มังกรหวนคืน

มังกรหวนคืน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
34บท
26views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ชาติก่อน 'หลินอวี้เฉิน' ถูกบิดาสารเลวและเมียน้อยแพศยาหักหลัง ทำลายขา และฆ่ามารดาและครอบครัวท่านตา และต้องตายอย่างอนาถท่ามกลางกองหิมะ ทว่าสวรรค์ยังมีตา ส่งเขาย้อนเวลากลับมาในร่างเดิมพร้อมความทรงจำอันลึกล้ำ! ชาตินี้เขาจะไม่ใช่เบี้ยล่างให้ใครเหยียบย่ำ แต่คือ 'จ้าวอวี้เฉิน' ผู้ครอบครองรากปราณมังกรทองระดับสวรรค์ สายเลือดแท้จริงแห่งองค์จักรพรรดิ หนี้เลือดต้องล้างด้วยเลือด ตระกูลชั่วที่เคยรังแกเขาและมารดา พวกมันต้องพินาศย่อยยับแบบไม่เหลือแม้แต่กระดูก!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1

กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วเรือนใหญ่ ลมหนาวพัดผ่านประตูไม้ที่เปิดอ้า เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังราวกับเสียงคร่ำครวญแทนผู้คนที่ล้มตาย เด็กชายตัวผอมบางคลานอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ เลือดไหลเป็นทางยาวจากขาข้างหนึ่งที่บิดผิดรูป กระดูกหักแทงเนื้อจนเสื้อผ้าเปื้อนชุ่ม

“ท่านแม่… ท่านแม่!” เสียงเล็กสั่นเครือ เขาพยายามลากร่างเข้าไปใกล้สตรีที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางห้อง มือเล็กสั่นเทาเอื้อมไปแตะใบหน้าที่เคยอ่อนโยน แต่บัดนี้เย็นชืดไร้ลมหายใจ

“ท่านแม่… ตื่นเถิด… อย่าทิ้งข้า…” เขากอดร่างนั้นไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยเพียงนิดเดียว นางจะหายไปตลอดกาล หยดน้ำตาไหลอาบแก้มเล็กไม่ขาดสาย

ทันใดนั้น

ปัง!

เสียงประตูถูกถีบเปิดออก เงาร่างสูงในชุดขุนนางก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน

เบื้องหลังเขาคือสตรีในอาภรณ์หรูหรายืนแย้มยิ้มชั่วร้าย ดวงตาของนางเย็นชาและเด็กชายอีกคนยืนซ่อนอยู่ด้านหลัง ชะโงกออกมามองอย่างสะใจ มุมปากบิดขึ้นอย่างดูแคลน ดวงตาของหลินอวี้เฉินสั่นไหว

เขาจำได้ดี คนพวกนี้คือคนที่ฆ่าแม่ของเขา

คนหนึ่งคือพ่ออกตัญญู อีกคนคือเมียน้อยและลูกติดของนาง

“ยังไม่ตายอีกหรือ” บุรุษผู้นั้นเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเย็นชาราวกับกำลังพูดถึงสิ่งไร้ค่า

เด็กชายเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ

“ท่าน…ฆ่าท่านแม่…” หลินเจิ้งอันหัวเราะเบา ๆ ในประโยคของลูกชาย

“แล้วอย่างไร” คำพูดสั้น ๆ นั้น ทำให้หัวใจของเด็กชายเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ

สตรีด้านหลังยกพัดปิดปากยิ้มแย้มบาดใจ ในสถานการณ์เช่นนี้นางคงมีความสุขมากที่ได้เหยียบย่ำผู้อื่นให้ย่อยยับ

“ท่านพี่ อย่าทำให้เด็กตกใจสิเจ้าคะ อย่างไรอวี้เฉินก็เป็นลูกของท่านนะเจ้าคะ”

“ลูก” เขาหรี่ตา ก่อนจะแสยะยิ้มเย็น

“ก็แค่ลูกที่ไร้ค่า” เขาก้าวเข้าไปใกล้ มองเด็กชายที่กอดศพมารดาเอาไว้ไม่ปล่อย

“ฟังให้ดี” น้ำเสียงนั้นเย็นเฉียบ มันเต็มไปด้วยความห่วงเหิน

“หากเจ้ารู้จักวางตัว ทำตัวเชื่อฟัง ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า อย่างไรเสีย เจ้าก็ยังมีสายเลือดของข้า”

คำว่า “สายเลือด” ถูกเอ่ยออกมาอย่างไร้ความหมาย

เด็กชายตัวสั่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะ “แค้น”

สายตาของเขาเลื่อนผ่านใบหน้าของบุรุษตรงหน้า ไปหยุดที่เด็กชายอีกคน

เด็กคนนั้นกำลังยืนบิดปากยิ้ม สายตาเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม ราวกับกำลังมอง “สุนัขตัวหนึ่ง”

ทันใดนั้น ความจริงบางอย่างก็ผุดขึ้นในใจ หากเขายังมีชีวิตอยู่ เขาจะต้องถูกเหยียบย่ำ ถูกทรมาน ถูกแม่เลี้ยงและเด็กคนนั้นกลั่นแกล้งจนตายอย่างช้า ๆ เหมือนในอดีตที่เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าเหตุใดเวลามีเรื่องกัน ทุกครั้ง บิดาจะต้องเข้าข้างลูกชายของญาติผู้น้อง ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน หญิงที่เขาเรียกว่าท่านน้าไม่ใช่ญาติผู้น้องของบิดา แต่เป็นเมียน้อยที่บิดาพาเข้าจวนมาพร้อมลูกติด ซึ่งลูกติดนั่นไม่ใช่ลูกติดสามีเก่า แต่เป็นลูกของเมียน้อยกับพ่อที่ลักลอบมีกันในระหว่างสมรสกับมารดา

ใกล้ตาจึงตาสว่าง แต่มารดาที่ตายไปแล้วอย่างอนาถ ไม่มีโอกาสได้รับรู้เรื่องนี้เลย และครอบครัวของท่านตาร้อยกว่าชีวิตก็ต้องมาตายเพราะบิดาชั่วที่ใส่ร้ายว่าเป็นกบฏ ทั้ง ๆ ที่ท่านตาและท่านลุงทั้งสองคอยสนับสนุนบิดาให้ก้าวหน้าในหน้าที่ราชการอยู่ตลอด

คนทรยศอกตัญญูคนนี้ ไม่ใช่พ่อของเขา ถ้าชาติหน้ามีจริงขออย่าให้เกิดมาเป็นพ่อลูกกับคนเลวแบบนี้อีก หากได้ย้อนเวลากลับไป เขาจะไม่ให้ท่านแม่ต้องทนทุกข์อีก

ดวงตาที่เคยมีเพียงความเศร้า ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า

“เช่นนั้นหรือ” เขาพึมพำเบา ๆ มือที่กอดศพผู้เป็นแม่อยู่ ค่อย ๆ คลายออก

เขาเหลือบมองมีดสั้นที่ตกอยู่ข้างกาย ไม่มีใครสนใจ เพราะไม่มีใครคิดว่าเด็กพิการคนหนึ่งจะทำอะไรได้

เด็กชายยื่นมือไปคว้ามัน ช้า ๆ แต่มั่นคง

บุรุษตรงหน้าเพียงยืนมองด้วยสายตาเย็นชา

“จำคำข้าไว้ หากอยากมีชีวิต” เสียงของเขาขาดหายไปเพราะในชั่วพริบตา

ฉึก!

มีดคมกริบปาดผ่านลำคอเล็กอย่างรวดเร็ว เลือดสาดกระเซ็นไปบนพื้น ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง เด็กชายทรุดลงข้างศพมารดา

ร่างเล็กสั่นไหว ก่อนจะค่อย ๆ นิ่งสงบ ริมฝีปากที่เปื้อนเลือดขยับเล็กน้อย

“ชาติหน้า…ข้าจะเอาคืน…ทุกคนอย่างสาสม” เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ความแค้นกลับหนักแน่นยิ่งกว่าสิ่งใด ลมหายใจสุดท้ายดับลง ภายใต้แสงจันทร์ที่เย็นเยียบและกลิ่นเลือดที่ยังคงคลุ้งไปทั่วจวน

เสียงไม้กระทบพื้นดัง “ปึก” หนักแน่น

เด็กชายคุกเข่าอยู่กลางห้องโถงกว้างของจวนตระกูลหลิน พื้นหินเย็นเฉียบแนบชิดกับหัวเข่าเล็กที่กำแน่นจนซีดขาว ศีรษะก้มต่ำ แต่ดวงตาใต้แพขนตากลับเย็นเยียบผิดวัย

หลินอวี้เฉินสะดุ้ง เขากลับมาแล้ว

เขาย้อนเวลากลับมาเช่นนั้นหรือ!

ภาพเลือด ศพมารดาและความตายของตนเอง ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่ตอนนี้ ขาของเขายังสมบูรณ์ เขายังไม่ถูกทุบจนพิการ เสียงตวาดดังสนั่นห้อง

“เจ้ากล้าขโมยของน้อง แล้วยังไม่ยอมรับผิดอีกหรือ!” บุรุษในชุดขุนนางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เขาคือหลินเจิ้งอัน รองเจ้ากรมพิธีการ ผู้ทรงอำนาจในราชสำนัก

มือใหญ่ยกสูง เตรียมจะฟาดลงมาโดยไม่ลังเล

ในชาติที่แล้ว เขาไม่เคยหลบ และผลลัพธ์คือกระดูกขาถูกทุบจนแหลกด้วยเงื้อมือของบิดา แต่ครั้งนี้ ดวงตาของหลินอวี้เฉินวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนร่างเล็กจะดีดตัวขึ้น

พรึ่บ!

เขากระโดดหลบอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือของหลินเจิ้งอันฟาดลงบนอากาศว่างเปล่า ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ ก่อนเสียงตวาดจะดังขึ้นอย่างเดือดดาล

“เจ้ากล้าหลบข้าหรือ”

หลินอวี้เฉินไม่ตอบ เขาหันหลังแล้ววิ่งตรงไปยังที่นั่งด้านข้าง ร่างเล็กพุ่งไปหลบอยู่หลังสตรีชราในชุดหรูหรา

“ท่านย่า! ช่วยข้าด้วย” เสียงเล็กสั่นเครือดังลั่น

“ท่านพ่อจะฆ่าข้า”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
34
1
กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วเรือนใหญ่ ลมหนาวพัดผ่านประตูไม้ที่เปิดอ้า เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังราวกับเสียงคร่ำครวญแทนผู้คนที่ล้มตาย เด็กชายตัวผอมบางคลานอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ เลือดไหลเป็นทางยาวจากขาข้างหนึ่งที่บิดผิดรูป กระดูกหักแทงเนื้อจนเสื้อผ้าเปื้อนชุ่ม“ท่านแม่… ท่านแม่!” เสียงเล็กสั่นเครือ เขาพยายามลากร่างเข้าไปใกล้สตรีที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางห้อง มือเล็กสั่นเทาเอื้อมไปแตะใบหน้าที่เคยอ่อนโยน แต่บัดนี้เย็นชืดไร้ลมหายใจ“ท่านแม่… ตื่นเถิด… อย่าทิ้งข้า…” เขากอดร่างนั้นไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยเพียงนิดเดียว นางจะหายไปตลอดกาล หยดน้ำตาไหลอาบแก้มเล็กไม่ขาดสายทันใดนั้นปัง!เสียงประตูถูกถีบเปิดออก เงาร่างสูงในชุดขุนนางก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อนเบื้องหลังเขาคือสตรีในอาภรณ์หรูหรายืนแย้มยิ้มชั่วร้าย ดวงตาของนางเย็นชาและเด็กชายอีกคนยืนซ่อนอยู่ด้านหลัง ชะโงกออกมามองอย่างสะใจ มุมปากบิดขึ้นอย่างดูแคลน ดวงตาของหลินอวี้เฉินสั่นไหวเขาจำได้ดี คนพวกนี้คือคนที่ฆ่าแม่ของเขาคนหนึ่งคือพ่ออกตัญญู อีกคนคือเมียน้อยและลูกติดของนาง“ยังไม่ตายอีกหรือ” บุรุษผู้นั้นเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเย็นชาราวกับกำลังพูดถึงสิ่งไร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม
2
สตรีชราขมวดคิ้วทันที ฮูหยินผู้เฒ่าหลิน มารดาของหลินเจิ้งอัน นางเหลือบตามองเด็กชายด้วยแววรำคาญ“เจ้าจะมาหลบหลังข้าทำไม ออกไป” คำพูดนั้นเย็นชา ไม่ต่างจากในชาติที่แล้วแม้แต่น้อยหลินอวี้เฉินหัวเราะในใจใช่... คนผู้นี้ไม่เคยปกป้องเขาในสายตาของนาง เขาก็เป็นเพียงของไร้ค่า แต่วันนี้ เขาจะใช้ของไร้ค่านี้ ทิ่มแทงกลับพวกมันทีละคน เขาโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังฮูหยินผู้เฒ่าเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำ แต่แฝงประกายบางอย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น“ข้าไม่ได้ขโมยพู่กันของน้องนะ” เสียงเล็กเอ่ยอย่างไร้เดียงสา แต่คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ“ยังกล้าเถียง!” หลินเจิ้งอันคำราม ฝ่ามือยกสูงอีกครั้ง ก่อนจะฟาดลงมาอย่างแรง หลินอวี้เฉินเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วผัวะ!เสียงกระแทกดังสนั่น แต่ครั้งนี้ ฝ่ามือนั้นไม่ได้กระแทกลงบนตัวเด็กชายเลยแม้แต่น้อย หากฟาดลงบนไหล่ของฮูหยินผู้เฒ่าหลินเต็มแรง“โอ๊ย!” นางร้องลั่นด้วยความเจ็บ ร่างเซไปด้านหนึ่ง ทั้งห้องโถงเงียบกริบในทันทีหลินเจิ้งอันชะงัก สีหน้าตกตะลึง“ท่านแม่…ข้า…”“เจ้ามันไร้ประโยชน์” ฮูหยินผู้เฒ่าตวาดด้วยความโมโห“ฟาดแม้แต่แม่ตัวเอง”หลินอวี้เฉินยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาเล็
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม
3
“เกิดอะไรขึ้น” กู้ชิงหว่านที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกรีบเข้ามากอดลูกน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน“ลูกของเจ้าน่ะสิ ขี้ขโมย”“เปล่านะขอรับท่านแม่ ท่านพ่อฟังความข้างเดียว เข้าข้างเมียน้อย” ประโยคนั้นเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ“ไอ้ลูกอกตัญญู เรียกคนอื่นว่าเมียน้อยได้อย่างไรกัน” หลินเจิ้งอันโกรธจนหน้ามีด ฟาดแส้ใส่ลูกน้อย แต่กู้ชิงหว่านเอาตัวกำบังเอาไว้“โอ๊ย!” นางร้องออกมาด้วยความเจ็บ หลินอวี้เฉินคิดในใจว่า อดทนหน่อยนะท่านแม่ ไอ้พ่อชั่วทำแบบนี้ท่านแม่จะได้หย่าได้เร็วขึ้นทันใดนั้น“ท่านอ๋องเก้าเสด็จ” ทั้งลานหน้าจวนเงียบกริบ สายตานับสิบนับร้อยจับจ้องมาที่เด็กชายตัวเล็กซึ่งยืนสั่นอยู่ในอ้อมแขนของมารดาท่ามกลางฝูงชนหลินอวี้เฉินก้มหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม ร่างเล็กสั่นไหวราวกับกำลังจะล้มลงทุกเมื่อหลินเจิ้งอันยืนแข็งอยู่ด้านหลัง แส้ในมือค้างกลางอากาศ สีหน้าเคร่งเครียดผู้คนโดยรอบแตกตื่นทันที รีบหลีกทางออกเป็นสองฝั่งโดยไม่รู้ตัว เกี้ยวหรูคันหนึ่งเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ ลวดลายมังกรสลักงดงาม สง่างามจนไม่มีผู้ใดกล้าสบตาหลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้น หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอกเขาจำได้ จำได้อย่างชัดเจน ในชาติที่แล้ว คนผู้นี้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม
4
กู้ชิงหว่านยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางมองลูกชายราวกับเพิ่งรู้จักเขาเป็นครั้งแรกส่วนหลินเจิ้งอัน สีหน้าของเขามืดครึ้มลง ใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจปนไปด้วยความอับอายและโกรธเคืองอย่างที่สุด“ท่านอ๋อง อย่าได้ฟังคำเด็กที่พูดจาเหลวไหล เขาพูดเหลวไหลชอบลักขโมยเป็นนิสัย ข้าน้อยขออภัยจริงๆ ที่สั่งสอนลูกได้ไม่ดี” เขาพูดเสียงแข็ง รู้สึกว่าเรื่องชักจะบานปลายไปมากแล้ว“เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูไม่ดี มีมารดาที่เอาแต่ตามใจ จึงกล่าวหาใส่ร้ายผู้ใหญ่”ยังพูดไม่ทันจบ มือเล็กที่เกาะชายอาภรณ์ก็ยิ่งกำแน่นขึ้นหลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลไม่หยุดหย่อน นี่ไม่ใช่เพียงคำร้องขอแต่คือ “การเปิดโปง”ในใจของเขาไม่มีทางถอยอีกแล้ว ในชาติที่แล้ว เขาโง่พอแล้ว แต่ชาตินี้ต่อให้ต้องฉีกหน้าบิดาและเมียน้อยต่อหน้าฝูงชน เขาก็จะไม่ยอมกลับไปตายในจวนแห่งนั้นอีกเด็ดขาด มารดาเป็นคนใจอ่อนและรักครอบครัวมาก ไม่อยากให้เขาเป็นกำพร้าพ่อ ไม่อยากให้สกุลเดิมคือตระกูลท่านตาต้องเป็นกังวลหรือคิดมาก จึงยอมทนไม่ปริปากพูด ปล่อยให้ท่านตาและท่านลุงสนับสนุนบิดาชั่วให้เลื่อนตำแหน่งจากตำแหน่งเล็กๆ ตอนนี้ก้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม
5
กู้ชิงหว่านยืนอยู่ด้านหลังดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอ“พอแล้ว” เสียงของกู้เหวินหยวนเย็นเยียบ“เรื่องนี้ไม่มีทางปล่อยผ่าน” กู้เหวินเจิ้งยิ้มเย็น“จวนเล็ก ๆ แห่งนี้ กล้ารังแกคนตระกูลกู้ ช่างไม่รู้ที่ตาย” ด้านข้างจางเยว่หลานและหานซืออวี่สบตากัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“น้องไม่ต้องกลัว พวกเราจะหนุนหลังเจ้าเต็มที่”หลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นมองมารดา ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหา“ท่านแม่” เขาจับชายแขนเสื้อแน่น“ท่านพ่อจะฆ่าเราเอาสินเดิมไปให้เมียน้อย เขาไม่เคยรักพวกเราเลย” เสียงเล็กสั่นระริก ฟังดูน่าสงสาร“ตอนนี้ทุกคนอยู่พร้อมแล้วท่านแม่ต้องสู้นะ ไม่อย่างนั้นเราจะกลับไปโดนเหยียบย่ำเหมือนเดิม” คำพูดนั้น เหมือนปลดโซ่ตรวนในใจของกู้ชิงหว่านนางหลับตาลงช้า ๆ ภาพในอดีต ความอดทน ความเงียบงัน ทุกอย่างผุดขึ้นมา แต่วันนี้ ลูกของนางยืนอยู่ตรงหน้า และกำลังถูกทำร้าย นางจะไม่มีวันยอมเด็ดขาด นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง“ท่านพ่อ…ท่านแม่…พี่ใหญ่…พี่รอง…” เสียงของกู้ชิงหว่านสั่นเล็กน้อย แต่ชัดเจนในความรู้สึก“ลูกขอหย่า” คำพูดนั้น ทำให้ทั้งลานตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครคัดค้าน ไม่มีใครลังเล เพราะทุกคนรู้ดีว่า ตั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม
6
“ตามข้ามาคุยกันหน่อย” ภายในตำหนักส่วนพระองค์ ประตูไม้หนักปิดลงอย่างแผ่วเบา เหลือเพียงคนสองคน บิดาและบุตรชายที่รักมากที่สุดฮ่องเต้หลี่เทียนหลงทอดพระเนตรมองบบุตรชายที่เก่งกาจที่สุด ผู้ที่พระองค์ตั้งใจจะให้สืบทอดบัลลังก์“เจ้าคิดจะช่วยกู้ชิงหว่านถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” น้ำเสียงที่เอ่ยนั้นราบเรียบแต่แฝงความหมายลึกซึ้งจ้าวเหยียนอ๋องไม่ตอบทันที เพียงก้มศีรษะเล็กน้อย“เสด็จพ่อทรงเห็นแล้ว เหตุใดต้องถามซ้ำ” คำตอบตรงไปตรงมา ไม่มีการปิดบังฮ่องเต้หรี่พระเนตรลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ“ถ้าเช่นนั้น หากเจ้าต้องการให้ข้าช่วยนาง ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”“พระองค์ต้องการสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าต้องรับตำแหน่งรัชทายาท” ความเงียบปกคลุมชั่วขณะระหว่างคนทั้งสอง“และต้องอภิเษกสมรส มีพระชายา เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว จะเป็นโสดไปตลอดชีวิตหรือไง” คำพูดนั้นคือเงื่อนไข ไม่ใช่คำขอ หากลูกชายไม่ยอมรับบัลลังก์และโสดไปตลอดชีวิต เขาจะเอาทายาทที่ไหนสืบสกุลบจ้าวเหยียนอ๋องเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบนิ่งสนิท“ได้” คำตอบสั้นแต่หนักแน่น ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อยฮ่องเต้ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ไม่คิดว่าบุตรชายจะตอบตกลงเร็วขนาดนี้ แต่คำพ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม
7
“ตอนนี้ลำบาก ก็ให้พวกเขาอยู่เป็นเพื่อนท่านสิ สบายก็สบายด้วยกัน ลำบากก็ลำบากด้วยกัน จะได้สมกับเป็นครอบครัวที่รักกันจริง” เขาหันหลังกลับอย่างเย็นชา ความเป็นพ่อลูกสิ้นสุดลงตั้งแต่ชาติที่แล้ว“ฮ่องเต้ทรงพระราชทานให้ข้าไปอยู่กับท่านแม่แล้ว จวนนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้าอีกต่อไป”กู้ชิงหว่านมองบุตรชาย ดวงตาอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้านหลัง กู้เจิ้งเหอยืนสงบนิ่ง หลี่ซูอิงมองอย่างเย็นชา ส่วนกู้เหวินหยวนและกู้เหวินเจิ้งยืนขนาบสองข้างอย่างน่าเกรงขาม“ตั้งแต่นี้ไป” กู้เหวินหยวนเอ่ยเสียงหนัก“น้องสาวข้าจะไม่ถูกใครรังแกอีก”กู้เหวินเจิ้งยิ้มเยือกเย็น“หากยังมีใครกล้าแตะต้อง อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ซูเหม่ยหลิงทรุดลงกับพื้น หลินอวี้หานกอดนางแน่น ตัวสั่นระริกจวนหลินพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง หลินอวี้เฉินมองภาพนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังโดยไม่ลังเล นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นต่อจากนี้ไป เขาและมารดาจะกลับไปสู่ที่ที่ควรเป็นหลินอวี้เฉินแนบชิดกับผู้เป็นมารดา ตอนนี้เขาได้เสื้อผ้านุ่ม อาหารอุ่น ทุกอย่างแตกต่างจากในอดีตเขาหลับตาลงช้า ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เกมเพิ่งเริ่มต้น แต่ศัตรูพังไปแล้วครึ่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม
8
“เรื่องเสื้อผ้า อาหาร และคนรับใช้ ข้าจัดเตรียมไว้ให้หมดแล้ว” จางเยว่หลานกล่าว “น้องไม่ต้องกังวลอีก”หานซืออวี่พยักหน้า“ต่อไปนี้ ใครกล้ารังแกน้อง ก็ต้องถามพวกเราก่อน” กู้ชิงหว่านยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่หายไปนานหลายปี ในที่สุดก็กลับมายามเย็น หลินอวี้เฉินยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวน ลมพัดเอื่อย ใบไม้ไหวแผ่ว ๆ เสียงหัวเราะของกู้หลินซินและกู้หลินเยว่ดังอยู่ไม่ไกลเขามองภาพนั้นเงียบ ๆ บ้านควรจะเป็นเช่นนี้ อบอุ่น ปลอดภัย และไม่มีใครต้องอดอยาก แต่ในดวงตาของเขา ยังมีประกายเย็นเยียบซ่อนอยู่เขากำมือแน่นเล็กน้อย เรื่องของจวนหลิน ยังไม่จบ เพียงแค่พังลงไปเท่านั้น การชดใช้ยังไม่ครบหลินอวี้เฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยชาตินี้ เขาจะไม่ใช่เด็กที่ถูกเหยียบย่ำอีกต่อไป เขาจะเป็นคนกำหนดทุกอย่างเอง เพื่อให้มารดาของเขาได้ทุกสิ่งที่ควรจะได้รับคืนกลับมายามค่ำภายในเรือนเงียบสงบ แสงตะเกียงส่องนวล หลินอวี้เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะ เขียนตัวอักษรอย่างตั้งใจ มือเล็กจับพู่กันอย่างมั่นคง ลายเส้นคมชัดเกินวัย เมื่อเขียนจบ เขาพับจดหมายอย่างเรียบร้อยก่อนยื่นให้บ่าวรับใช้“นำไปส่งที่จวนจ้าวเหยียนอ๋อง อย่าให้ผู้ใดรู
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม
9
ด้านหลัง หลินอวี้เฉินยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ ในใจของเขาทุกอย่างชัดเจน ฮ่องเต้หลี่เทียนหลงไม่ได้ขัดขวาง แต่ก็ไม่ได้ยินยอมทันที พระองค์ต้องการให้กู้ชิงหว่านพิสูจน์ตนเอง ว่าเหมาะสมกับตำแหน่งนั้นจริงและจ้าวเหยียนอ๋องเองก็เข้าใจดี ดังนั้นจึงไม่เร่งรัด ไม่ทำให้นางลำบาก หลินอวี้เฉินยิ้มบาง ๆ แบบนี้ก็ดี ค่อย ๆ เดินไปทีละก้าว มั่นคงและไม่มีใครดึงกลับได้คืนนี้แสงจันทร์สวยงามกว่าทุกคืน และเส้นทางของพวกเขาก็เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นจวนหลินที่เคยโอ่อ่า บัดนี้เงียบเหงาราวกับเรือนร้าง ลมพัดผ่านโถงทางเดิน ประตูไม้เก่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับกำลังคร่ำครวญ อาหารในครัวเหลือเพียงข้าวหยาบกับผักดอง ไม่มีกลิ่นหอมของอาหารชั้นดีเหมือนในวันวานภายในห้องนอน ฮูหยินผู้เฒ่าหลินนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซูบซีด ร่างกายผอมแห้ง“แค่ก…แค่ก…” เสียงไอดังต่อเนื่อง ก่อนที่เลือดจะกระอักออกมาเปื้อนผ้าเช็ดหน้าหลินเจิ้งอันรีบก้าวเข้าไปหามารดา“ท่านแม่…”“ยังจะเรียกข้าว่าแม่อีกหรือ!” ฮูหยินผู้เฒ่าหลินตวาดเสียงแหบพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ“เจ้ามันไร้ประโยชน์!” นางชี้นิ้วไปที่เขาอย่างสั่นเทา“ตอนกู้ชิงหว่านอยู่ จวนนี้เคยตกต่ำเช่นนี้ห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม
10
ในห้องโถง หลินเจิ้งอันยืนมองทรัพย์สินที่กลับมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาไม่ได้มีความยินดี มีเพียงความมืดมนและความแค้นที่ลุกโชน“กู้ชิงหว่าน หลินอวี้เฉิน และจ้าวเหยียนอ๋อง ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องชดใช้” เขาพึมพำด้วยความแค้น มือกำแน่นด้วยโทสะซูเหม่ยหลิงเดินเข้ามาอยู่ข้าง ๆ สีหน้าแข็งกร้าวขึ้น“ครั้งนี้ เราจะไม่แพ้อีก”“ใช่ ครั้งนี้เรามีคนหนุนหลัง ข้าจะขยี้พวกมันให้แหลกละเอียด อยากตายก็ไม่ได้ตาย ทรมานจนลมหายใจสุดท้าย”ในเวลาเดียวกัน ภายในเกี้ยวขององค์ชายสาม หลี่เฉิงอวี้เอนกายอย่างสบาย สายตาหรี่ลงเล็กน้อย“จ้าวเหยียนอ๋องเรามาดูกันว่า สุดท้ายใครจะยืนอยู่เหนือทุกสิ่ง” รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากสวนด้านในของจวนตระกูลกู้เงียบสงบ กลีบดอกเหมยปลิวไหวตามสายลม แสงจันทร์ส่องนวลลงบนพื้นหินกู้ชิงหว่านยืนอยู่ใต้ต้นเหมย สีหน้าสงบ แต่ในดวงตากลับแฝงความคิดมากมาย“ชิงหว่าน” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง นางชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปจ้าวเหยียนอ๋องยืนอยู่ไม่ไกล สายตาลึกซึ้งจับจ้องมาที่นางเพียงผู้เดียว“ท่านอ๋อง” นางค้อมศีรษะเล็กน้อย รักษาระยะห่างอย่างสุภาพ เขาเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน หยุดห่างเพียงไม่กี่ก้าว ลมพัด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status