บททั้งหมดของ มังกรหวนคืน: บทที่ 1 - บทที่ 10

34

1

กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วเรือนใหญ่ ลมหนาวพัดผ่านประตูไม้ที่เปิดอ้า เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังราวกับเสียงคร่ำครวญแทนผู้คนที่ล้มตาย เด็กชายตัวผอมบางคลานอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ เลือดไหลเป็นทางยาวจากขาข้างหนึ่งที่บิดผิดรูป กระดูกหักแทงเนื้อจนเสื้อผ้าเปื้อนชุ่ม“ท่านแม่… ท่านแม่!” เสียงเล็กสั่นเครือ เขาพยายามลากร่างเข้าไปใกล้สตรีที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางห้อง มือเล็กสั่นเทาเอื้อมไปแตะใบหน้าที่เคยอ่อนโยน แต่บัดนี้เย็นชืดไร้ลมหายใจ“ท่านแม่… ตื่นเถิด… อย่าทิ้งข้า…” เขากอดร่างนั้นไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยเพียงนิดเดียว นางจะหายไปตลอดกาล หยดน้ำตาไหลอาบแก้มเล็กไม่ขาดสายทันใดนั้นปัง!เสียงประตูถูกถีบเปิดออก เงาร่างสูงในชุดขุนนางก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อนเบื้องหลังเขาคือสตรีในอาภรณ์หรูหรายืนแย้มยิ้มชั่วร้าย ดวงตาของนางเย็นชาและเด็กชายอีกคนยืนซ่อนอยู่ด้านหลัง ชะโงกออกมามองอย่างสะใจ มุมปากบิดขึ้นอย่างดูแคลน ดวงตาของหลินอวี้เฉินสั่นไหวเขาจำได้ดี คนพวกนี้คือคนที่ฆ่าแม่ของเขาคนหนึ่งคือพ่ออกตัญญู อีกคนคือเมียน้อยและลูกติดของนาง“ยังไม่ตายอีกหรือ” บุรุษผู้นั้นเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเย็นชาราวกับกำลังพูดถึงสิ่งไร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม

2

สตรีชราขมวดคิ้วทันที ฮูหยินผู้เฒ่าหลิน มารดาของหลินเจิ้งอัน นางเหลือบตามองเด็กชายด้วยแววรำคาญ“เจ้าจะมาหลบหลังข้าทำไม ออกไป” คำพูดนั้นเย็นชา ไม่ต่างจากในชาติที่แล้วแม้แต่น้อยหลินอวี้เฉินหัวเราะในใจใช่... คนผู้นี้ไม่เคยปกป้องเขาในสายตาของนาง เขาก็เป็นเพียงของไร้ค่า แต่วันนี้ เขาจะใช้ของไร้ค่านี้ ทิ่มแทงกลับพวกมันทีละคน เขาโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังฮูหยินผู้เฒ่าเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำ แต่แฝงประกายบางอย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น“ข้าไม่ได้ขโมยพู่กันของน้องนะ” เสียงเล็กเอ่ยอย่างไร้เดียงสา แต่คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ“ยังกล้าเถียง!” หลินเจิ้งอันคำราม ฝ่ามือยกสูงอีกครั้ง ก่อนจะฟาดลงมาอย่างแรง หลินอวี้เฉินเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วผัวะ!เสียงกระแทกดังสนั่น แต่ครั้งนี้ ฝ่ามือนั้นไม่ได้กระแทกลงบนตัวเด็กชายเลยแม้แต่น้อย หากฟาดลงบนไหล่ของฮูหยินผู้เฒ่าหลินเต็มแรง“โอ๊ย!” นางร้องลั่นด้วยความเจ็บ ร่างเซไปด้านหนึ่ง ทั้งห้องโถงเงียบกริบในทันทีหลินเจิ้งอันชะงัก สีหน้าตกตะลึง“ท่านแม่…ข้า…”“เจ้ามันไร้ประโยชน์” ฮูหยินผู้เฒ่าตวาดด้วยความโมโห“ฟาดแม้แต่แม่ตัวเอง”หลินอวี้เฉินยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาเล็
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม

3

“เกิดอะไรขึ้น” กู้ชิงหว่านที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกรีบเข้ามากอดลูกน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน“ลูกของเจ้าน่ะสิ ขี้ขโมย”“เปล่านะขอรับท่านแม่ ท่านพ่อฟังความข้างเดียว เข้าข้างเมียน้อย” ประโยคนั้นเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ“ไอ้ลูกอกตัญญู เรียกคนอื่นว่าเมียน้อยได้อย่างไรกัน” หลินเจิ้งอันโกรธจนหน้ามีด ฟาดแส้ใส่ลูกน้อย แต่กู้ชิงหว่านเอาตัวกำบังเอาไว้“โอ๊ย!” นางร้องออกมาด้วยความเจ็บ หลินอวี้เฉินคิดในใจว่า อดทนหน่อยนะท่านแม่ ไอ้พ่อชั่วทำแบบนี้ท่านแม่จะได้หย่าได้เร็วขึ้นทันใดนั้น“ท่านอ๋องเก้าเสด็จ” ทั้งลานหน้าจวนเงียบกริบ สายตานับสิบนับร้อยจับจ้องมาที่เด็กชายตัวเล็กซึ่งยืนสั่นอยู่ในอ้อมแขนของมารดาท่ามกลางฝูงชนหลินอวี้เฉินก้มหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม ร่างเล็กสั่นไหวราวกับกำลังจะล้มลงทุกเมื่อหลินเจิ้งอันยืนแข็งอยู่ด้านหลัง แส้ในมือค้างกลางอากาศ สีหน้าเคร่งเครียดผู้คนโดยรอบแตกตื่นทันที รีบหลีกทางออกเป็นสองฝั่งโดยไม่รู้ตัว เกี้ยวหรูคันหนึ่งเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ ลวดลายมังกรสลักงดงาม สง่างามจนไม่มีผู้ใดกล้าสบตาหลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้น หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอกเขาจำได้ จำได้อย่างชัดเจน ในชาติที่แล้ว คนผู้นี้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม

4

กู้ชิงหว่านยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางมองลูกชายราวกับเพิ่งรู้จักเขาเป็นครั้งแรกส่วนหลินเจิ้งอัน สีหน้าของเขามืดครึ้มลง ใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจปนไปด้วยความอับอายและโกรธเคืองอย่างที่สุด“ท่านอ๋อง อย่าได้ฟังคำเด็กที่พูดจาเหลวไหล เขาพูดเหลวไหลชอบลักขโมยเป็นนิสัย ข้าน้อยขออภัยจริงๆ ที่สั่งสอนลูกได้ไม่ดี” เขาพูดเสียงแข็ง รู้สึกว่าเรื่องชักจะบานปลายไปมากแล้ว“เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูไม่ดี มีมารดาที่เอาแต่ตามใจ จึงกล่าวหาใส่ร้ายผู้ใหญ่”ยังพูดไม่ทันจบ มือเล็กที่เกาะชายอาภรณ์ก็ยิ่งกำแน่นขึ้นหลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลไม่หยุดหย่อน นี่ไม่ใช่เพียงคำร้องขอแต่คือ “การเปิดโปง”ในใจของเขาไม่มีทางถอยอีกแล้ว ในชาติที่แล้ว เขาโง่พอแล้ว แต่ชาตินี้ต่อให้ต้องฉีกหน้าบิดาและเมียน้อยต่อหน้าฝูงชน เขาก็จะไม่ยอมกลับไปตายในจวนแห่งนั้นอีกเด็ดขาด มารดาเป็นคนใจอ่อนและรักครอบครัวมาก ไม่อยากให้เขาเป็นกำพร้าพ่อ ไม่อยากให้สกุลเดิมคือตระกูลท่านตาต้องเป็นกังวลหรือคิดมาก จึงยอมทนไม่ปริปากพูด ปล่อยให้ท่านตาและท่านลุงสนับสนุนบิดาชั่วให้เลื่อนตำแหน่งจากตำแหน่งเล็กๆ ตอนนี้ก้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม

5

กู้ชิงหว่านยืนอยู่ด้านหลังดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอ“พอแล้ว” เสียงของกู้เหวินหยวนเย็นเยียบ“เรื่องนี้ไม่มีทางปล่อยผ่าน” กู้เหวินเจิ้งยิ้มเย็น“จวนเล็ก ๆ แห่งนี้ กล้ารังแกคนตระกูลกู้ ช่างไม่รู้ที่ตาย” ด้านข้างจางเยว่หลานและหานซืออวี่สบตากัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“น้องไม่ต้องกลัว พวกเราจะหนุนหลังเจ้าเต็มที่”หลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นมองมารดา ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหา“ท่านแม่” เขาจับชายแขนเสื้อแน่น“ท่านพ่อจะฆ่าเราเอาสินเดิมไปให้เมียน้อย เขาไม่เคยรักพวกเราเลย” เสียงเล็กสั่นระริก ฟังดูน่าสงสาร“ตอนนี้ทุกคนอยู่พร้อมแล้วท่านแม่ต้องสู้นะ ไม่อย่างนั้นเราจะกลับไปโดนเหยียบย่ำเหมือนเดิม” คำพูดนั้น เหมือนปลดโซ่ตรวนในใจของกู้ชิงหว่านนางหลับตาลงช้า ๆ ภาพในอดีต ความอดทน ความเงียบงัน ทุกอย่างผุดขึ้นมา แต่วันนี้ ลูกของนางยืนอยู่ตรงหน้า และกำลังถูกทำร้าย นางจะไม่มีวันยอมเด็ดขาด นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง“ท่านพ่อ…ท่านแม่…พี่ใหญ่…พี่รอง…” เสียงของกู้ชิงหว่านสั่นเล็กน้อย แต่ชัดเจนในความรู้สึก“ลูกขอหย่า” คำพูดนั้น ทำให้ทั้งลานตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครคัดค้าน ไม่มีใครลังเล เพราะทุกคนรู้ดีว่า ตั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-15
อ่านเพิ่มเติม

6

“ตามข้ามาคุยกันหน่อย” ภายในตำหนักส่วนพระองค์ ประตูไม้หนักปิดลงอย่างแผ่วเบา เหลือเพียงคนสองคน บิดาและบุตรชายที่รักมากที่สุดฮ่องเต้หลี่เทียนหลงทอดพระเนตรมองบบุตรชายที่เก่งกาจที่สุด ผู้ที่พระองค์ตั้งใจจะให้สืบทอดบัลลังก์“เจ้าคิดจะช่วยกู้ชิงหว่านถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” น้ำเสียงที่เอ่ยนั้นราบเรียบแต่แฝงความหมายลึกซึ้งจ้าวเหยียนอ๋องไม่ตอบทันที เพียงก้มศีรษะเล็กน้อย“เสด็จพ่อทรงเห็นแล้ว เหตุใดต้องถามซ้ำ” คำตอบตรงไปตรงมา ไม่มีการปิดบังฮ่องเต้หรี่พระเนตรลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ“ถ้าเช่นนั้น หากเจ้าต้องการให้ข้าช่วยนาง ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”“พระองค์ต้องการสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าต้องรับตำแหน่งรัชทายาท” ความเงียบปกคลุมชั่วขณะระหว่างคนทั้งสอง“และต้องอภิเษกสมรส มีพระชายา เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว จะเป็นโสดไปตลอดชีวิตหรือไง” คำพูดนั้นคือเงื่อนไข ไม่ใช่คำขอ หากลูกชายไม่ยอมรับบัลลังก์และโสดไปตลอดชีวิต เขาจะเอาทายาทที่ไหนสืบสกุลบจ้าวเหยียนอ๋องเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบนิ่งสนิท“ได้” คำตอบสั้นแต่หนักแน่น ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อยฮ่องเต้ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ไม่คิดว่าบุตรชายจะตอบตกลงเร็วขนาดนี้ แต่คำพ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

7

“ตอนนี้ลำบาก ก็ให้พวกเขาอยู่เป็นเพื่อนท่านสิ สบายก็สบายด้วยกัน ลำบากก็ลำบากด้วยกัน จะได้สมกับเป็นครอบครัวที่รักกันจริง” เขาหันหลังกลับอย่างเย็นชา ความเป็นพ่อลูกสิ้นสุดลงตั้งแต่ชาติที่แล้ว“ฮ่องเต้ทรงพระราชทานให้ข้าไปอยู่กับท่านแม่แล้ว จวนนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้าอีกต่อไป”กู้ชิงหว่านมองบุตรชาย ดวงตาอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้านหลัง กู้เจิ้งเหอยืนสงบนิ่ง หลี่ซูอิงมองอย่างเย็นชา ส่วนกู้เหวินหยวนและกู้เหวินเจิ้งยืนขนาบสองข้างอย่างน่าเกรงขาม“ตั้งแต่นี้ไป” กู้เหวินหยวนเอ่ยเสียงหนัก“น้องสาวข้าจะไม่ถูกใครรังแกอีก”กู้เหวินเจิ้งยิ้มเยือกเย็น“หากยังมีใครกล้าแตะต้อง อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ซูเหม่ยหลิงทรุดลงกับพื้น หลินอวี้หานกอดนางแน่น ตัวสั่นระริกจวนหลินพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง หลินอวี้เฉินมองภาพนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังโดยไม่ลังเล นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นต่อจากนี้ไป เขาและมารดาจะกลับไปสู่ที่ที่ควรเป็นหลินอวี้เฉินแนบชิดกับผู้เป็นมารดา ตอนนี้เขาได้เสื้อผ้านุ่ม อาหารอุ่น ทุกอย่างแตกต่างจากในอดีตเขาหลับตาลงช้า ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เกมเพิ่งเริ่มต้น แต่ศัตรูพังไปแล้วครึ่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

8

“เรื่องเสื้อผ้า อาหาร และคนรับใช้ ข้าจัดเตรียมไว้ให้หมดแล้ว” จางเยว่หลานกล่าว “น้องไม่ต้องกังวลอีก”หานซืออวี่พยักหน้า“ต่อไปนี้ ใครกล้ารังแกน้อง ก็ต้องถามพวกเราก่อน” กู้ชิงหว่านยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่หายไปนานหลายปี ในที่สุดก็กลับมายามเย็น หลินอวี้เฉินยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวน ลมพัดเอื่อย ใบไม้ไหวแผ่ว ๆ เสียงหัวเราะของกู้หลินซินและกู้หลินเยว่ดังอยู่ไม่ไกลเขามองภาพนั้นเงียบ ๆ บ้านควรจะเป็นเช่นนี้ อบอุ่น ปลอดภัย และไม่มีใครต้องอดอยาก แต่ในดวงตาของเขา ยังมีประกายเย็นเยียบซ่อนอยู่เขากำมือแน่นเล็กน้อย เรื่องของจวนหลิน ยังไม่จบ เพียงแค่พังลงไปเท่านั้น การชดใช้ยังไม่ครบหลินอวี้เฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยชาตินี้ เขาจะไม่ใช่เด็กที่ถูกเหยียบย่ำอีกต่อไป เขาจะเป็นคนกำหนดทุกอย่างเอง เพื่อให้มารดาของเขาได้ทุกสิ่งที่ควรจะได้รับคืนกลับมายามค่ำภายในเรือนเงียบสงบ แสงตะเกียงส่องนวล หลินอวี้เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะ เขียนตัวอักษรอย่างตั้งใจ มือเล็กจับพู่กันอย่างมั่นคง ลายเส้นคมชัดเกินวัย เมื่อเขียนจบ เขาพับจดหมายอย่างเรียบร้อยก่อนยื่นให้บ่าวรับใช้“นำไปส่งที่จวนจ้าวเหยียนอ๋อง อย่าให้ผู้ใดรู
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

9

ด้านหลัง หลินอวี้เฉินยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ ในใจของเขาทุกอย่างชัดเจน ฮ่องเต้หลี่เทียนหลงไม่ได้ขัดขวาง แต่ก็ไม่ได้ยินยอมทันที พระองค์ต้องการให้กู้ชิงหว่านพิสูจน์ตนเอง ว่าเหมาะสมกับตำแหน่งนั้นจริงและจ้าวเหยียนอ๋องเองก็เข้าใจดี ดังนั้นจึงไม่เร่งรัด ไม่ทำให้นางลำบาก หลินอวี้เฉินยิ้มบาง ๆ แบบนี้ก็ดี ค่อย ๆ เดินไปทีละก้าว มั่นคงและไม่มีใครดึงกลับได้คืนนี้แสงจันทร์สวยงามกว่าทุกคืน และเส้นทางของพวกเขาก็เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นจวนหลินที่เคยโอ่อ่า บัดนี้เงียบเหงาราวกับเรือนร้าง ลมพัดผ่านโถงทางเดิน ประตูไม้เก่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับกำลังคร่ำครวญ อาหารในครัวเหลือเพียงข้าวหยาบกับผักดอง ไม่มีกลิ่นหอมของอาหารชั้นดีเหมือนในวันวานภายในห้องนอน ฮูหยินผู้เฒ่าหลินนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซูบซีด ร่างกายผอมแห้ง“แค่ก…แค่ก…” เสียงไอดังต่อเนื่อง ก่อนที่เลือดจะกระอักออกมาเปื้อนผ้าเช็ดหน้าหลินเจิ้งอันรีบก้าวเข้าไปหามารดา“ท่านแม่…”“ยังจะเรียกข้าว่าแม่อีกหรือ!” ฮูหยินผู้เฒ่าหลินตวาดเสียงแหบพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ“เจ้ามันไร้ประโยชน์!” นางชี้นิ้วไปที่เขาอย่างสั่นเทา“ตอนกู้ชิงหว่านอยู่ จวนนี้เคยตกต่ำเช่นนี้ห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

10

ในห้องโถง หลินเจิ้งอันยืนมองทรัพย์สินที่กลับมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาไม่ได้มีความยินดี มีเพียงความมืดมนและความแค้นที่ลุกโชน“กู้ชิงหว่าน หลินอวี้เฉิน และจ้าวเหยียนอ๋อง ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องชดใช้” เขาพึมพำด้วยความแค้น มือกำแน่นด้วยโทสะซูเหม่ยหลิงเดินเข้ามาอยู่ข้าง ๆ สีหน้าแข็งกร้าวขึ้น“ครั้งนี้ เราจะไม่แพ้อีก”“ใช่ ครั้งนี้เรามีคนหนุนหลัง ข้าจะขยี้พวกมันให้แหลกละเอียด อยากตายก็ไม่ได้ตาย ทรมานจนลมหายใจสุดท้าย”ในเวลาเดียวกัน ภายในเกี้ยวขององค์ชายสาม หลี่เฉิงอวี้เอนกายอย่างสบาย สายตาหรี่ลงเล็กน้อย“จ้าวเหยียนอ๋องเรามาดูกันว่า สุดท้ายใครจะยืนอยู่เหนือทุกสิ่ง” รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากสวนด้านในของจวนตระกูลกู้เงียบสงบ กลีบดอกเหมยปลิวไหวตามสายลม แสงจันทร์ส่องนวลลงบนพื้นหินกู้ชิงหว่านยืนอยู่ใต้ต้นเหมย สีหน้าสงบ แต่ในดวงตากลับแฝงความคิดมากมาย“ชิงหว่าน” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง นางชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปจ้าวเหยียนอ๋องยืนอยู่ไม่ไกล สายตาลึกซึ้งจับจ้องมาที่นางเพียงผู้เดียว“ท่านอ๋อง” นางค้อมศีรษะเล็กน้อย รักษาระยะห่างอย่างสุภาพ เขาเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน หยุดห่างเพียงไม่กี่ก้าว ลมพัด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status