บททั้งหมดของ มังกรหวนคืน: บทที่ 11 - บทที่ 20

34

12

“มาแล้ว ลงมือ” คำสั่งแผ่วเบาดังขึ้น เสียงระเบิดคำรามขึ้นทันที เปลวไฟลุกโชน เรือหลายลำถูกโจมตีอย่างหนัก ลูกไฟและธนูเพลิงพุ่งเข้าใส่ไม่หยุด แต่ไม่นาน ความผิดปกติก็ปรากฏ“ทำไมไม่มีการตอบโต้” ศัตรูชะงัก“คนอยู่ที่ไหน” ความเงียบที่ควรเต็มไปด้วยเสียงโกลาหลกลับทำให้พวกเขาเริ่มลังเลทันใดนั้น เสียงแตรศึกก็ดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ เงาทหารจำนวนมากปรากฏตัวจากแนวป่า ล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว“ล้อมไว้” เสียงคำสั่งหนักแน่นดังก้อง จ้าวเหยียนอ๋องก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาเย็นเฉียบ ข้างกายคือกู้เหวินหยวนและกู้เหวินเจิ้งพร้อมทหารแนวหน้า ศัตรูตกอยู่ในวงล้อมโดยสมบูรณ์“ถอย” เสียงหนึ่งตะโกนแต่สายเกินไป เสียงดาบปะทะกันดังต่อเนื่อง เลือดสาดกระเซ็น เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วริมฝั่ง การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อความเงียบกลับมาอีกครั้ง ร่างของศัตรูนอนเกลื่อนพื้น ไม่มีผู้รอดชีวิตเซียวอวิ๋นก้าวเข้ามาค้อมศีรษะ“ท่านอ๋อง กวาดล้างหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”จ้าวเหยียนอ๋องพยักหน้าเล็กน้อย สายตามองไปยังซากเรือที่กำลังลุกไหม้อยู่กลางสายน้ำ“พวกมันรู้เส้นทางล่วงหน้า” น้ำเสียงราบเรียบ แต่เย็นเยียบจนผู้ฟังรู้สึกหนาว“การเดิน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

13

“ตามไป!” กู้เหวินหยวนตะโกน องครักษ์พุ่งออกไปทันที แต่เมื่อขึ้นไปถึงหลังคา ก็ไม่เหลือแม้แต่เงาจ้าวเหยียนอ๋องก้มลง มองมีดที่ตกอยู่บนพื้น ลายสลักแปลกตา ถูกสลักไว้อย่างประณีต ดวงตาของเขาหรี่ลง“มันไม่อยากให้เขาพูด” น้ำเสียงนั้นราบเรียบ แต่แฝงความเย็นยะเยือก เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังความมืดเบื้องหน้า ศัตรูตัวจริง ยังซ่อนอยู่ในเงามืดจวนหลินในยามนี้เงียบงันราวกับเรือนร้าง ลมพัดผ่านลานกว้างที่เคยคึกคัก กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบภายในห้องนอน ฮูหยินผู้เฒ่าหลินนอนอยู่บนเตียง ร่างกายซูบผอม ดวงตาหม่นหมอง เสียงสาวใช้สั่นเครือดังขึ้น“นายท่าน เสียชีวิตแล้วเจ้าค่ะ” คำพูดเพียงประโยคเดียวทำให้ทั้งห้องนิ่งงันฮูหยินผู้เฒ่าหลินเบิกตากว้าง ริมฝีปากสั่น“เจิ้งอันตายแล้วหรือ” นางพยายามยันตัวลุกขึ้น มือเหี่ยวย่นกำผ้าปูเตียงแน่น“ไม่จริง…ลูกของข้า…” ภาพลูกชายเพียงคนเดียวผุดขึ้นในความคิด ตั้งแต่ยังเล็กจนเติบโตเป็นขุนนาง แม้จะทำผิดมากมาย แต่ก็ยังเป็นเลือดเนื้อของนาง“เจิ้งอัน เจ้าจะทิ้งแม่เอาไว้แบบนี้เหรอ ลูกแม่ ฮือ ๆ” เสียงนั้นขาดห้วง ทันใดนั้นนางไอออกมาอย่างรุนแรง อีกทั้งกระอักเลือดออกมา“แค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

14

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท” ฮ่องเต้มองลงมาเงียบ ๆ ชั่วครู่ สายตานั้นไม่ใช่เพียงของจักรพรรดิ แต่ยังเป็นของบิดาที่กำลังมองบุตรชายด้วยความรัก“จ้าวเหยียนอ๋อง” พระองค์ตรัสช้า ๆ“หลายปีมานี้ เจ้าสร้างคุณูปการต่อแผ่นดิน ปราบศึกชายแดนออกตกเหนือใต้ ปกป้องประชาชน ได้รับความไว้วางใจจากข้าเป็นอันมาก” เสียงนั้นกังวานไปทั่วท้องพระโรง“เราจึงมีพระราชประสงค์จะสถาปนาเจ้าเป็นรัชทายาทแห่งต้าเซิ่ง” ทันทีที่สิ้นพระสุรเสียง ขุนนางทั้งท้องพระโรงคุกเข่าพร้อมกัน“ทรงพระเจริญ” ขันทีหลวงอัญเชิญพระราชโองการออกมา ฮ่องเต้ทรงรับไว้ก่อนจะคลี่ออกและอ่านด้วยพระองค์เอง พระสุรเสียงหนักแน่นทุกถ้อยคำ“ข้าแต่งตั้งจ้าวเหยียนอ๋องเป็นองค์รัชทายาท มีอำนาจดูแลราชกิจร่วมกับเรา ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปจะช่วยเราว่าราชการ” จ้าวเหยียนอ๋องก้มศีรษะลงต่ำ“กระหม่อมขอรับพระราชโองการ” ขันทีนำพานเครื่องราชอิสริยยศเข้ามา ตราประจำตำแหน่งรัชทายาทถูกยกขึ้นอย่างระมัดระวังจ้าวเหยียนอ๋องคุกเข่า ยื่นสองมือรับตรานั้นอย่างสงบนิ่ง ทันทีที่มือสัมผัสตรามังกร เสียงกลองพิธีก็ดังขึ้นอีกครั้ง ฉลองพระองค์รัชทายาทถูกสวมลงบนร่างของเขาอย่างสมพระเกียรติในวินาทีน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

15

“คารวะท่านหมอ”ซูอวิ๋นเซียนมองสองแม่ลูกตรงหน้าอย่างพินิจ เขาเห็นกู้ชิงหว่านดูแลคนเจ็บโดยไม่รังเกียจ เห็นความตั้งใจและความอ่อนโยน ส่วนหลินอวี้เฉิน แม้จะยังเด็ก แต่กลับจำชื่อสมุนไพรได้แม่นยำ จัดยาได้ถูกต้อง และมีไหวพริบเกินวัย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ“ข้ายังไม่มีศิษย์สืบทอดวิชา” สายตาของเขาหยุดที่หลินอวี้เฉิน“เด็กคนนี้เฉลียวฉลาดยิ่งนัก” ก่อนจะหันไปหากู้ชิงหว่าน“ส่วนเจ้ามีจิตเมตตาและความอดทน” เขาพูดต่อ“พวกเจ้าสนใจจะเรียนวิชาแพทย์จากข้าหรือไม่” กู้ชิงหว่านชะงักเล็กน้อย ยังไม่ทันตอบ หลินอวี้เฉินก็คุกเข่าลงทันที“ศิษย์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับท่านอาจารย์”กู้ชิงหว่านมองลูกชาย ก่อนจะคุกเข่าตาม“ข้าขอฝากตัวด้วย”ซูอวิ๋นเซียนยิ้มอย่างพอใจ“ดีมาก”จากวันนั้น สองแม่ลูกอยู่บนเขาเมฆหมอก ศึกษาวิชาแพทย์กับหมอเทวดา เขาถ่ายทอดตำรา เคล็ดวิชา การวินิจฉัยโรค การจับชีพจร และการใช้สมุนไพรอย่างละเอียดหลินอวี้เฉินเรียนรู้ได้รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ เพียงฟังไม่กี่ครั้งก็จดจำได้เกือบทั้งหมด และยังสามารถเชื่อมโยงความรู้ได้ด้วยตนเองซูอวิ๋นเซียนมองเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง“เด็กคนนี้ หากเติบโตขึ้น จะต้องเป็นหมอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

16

“ช่วยด้วย เปิดประตู เราจะตายกันหมดแล้ว” ทหารเฝ้าประตูหน้าซีด รีบคุกเข่าลงเมื่อเห็นองค์รัชทายาท“กราบทูลองค์รัชทายาท มีคำสั่งห้ามเปิดเมืองพ่ะย่ะค่ะ ใครเข้าออกต้องประหารทันที”องค์รัชทายาทสีหน้าเย็นลง“คำสั่งของผู้ใด” อีกฝ่ายก้มหน้า ไม่กล้าตอบ หลินอวี้เฉินมองภาพนั้น ดวงตากังวลอยู่มาก ชัดเจนแล้ว เป็นฝีมือของหลี่เฉิงอวี้“ท่านลุงรัชทายาท” เขาเอ่ยขึ้น“หากช้าอีกนิด คนพวกนั้นจะตายหมด” จ้าวเหยียนไม่ลังเลอีก“พังประตู” ทหารลังเลชั่วครู่ แต่เมื่อเห็นสายตาของเขาก็ไม่กล้าขัด เสียงกระแทกดังสนั่น ในจังหวะเดียวกัน เสียงร้องของคนด้านในก็ดังขึ้นอย่างสิ้นหวัง“ช่วยพวกเราด้วย!” ประตูเปิดออกเต็มแรง กลิ่นเหม็นเน่าของความตายพุ่งออกมาทันทีภายในเมืองเต็มไปด้วยซากศพ บางร่างยังอุ่น บางคนล้มอยู่ข้างถนน มือยังกำเสื้อแน่น เสียงไอ เสียงคราง เสียงร้องไห้ปะปนกันจนเหมือนนรก กู้ชิงหว่านนิ่งไปเพียงลมหายใจเดียว ก่อนเอ่ยในทันที“ตั้งโรงรักษา แยกคนป่วยกับคนปกติ”หลินอวี้เฉินพูดต่ออย่างรวดเร็ว“ต้มน้ำให้เดือดทุกครัวเรือน ห้ามกินของดิบ และต้องมีอาหารทุกมื้อ ไม่งั้นยาจะไม่ออกฤทธิ์”จ้าวเหยียนออกคำสั่งทันที“เปิดโกดัง แจกเส
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

17

“หม่อมฉันเองก็เคยมีสามีมาก่อน เคยมีอดีตที่มิอาจลบเลือน” น้ำเสียงนางสงบนิ่งแต่จริงใจ“พระองค์ไม่เคยถือสาหม่อมฉัน แล้วเหตุใดหม่อมฉันจะถือสาพระองค์” คำพูดนั้นทำให้แววตาของจ้าวเหยียนสั่นไหวเล็กน้อย กู้ชิงหว่านก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด“สิ่งสำคัญไม่ใช่อดีต แต่คือสิ่งที่เราจะทำต่อไป” นางหยุด ก่อนเอ่ยต่ออย่างหนักแน่น“หากมีหญิงผู้นั้นจริง และมีบุตรจริง พระองค์ก็เพียงทำในสิ่งที่ถูกต้อง หม่อมฉันจะไม่ขวาง แต่จะสนับสนุนพระองค์ ทำให้พระองค์มีความสุขที่สุด”ลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย กลีบดอกเหมยปลิวกระจาย จ้าวเหยียนมองนางนิ่งนาน ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ“ข้าโชคดีที่มีเจ้าอยู่ข้างกาย” คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่หนักแน่นยิ่งกว่าสิ่งใด กู้ชิงหว่านหลบสายตาเล็กน้อย แก้มขึ้นสีจาง ๆ“พระองค์อย่าเพิ่งคิดมากเรื่องหม่อมฉันเลยเพคะ หานางให้เจอและรับผิดชอบนางเถิด” แม้ในใจของนางเอง ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าหญิงคนนั้นคือใครกันแน่ หลังจากคืนนั้น จ้าวเหยียนสั่งการลับทันที“สืบทุกอย่างเกี่ยวกับคืนนั้นให้มากกว่านี้” น้ำเสียงเขาบ่งบอกถึงความอึดอัด เพราะตลอดหลายปีมานี้เขาพยายามสืบแต่หาตัวหญิงปริศนาคนนั้นไม่เจอองครักษ์รับคำอย่างหนักแน่น“พ่ะย่ะค่ะ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

18

“เป็นเรื่องจริงหรือนี่” ขุนนางบางคนพึมพำ หลักฐานอยู่ตรงหน้า ไม่มีใครโต้แย้งได้อีก ฮ่องเต้ตรัสหนักแน่น“บัดนี้ ไม่มีผู้ใดสงสัยได้อีกแล้วใช่หรือไม่” พระองค์มองไปยังจ้าวอวี้เฉิน สายตาอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน“ลูกของเรา ย่อมคู่ควรกับตำแหน่งรัชทายาท” จ้าวอวี้เฉินคุกเข่าลง“ถวายบังคมเสด็จพ่อ” คำเรียกนั้น ทำให้ทั้งท้องพระโรงสั่นสะเทือนอีกครั้งกู้ชิงหว่านยืนมองภาพนั้น น้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว เรื่องราวที่นางเข้าใจมาตลอดชีวิต กลับกลายเป็นอีกแบบหนึ่งโดยสิ้นเชิง ส่วนหลี่เฉิงอวี้ยืนกำหมัดแน่นแผนที่วางมาพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เขามองเด็กชายตรงหน้า ด้วยแววตาเกลียดชัง เขาอยากให้จ้าวเหยียนไร้ซึ่งทายาท แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น“รัชทายาทงั้นหรือ…” เสียงเย็นเยียบภายในตำหนักบูรพา บรรยากาศคึกคักและตึงเครียดในเวลาเดียวกันวันนี้เป็นวันคัดเลือกพระคู่หมั้นของรัชทายาทจ้าวอวี้เฉินฮ่องเต้จ้าวเหยียน และฮองเฮากู้ชิงหว่าน ประทับอยู่ด้านบน ขุนนางใหญ่และครอบครัวชั้นสูงต่างพาบุตรสาวเข้ามาร่วมคัดเลือกเด็กหญิงแต่ละคนล้วนเป็นบุตรีตระกูลใหญ่ ทั้งตระกูลขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊บางคนดีดพิณ บางคนเขียนพู่กัน บางคนแสด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

19

สำนักแห่งนี้ตั้งอยู่บนเขาเทียนอวิ๋น ภูเขาสูงตระหง่านเหนือม่านหมอกตลอดทั้งปี ราวกับแยกขาดจากโลกมนุษย์ ผู้ใดคิดจะขึ้นไป มิใช่เพียงมีวรยุทธ์ แต่ต้องมีทั้งสติปัญญา ความอดทน และวาสนา ไม่เช่นนั้นจะสิ้นชีพภายในสำนักแบ่งออกเป็นสี่แขนงวิชาซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นที่สุดแห่งแผ่นดิน ได้แก่ แขนงโอสถที่เชี่ยวชาญการปรุงยาและรักษาโรค แขนงยุทธ์ที่ฝึกฝนอาวุธทุกชนิดจนถึงขั้นสูงสุด และแขนงอสูรซึ่งสามารถเชื่อมจิตกับสัตว์เทพอสูรได้และแขนงวิชาบำเพ็ญตบะอยู่ยงคงกระพัน ผู้ฝึกจะมีพลังยุทธ์ที่ยอดเยี่ยม ลมปราณแข็งแกร่งและมีอายุยืน รวมถึงฟันแทงไม่เข้า เรียกว่าแข็งแกร่งที่สุดในสี่แขนงวิชาที่ใคร ๆ ก็อยากเข้า และเข้ายากมากหลายปีจึงจะเปิดรับศิษย์สักครั้ง และครั้งนี้นับเป็นโอกาสสำคัญที่แทบไม่อาจพบได้อีกภายในท้องพระโรง ฮ่องเต้จ้าวเหยียนประทับอยู่เบื้องบน ข้างกายคือฮองเฮากู้ชิงหว่านเบื้องล่าง จ้าวอวี้เฉินยืนอย่างสงบนิ่ง ข้างกายคือคู่หมั้นของเขา มู่หรงชิงอวิ๋นฮ่องเต้ทอดสายตามองบุตรชายก่อนตรัสอย่างหนักแน่น เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง“ผู้ที่จะปกครองแผ่นดิน ไม่อาจพึ่งเพียงชาติกำเนิด ต้องมีทั้งกำลัง สติปัญญาและความสามารถรอบด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

20

“ข้า… ข้าไม่ไหวแล้ว”เสียงคราง เสียงร้องไห้ และเสียงถอยหลังดังขึ้นเรื่อย ๆ ศิษย์พี่ที่ยืนเฝ้าด่านเพียงประกาศเสียงเรียบ“ตกรอบ” โดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆไกลออกไป จ้าวอวี้หานเดินนำหน้าเร็วและดุดัน ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยพลังดิบจากความแค้นที่สั่งสมมานานเขาไม่สนใจใคร ไม่มองใคร แค่ก้าวเท้าขึ้นไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่นัยน์ตายังคงลุกโชนด้วยไฟมืดมิดทันใดนั้น เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งที่เดินตามหลังเขาอย่างสุดแรง ลื่นล้มลงกับขั้นบันได หัวเข่าถลอกเลือดซิบ เด็กน้อยร้องไห้โฮ ก่อนจะยื่นมือเล็ก ๆ ไปจับขากางเกงของจ้าวอวี้หานไว้แน่น“เจ้าช่วยข้าด้วย… ข้าเดินไม่ไหวแล้ว… ขอร้องล่ะพี่…”จ้าวอวี้หานชะงักฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาเย็นยะเยือกมองลงไปที่เด็กชายตัวเล็กที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น แล้วเขาก็เตะออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเท้าหนักกระแทกเข้าที่ไหล่เด็กชายเต็มแรง ร่างเล็กกระเด็นหลุดจากขั้นบันได ล้มกลิ้งตกลงไปด้านล่างอย่างน่าอนาถ เสียงร้องโหยหวนดังก้องก่อนจะหายไปในความสูงชันผู้คนรอบข้างสูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกใจและหวาดกลัว“เจ้า… เจ้าโหดร้ายเกินไปแล้ว!” มู่หรงชิงอวิ๋นตวาดลั่นด้วยควา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

21

มู่หรงชิงอวิ๋นชะงัก น้ำตาไหลอาบแก้ม“นี่… ไม่ใช่ของจริง” นางกัดริมฝีปากจนเลือดซึม“ข้าจะไม่เชื่อภาพลวงตานี่เด็ดขาด” นางเช็ดน้ำตาแล้วเดินต่อไป แม้ขาจะยังสั่นเทาส่วนจ้าวอวี้หาน หมอกสร้างภาพที่เขาต้องการเห็นมากที่สุด จ้าวอวี้เฉินถูกเขาทำร้ายจนทรุดลงกับพื้น ใบหน้าบวมช้ำ เลือดไหลอาบ“ตายซะ!” จ้าวอวี้หานคำราม ฟันดาบใส่ภาพลวงอย่างบ้าคลั่ง ดาบฟันผ่านหมอก แต่เขาก็หัวเราะออกมา“ใช่… ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้… ให้ได้!”ความแค้นกลายเป็นแรงผลักดันที่ทำให้เขาเดินต่อไปโดยไม่หวั่นไหวซ่งหลิงเยว่เดินตามหลัง หมอกสร้างภาพนางถูกผู้คนดูถูกเหยียดหยาม ถูกทิ้งให้จนตรอก นางเพียงเบะปากอย่างดูถูก“ภาพลวงน่าเบื่อ” นางพึมพำ แล้วเดินต่อไปด้วยสีหน้าเย็นชาระหว่างทาง เสียงกรีดร้องดังขึ้นเป็นระยะ เด็กชายคนหนึ่งเดินไปได้ครึ่งสะพาน แล้วหยุดชะงัก“ไม่มีทางข้างหน้า… มันเป็นเหว… ข้าจะตก!”เขาถอยหลังก้าวหนึ่ง แล้วร่างทั้งร่างก็ลื่นไถลตกจากสะพาน เสียงร้องโหยหวนดังก้องก่อนหายไปในหมอกอีกคนหนึ่งร้องไห้ลั่น“แม่… แม่เรียกข้า!” เขาวิ่งสวนทางกลับไปหาเสียงแม่ แล้วร่างเล็กก็หายไปในเหวเด็กอีกคนเห็นภาพศัตรูยืนขวางทาง จึงวิ่งเข้าใส่ แล้วตก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status