้าใจดี”
เขาลุกขึ้น เธอเดินไปข้างๆ “อยากไปทำงานด้วย”
“ต่อไปต้องอยู่ที่นี่ ถ้าทำก็ไปอยู่ในห้องทำงานฉัน”
“คุณ สรุปเองแล้วหรือคะ เผด็จการไปหรือเปล่า”
“ช้าไปเด็กก็คลอดช้า ไม่เข้าใจหรือไง เธอเองต้องเป็นหนี้นานขึ้นนะ”
เป็นการตกลงธุรกิจแต่ทำไมหัวใจหวิวหวั่นแปลกๆ ยามสบตาเขา ตอนนี้เธอกับเขารู้จักกันมากขึ้น ยิ่งมีเรื่องนี้เข้ามา เธอก็อดจินตนาการถึงสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาไม่ได้
เธอลามก
“หน้าแดงทำไม ร้อนหรือ ไปพักก่อนนะ แม่ออกไปข้างนอก ไม่นานคงกลับ ทำตัวตามสบาย”
เอาใจเธอเป็นพิเศษ ก็เธอแม่พันธ์ที่เขาเลือก หญิงสาวมองเขาขึ้นรถ เดินกลับขึ้นห้อง โดยมีสายตาแม่บ้านแอบมองอยู่ตลอด
มองอะไรกันหนักหนา ไม่เคยเห็นเธอก็ว่าไปอย่าง
และไม่ทันกลับขึ้นห้องรถพ่อนายหัวแล่นเข้ามาจอด สรสิชารีบเดินไปหาแม่เจ้านายที่กลับมาไล่เลี่ยกัน ฝ่ายนั้นปลอบใจ
“ไม่ต้องกลัว รู้ว่าต้องมาเป็นสะใภ้เขาเลิกคิดเรื่องนั้นแล้วละ ต่อไปนี้เขาจะไปอยู่กับใครฉันจะไม่ห้าม ขอแค่ต่อไปเธอมีหลานให้ฉันอุ้มหลายๆ คนก็พอ”
คุณพีระมาทันได้ยิน มองใบหน้าเธอ
“ท้องกี่เดือนแล้วละ”“ยุ่งอะไรกับเขา ฉันจะดูแลเอง”“ไม่คิดไปแต่งงานให้ลูกสาวเขาเหรอ แต่อย่างว่าลูกชายคุณไม่คิดมีใคร อาจไม่จริงจัง”พ่อนายหัวพูดไม่ถนอมน้ำใจแต่นั่นคือเรื่องจริง สรสิชาได้แต่เงียบ“พูดอะไรของคุณ ทีคุณยังมีรักหลายครั้ง ใครจะไปรักคนที่ตายไปแล้วตลอดไป”นายพีระเห็นเมียของขึ้นก็เดินจากไป ทิ้งให้สรสิชาหน้าชาอนาคตจะเป็นอย่างไรนะ ถ้าคลอดลูก ถ้าได้เงิน เธอจะไปอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่ได้อีกหรือเปล่ามีลูกก็ต้องรัก ใครจะไม่รักลูก เธอสับสนเรื่องนี้นัก ดังนั้นคำตอบเธอคงไม่ออกมาจากปากง่ายดายนัก“แม่ครับผมมารับสิชาไปฝากครรภ์”หญิงสาวกำลังคิดมากสะดุ้ง เธอหันมองนายหัว รีบเดินไปหาเขา แม่เขายิ้มชมลูกว่าทำดีมาก นายหัวอยากถามแม่เรื่องพ่อแต่แม่ไม่พูดเขาไม่ควรถาม หันมองสรสิชาพยักหน้าให้ตามเขาไปมาถึงรถหญิงสาวจับแขนเขาอย่างลืมตัว ช่วงนี้เธอกล้าเข้าใกล้เขามากขึ้น เขาพูดดีกับเธอ ยิ้มให้ นั่นทำให้เธอกล้า“โกหกอีกแล้วนะคะ พ่อคุณก็มาถาม”“ทะเลาะกันหรือเปล่า”สรสิชารู้ว่าเขาหมายถึงพ่อ หญิงสาวส่ายหน้า เดินไปขึ้นรถ จนกระทั่งเขาบอกต้องไปตรวจร่างกายเธอก่อน ตรวจเลือด สรสิชาโพล่งออกมา“ฉันยังไม่เคยเรื่องแบบนั
ตะวันเริ่มลับขอบฟ้าตอนที่รถของนายหัวมาถึงฟาร์ม สรสิชาไม่ค่อยกล้าลงจากรถ ณชายุมองหล่อน บอกให้รีบลงไปเก็บเสื้อผ้า“คนงานมองฉันแน่เลย จะตอบว่ายังไงคะ”“ไม่ต้องพูด ยิ้มอย่างที่ไม่เคยยิ้ม”พูดอะไรของเขา เธอยิ้มได้นะแต่ไม่ค่อยมีเพื่อน เลยไม่รู้จะยิ้มกับใครก็เท่านั้น“มาแล้วเหรอสิชา ไปไหนมาเหรอ”สายใจยังไม่กลับ ผู้หญิงคนนี้ต้องการสอดส่องเธอตลอดเวลา เหนื่อยใจเหลือเกิน ไม่มีอะไรทำหรือไงกัน“ว่าไง ไปกับนายหัวหรือข่าวลือเป็นจริง เธอจะไปเป็นแม่เล็กนายหัว”สายใจเดินมาพูดใกล้ตัว กระทั่งนายหัวเดินลงมาจึงเดินห่างออกไป สรสิชาดีใจที่ไม่ต้องตอบ ไม่ต้องเกรี้ยวกราดใส่สายใจเธอรำคาญเต็มที“ยังไม่กลับเหรอสายใจ”นายหัวลงมา สายตาที่มองทำให้สายใจเริ่มเดินห่างไปอีก ระหว่างนั้นรถเพชรการุณเข้ามา นายหัวเดินเข้ามาใกล้เธอ สรสิชามองหน้าเขาอะไรกันมาเบียดเธอทำไมเนี่ย?“ผมไปนะ จะให้สิชาเขามาเก็บเสื้อผ้า”เพชรการุณทันได้ยินถามอย่างลืมตัว“จะไปไหนเหรอสิชา”“ยุ่งอะไรกับเขาคะ” สายใจกัดฟันพูดหวาน ชวนแฟนกลับ นายหัวเองไม่พูดอะไรสั่งให้สรสิชาไปที่พัก หญิงสาวตามเขาไป“น่าเบื่อ ใครอยากเห็นหน้ากัน”“หมายถึงคุณปลัดเหรอ ไม่เป็นไร ต
“แม่คิดแล้วลูกต้องมา มา มา พาสิชาเข้ามา ว่าแต่ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก เห้อ คงตกใจใช่ไหมที่แม่คิดทำแบบนั้น”แม่เขาพูดไปเรื่อย เธอได้แต่มองตาปริบๆ“พามาทำกับข้าวกับแม่ครับ”“ทำได้เหรอ ดีจริงๆ ถ้าอย่างนั้นพักก่อนนะ อยากอยู่กันสองคนใช่ไหม แม่จะคุยกับสิชาตอนเข้าครัวแล้วกัน”นั่งในห้องนั่งเล่นไม่นานแม่นายหัวก็เดินออกไปซ้ำพูดให้เธอหนาวๆ ร้อนๆ หญิงสาวขยับไปนั่งไกลนายหัว“กลัวอะไรขนาดนั้น ฉันจะทำอะไรเธอ”“ก็ ก็จะทำลูกไม่ใช่เหรอ ฉันไม่เชื่อใจคุณ และบอกไว้ก่อนยังไม่ถึงสามวันนะคะ ยังไม่มีคำตอบ”“ไม่ตกลงก็โง่เต็มทน” ปากร้ายกาจว่าและจะเดินออกจากห้องแต่เสียงแม่เขาเดินมา เขาเดินไปกระชากแขนเธอมานั่งไหล่ชนกัน เธอจะลุกหนีก็โอบกอดไว้สรสิชาถอนหายใจ เห็นแม่เขาอมยิ้ม มาหยิบมือถือแล้วออกไป สรสิชาตีมือเขาอย่างไม่กลัว“มากไปนะคะ”“หวงไปได้ ทีนายแฟนเก่า ฉันเห็นนะมันกอดเสียแน่น”“นี่คุณแอบมองเหรอคะ ไร้มารยาท”อายก็อาย โกรธเพชรการุณขึ้นมาอีก เธอลุกขึ้นไปดื่มน้ำไกลๆ นายหัว เขาเอ่ยเสียงเบา“เปล่าแอบมอง บังเอิญ ถ้านายนั่นมาอีกเธอต้องระวัง ท่าทางไม่ยอมปล่อยเธอมั้ง”หญิงสาวกังวลเรื่องนี้ ไม่สามารถปกปิดคนที่ชอบแอบมองได้
“ใช่ เราไม่ได้รักกันซะหน่อย แม่เองไม่ซีเรียสหรอก แม่เข้าใจว่าฉันไม่เคยลืมรักเก่า ถ้าจะมีผู้หญิงก็เพียงคลายเหงา”คนรวยเขาคิดอะไรง่ายมาก แล้วเธอเล่าจะทำอย่างไร นี่ไม่ใช่การบีบบังคับแต่ถ้าไม่ทำเธออาจต้องออกไปหางานที่อื่น ซึ่งเรื่องนั้นมันยากสำหรับเธอแต่เธอยังไม่หมดหวัง ตื๊อเขาอีกรอบ“คุณฝากงานให้ฉันหน่อยสิคะ ที่ไหนก็ได้ คุณคงมีเส้นสาย เราไม่ต้องทำแบบนี้”เขามองพวงแก้มแดงก่ำ ตัดสินใจเด็ดขาด“อุ้มท้องไม่นานก็ปลดหนี้ เธอโง่หรือไง ซ้ำได้เงินกลับบ้านด้วยนะ”มือเธอเย็นเฉียบ คิดเรื่องบ้านขึ้นมา พ่อแม่ เธอเผลอจับแขนแข็งแรงแน่น“ถ้าอย่างนั้น บ้าน ขอบ้านคืนด้วยได้ไหมคะ”นายหัวจอมวางแผนเงียบไปครู่ใหญ่ ไม่นานเอ่ยเบาๆ“ถ้าได้ลูกชายนะ”แม้ได้ตามที่เรียกร้องแต่เธอยังไม่มีแรงเดินตามเจ้านาย กระทั่งเขาเรียกเสียงดัง“รีบเดินสิ ฉันจะพาไปซื้อของ”เธอเดินตามด้วยความงง ซื้อของอะไรของเขา?ในตลาดใครก็มองแต่นายหัว สรสิชาไม่อยากใกล้เขา ชายหนุ่มหันมามองคนที่เดินห่างเขาราวไม่ได้มาด้วยกัน เขาเรียกให้เดินไปใกล้ๆ นั่นทำให้เธอเป็นที่สนใจขึ้นมา“คุณจะดีเหรอ เขาจะสงสัยว่าเราเป็นอะไรกันนะคะ”“ไปซื้อกับข้าว วันนี้จะให้แสดงฝ
“ชายลูกมาทำอะไรที่นี่หึ ออกมาเลยนะ มาทำอะไร งานการไม่มีทำหรือไรกัน!”สรสิชาจ้องหน้าเจ้านาย เธอไม่กล้าออกไป วิ่งไปยืนข้างเขา ณชายุถอยห่าง“มาใกล้ทำไมขนาดนี้ หลบไป”“ฉันตกใจเสียงแม่คุณ”“ตาชายบอกแม่มา มาที่นี่ทำไม”เรือนร่างสูงเดินออกไป มองพ่อซึ่งใบหน้าแดงก่ำ“พ่อมาด้วยหรือครับ”พ่อไม่ตอบมองหาเจ้าของห้อง แม่รีบเดินเข้าไปในห้อง“นี่เธอ ยั่วลูกชายฉันเหรอ บอกมาเขามาหาเธอกี่ครั้งแล้ว ถ้ารู้แบบนี้ฉันไม่พาเธอไปที่บ้านแน่ บ้าจริงๆ”สรสิชารีบโบกมือทั้งสองข้าง ปากเธอสั่น“เข้าใจผิดกันแล้วนะคะ นายหัวมาตามหนูไปทำงานเท่านั้น”“ตามไปทำงาน ทำไมต้องทำอย่างนั้น” แม่นายหัวมองอย่างจับผิด การแต่งตัววันนี้ไม่เหมือนคนทำงานในคอกไก่นี่มันอะไรกัน ที่แท้ลูกชายหวงเด็กคนนี้ไว้เอง!“กลับกันเถอะคุณ ผมจะออกไปข้างนอก ถ้าคุณไม่กลับก็อยู่ที่นี่นะ”สามีเริ่มไม่พอใจเมื่อผู้หญิงที่ภรรยาหาให้กลายเป็นของลูกชาย จึงต้องการไปหาผู้หญิงที่ยังคิดถึงแต่กลับโดนขัดขวาง และมีการทะเลาะเกิดขึ้น นายหัวอายพนักงานเขาบอกให้พ่อไป ไปแล้วไม่ต้องกลับมาบ้าน ให้แม่อยู่กับเขาคนเดียว คนเป็นแม่ รวมทั้งสรสิชาที่อยู่ด้วยตกใจ“แกพูดอะไร แกรักนังคนนั้น
“อย่ามาพูดเหลวไหลแถวนี้ ให้เกียรติพ่อผมด้วยนะคุณ เอ้าแยกย้ายไปทำงาน ส่วนสรสิชาไปพบผมด้วย”สายใจยิ้มสาใจ คราวนี้เธอต้องสมหวัง ตอนนี้แฟนหนุ่มจะย้ายมาเป็นปลัดอำเภอที่นี่ เขาต้องมาเจอเธอทุกวัน การมีสรสิชาที่นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่ต้องการ เมื่อก่อนอยากให้อยู่เพราะจะได้กลั่นแกล้งให้สนุก แต่เห็นสายตาคนรักที่มองมันก็ทนไม่ได้มันต้องไปจากที่นี่ ความรักเธอจึงจะราบรื่นสรสิชารวบผมให้ตึงเคาะประตูห้องทำงานเจ้านาย มีเสียงบอกให้เข้ามา เธอเดินเข้าไปช้าๆ มองเขาที่นั่งดื่มอะไรบางอย่าง และหลบตาเมื่อเขามองมา“นั่งสิ”“คุยไม่นานยืนก็ได้ค่ะ”“หรือคิดว่าฉันเรียกเธอมาเพื่อไล่ออก” เขาหยั่งเชิง อยากรู้หญิงสาววัย 23 ปี คนนี้คิดอะไร“คุณคงไม่เชื่อคำพูดที่ไม่มีหลักฐานนะคะ คุณไม่ใช่คนโง่ ฉันจะไปแกล้งคุณสายใจทำไมกัน”“แกล้งเพราะไม่ชอบที่เห็นเขารักกับแฟนเขาไง”ดวงตากลมโตจ้องเขา เดินเข้ามาใกล้“อย่ามาพูดมั่วๆ นะคะ คุณได้ยินอะไรมาฉันไม่รู้แต่คนแบบนั้นฉันไม่กลับไปมองให้เสียสุขภาพจิตหรอก”ทำงานเหนื่อยจะตาย ไม่มีเวลาสนใจเรื่องไร้สาระ“เสียงดังขนาดนี้มีพิรุธนะเรา”นายหัวมาจับพิรุธอะไรเธอ หญิงสาวจ้องนัยน์ตาคมคู่นั้น เธอไม่อ
“ทำไมไม่ออกไปกินข้าว” เธอแทบสำสักน้ำเพราะเสียงห้วนๆ ที่ดังอยู่ประตูคอกไก่ หญิงสาวรีบตอบ“อยากทำงานให้เสร็จค่ะ”“ไม่ใช่ว่าหลบหน้าแฟนเก่าหรือ ขี้แพ้จริงๆ”เขาจะมาหาเรื่องเธอทำไม หญิงสาวเดินออกไปที่ประตู เนื้อตัวไม่สะอาดนักแต่นายหัวคนดุก็ไม่เดินหนี เธอเองต้องเบี่ยงร่างห่างเอง“ไปกินก็ได้ และขอร้องอย่า
ก๊อกๆๆนายหัวลดกระจก เอามือออกจากคางคนข้างๆ“นายหัวมาทำอะไรกันตรงนี้คะ”สายใจมองอย่างสงสัย สรสิชาหันไปอีกด้านแต่เห็นว่าเพชรการุณเดินตามหลังสายใจมา เธอพลันตัวแข็ง“จะไปทำงานแล้ว ไปเถอะครับ”หล่อนเป็นลูกสาวเพื่อนพ่อที่จุ้นจ้าน นายหัวรำคาญแต่พยายามพูดดีเสมอ เธอช่วยงานที่ฟาร์มมาพักใหญ่ ว่าแต่สายใจไปแล้
แม่แอบร้องไห้เสมอ เขาควรเข้าใจ และไปหาพ่อ ชายหนุ่มเดินไปที่สวน สองเท้าย่างก้าวยาวๆทำไมต้องเป็นแม่เปาวลี เป็นการทำร้ายแม่มากเกินไป ทั้งสองสนิทกันราวพี่น้อง พ่อไม่น่าเกิดมาเป็นพ่อเขาเลย ชายหนุ่มตรงเข้าไปทันทีแต่กลับเดินสวนกับสรสิชา เธอเห็นเขาก็ถอยกรูด ณชายุอยากสั่งสอนให้เธอรู้จักเขาให้ดีกว่าที่เป็น
“ถ้าไม่ใช่แล้วจะพาเธอมาเป็นลูกสาวหรือไง อย่ามาทำตัวไร้เดียงสา บอกไว้เลย เช้าขึ้นมาถือกระเป๋ากลับไร่คนงาน ไม่อย่างนั้นไม่ต้องทำงานขัดหนี้อีก เชิญไปหาเงินที่อื่น”เรื่องคาวโลกีย์เขาไม่อยากให้มีในบ้าน เมื่อก่อนตอนน้องชายยังอยู่เขาปวดหัวกับเรื่องแบบนี้มาก ต้องคอยจ่ายเงินให้ผู้หญิงที่มาบอกว่าท้องกับน้อง







