เมื่อวันจากลามาถึง

สรสิชาสามารถมองตนเองได้ในเสื้อเชิ้ตแขนยาวและสังเกตเห็นได้ชัดของเธอรู้สึกว่าหนักต้องใส่มันเพื่อไปทำงานอย่างเห็นได้ชัดไปยังโรงอาหารของพนักงาน สรสิชารีบก้าวเดินขืนไปช้ามีหวังกินไม่กินอาหารเพราะหมด

สายตาหลายคู่มองเธอในสายตาแสร้งทำทั้งที่ไม่ชอบสายตา

ดูถูกสมเพชว่าเธอไม่ใช่อะไรทั้งนั้น

มาถึงอาหารเธอรับข้าวจากถาดหลุมในที่นี่แกงจะเผ็ดรสชาติที่อยากกินแต่ต้องกินให้อิ่มท้องเพราะแต่ละวันเธอต้องพิสูจน์อย่างวิธีการทำ

“เจ้านายมาเยี่ยมๆ เข้ามา”

 คนงานคนอื่น ๆ เพิ่มขึ้นจากการกินเมื่อเห็นเจ้านาย สรสิชาเองอยากจะเป็นแต่เธอเพียงแต่ได้ข้าวมาจำต้องนั่งกินไม่ยอมเงยหน้าจนคอหอยเลยทีเดียว ทว่าบางครั้งเสียงเปรี้ยวๆ ดังๆ เธอต้องแหงนหน้าขึ้น

ดีเหมือนกันอาจจะว่าทำไมให้เมื่อยคอเป็นเรื่องต่อไปคออาจเป็นไปได้ที่ไหนไม่ได้

“นี่เธอทำไมนั่งกินอืดอาดยืดยาดว่าเราจะไปทำงานกันแล้วนะ”

สรสิรามองใบหน้าของย้อนอดีตเสื้อยืดพบว่ามีรูปทำให้เห็นทรวดทรงสวยๆ

“ฉันเพิ่งมาเองถึงน่ะ”

“มัวไปนอนหลับอยู่หรือป่าวไม่จำเป็นต้องเป็นเด็กฝากแล้วจะสบายนะเธอเป็นลูกสาวคนเป็นหนี้”

ผู้ชายคนนี้โลกอาจจะมาเจอกันได้เลย สายใจคือแฟนของแฟนในแฟนนอกใจเธอจำใจเลิกคิดเรื่องอนาคตสำหรับคุณสมบัติไปรักกันไกลๆแต่ดันมาเจอหล่อนที่นี่พอเจอกับรู้ว่าเธอมองเห็นทำงานเพราะสาเหตุใดๆก็ชอบกัดเธอยิ่งกว่านั้นในคอกระเช้าที่ปรึกษาดูแล สรสิชาความเข้มข้นของตักเข้าใส่เบาะต้านนั้นวิจารณ์คนวิจารณ์เดินเก่าเข้ามา

เขาคือนายหัวแห่งฟาร์มพีระเธอไม่อยากสบตาเฉยชานั้นจึงรีบทานอาหารจากอาหาร ทิ้งให้สายใจต่อว่าตามหลัง

“คุณนายหัวดูสิคุณมาก็หนีเลยมีความสำคัญเป็นลูกสาวเพื่อนแม่ของคุณในเรื่องนี้”

ณชายุมองผู้ช่วยที่พ่อคอยให้เขาเดินจากโรงอาหาร

“อย่าสนใจเลยผมเองไม่ได้สนใจอะไรรอให้พ่อเขาเอาเงินมาคืนต่อไปผมมีเรื่องต้องทำอีกมาก ”

นายหัวไม่อยากสนใจเรื่องนี้มากนักรับเข้ามาเพราะไม่อยากขัดใจกับพ่ออีกต่อไปแล้วได้มีงานทำตามที่แม่หล่อนบอกมาตามปกติของเขาในขั้นนี้

นายหัวเดินจากไปไม่สนใจใยดีกันเหมือนวันที่พาเธอมา ดีเหมือนกันเธอเองอยากให้เขามาสนใจในเรื่องที่คนอื่นสนใจก็ทำพิเศษจะกินอยู่รอมฎอนเพื่อตรวจสอบหน้าก๊อกน้ำ

ใต้ต้นไม้ใหญ่ไกลจากฟาร์มไม่ถึงสามสิบเก้า สรสิชานึกถึงใบหน้าของเจ้านาย

ณ ชายุ มณีวัชระ คนรู้จักเรียกนายหัวชายลูกพี่ลูกน้องเรียกเจ้านายเขาดูแลฟาร์มไก่เนื้อสิบคอก มีพนักงานสิร้อยดูแลสวนปาล์มน้ำมัน ผู้ชายตัวขาวเธอดูออกแต่บัดนี้ผิวคล้ำ ส่วนความหล่อเหลาโดยตรง สาวๆ ในหมูบ้านต่างจับและข้อมูลส่วนใหญ่สำหรับสรชา เขาคือผู้ชายขี้งกมองคนอื่นเป็นธาตุถ้าไม่มีประโยชน์

“ช่วยแม่หน่อยสิชาเราไม่ได้เรียนหนังสือ อยู่บ้านสบายมาที่พบบ่อยๆ เราสามารถพบได้ที่พ่อต้องหาเงินมาดูแลโรคเก่าที่กำเริบแม่เองแก่แล้วได้แต่ในส่วนของลูก ไม่ต้องห่วงเลยทำให้พ่อมีอาการดีขึ้นลูกก็ได้กลับมาอยู่กับพ่อแม่”

แม่แจ้งให้ทราบเพื่อให้มาทำงานที่ฟาร์มเพื่อให้แม่หารู้ไม่รับฟังเจ้าหนี้กับพ่อหมดทุกอย่าง

พ่อเป็นหนี้บ้านนายหัวห้าล้านเพราะเหลืออยู่จะเชื่อแต่ต้องเชื่อจนเธอต้องทำงานใช้หนี้ให้หมดหรือถ้าพ่อมีกลิ่นก็หาเงินมาพาเธอกลับบ้าน (ที่จะไม่เชื่อเธอรู้ดีแค่ไม่พูดออกมา)

ขายลูกกินที่นี่คำถามของเธอตั้งด้วยใจที่เจ็บจุกแต่ไม่นานก็สะดุ้งเพราะเสียงแม่

“เข้ามาสิชา เบสโทรมาพอดีที่เขาทำงานอย่างหนักส่งเงินมาที่บ้านทุกเดือนเมื่อวานรู้ข่าวก็ตกใจจนต้องเข้าโรงพยาบาล”

เธอห่วงพี่รีบและพูดคุยกันอีกครั้งเซียวนั้นทำเอารู้สึกผิด

“ดูแลแม่พ่อด้วยสิชาเบสสนับสนุนเงินให้แม่ด้วย”

“พี่ยังป่วยพอเถอะพักเถอะ” แม่วางสายเจ้าหนี้ปลายตามองเธอเข้าเรื่องของเขา

“ข้อดีอย่างหนึ่งที่จะไปทำงานเป็นว่าผมก็แล้วกัน ผมทำเพื่อแม่นะครับและอาจต้องใช้เวลาในฟาร์มผมเหนื่อยหน่อย หรือถ้าเธอเลือกไปทำงานที่อื่นผมก็ไม่ครับขัดขอเพียงส่งดอกเบี้ยให้ทางเราจะตกลงตกลง”

กำเนิดเธออยู่แต่ในครัวการดูแลพ่อแม่ ออกไปสิ่งสำคัญที่เธอหันมามองพ่อแม่พูดถึงขึ้นเสียงเบา

“ไม่มีทางเลือกแน่ว่าจะไปที่ฟาร์มนายหัวสิเถอะชานะลูก”

แม่ดึงมือไปพูดคุยกันในเรื่องต่างๆ สิชาเดินตามแม่ไปอยากให้ถามแม่พ่อเอาที่ดินเก่าที่มีหมดไหนบอกลงทุนทำบ่อตกปลาทำร้านอาหารที่แม่สารภาพขยี้อย่าโกหกกันแต่แม่กลับพูดเรื่องอื่นแม่สั่งย้ำอีกครั้งและอีกครั้งรีบสำรวจหน้า

“ไปทำค่ะไปทำอย่างที่แม่คิดได้ยังไง”

แม่บอกอยากให้เธอสบาย แต่เธอคิดไม่ออกว่าจะรู้สึกสบายหรือจะขายหน้าคนอื่น ๆ รีบออกจากบ้านคุณพ่อจะนั่งที่ส่วนทานอาหารซึ่งจะมีบ้านอยู่...

เธอไม่ได้ฝันไปส่วนใหญ่ที่มีชีวิตอยู่ที่มีความสุขการปลูกดอกไม้ทำกับข้าวที่กินได้ตามปกติ

ทว่าบ้านนี้พ่อแม่ยังคงอยู่ต่อได้ตราบใดเธอยังทำงานที่นั่น

เธอเป็นประกันดีๆ นั่นเอง หวนนึกถึงใบหน้าที่ไม่อยากสนทนากับใครเป็นเรื่องปกติที่เครียดมาก

ให้ไปเป็นเจ้านายลูกน้องเธอจำยอมปล่อยให้ไม่ได้แต่แม่คิดอย่างไรให้เธอจับผู้ชายคนนี้ที่รวยแค่ไหนเธอไม่มองเป็นและขาดกระหายก็รู้ว่าเผด็จการเชื่อของเธอทำเป็นตัวอย่างเขาคงรังเกียจเหยียดหยามกันเป็นแน่

เพิ่มเติมนั้นยังไม่จำลืมลืมและสนับสนุนเขียมดแดงตัวเล็กๆที่หน้าเล่นอีกครั้งมองมือถือ

เหลืออีกสิบนาทีเข้างานแล้วเจ้ามดแดง เห้อเหนื่อยจริงๆ เมื่อไหร่จะมานำเงินมาให้ผู้ชายคนนี้ให้หมดทุกอย่างในสัญญาเสียที

เป็นเวลานานที่ต้องขอบคุณพี่แต่ไม่มีอะไรชโลมใจซึ่งทำให้สามารถไปได้มากกว่าคิดเรื่องนี้

เบส บางครั้งเถอะ น้องใหม่เหนื่อยเลยเพียงแค่รู้สึกว่าร่างจะเหมือนโดนเหยียบแบบนี้มาก่อนเมื่อยเจ็บและทั้งแขนขา ห้าวันนี้ต้องล้างคอกไก่สามคอแม้จะทำกันสี่คนแต่เหนื่อยมากแต่คิดว่าคงจะเป็นลมและเธอจะไม่ได้เป็นลูกผู้ดีแต่ทำงานหนักแบบนี้ก็ทำเอาแทบไม่ไหว

เธอเป็นจุดอ่อนหรือใจอ่อนแอ?