All Chapters of พระเอกธงแดงข้าไม่เอา! นางร้ายผู้นี้จะแต่งบิดาเจ้าแทน: Chapter 21 - Chapter 30

หลังผ่านพ้นรุ่งเช้าอันดุเดือดมา หนุ่มใหญ่ในชุดขุนนางผ้าไหมสีม่วงเข้มปักดิ้นเงินลายมังกรคาบแก้ว หัวเราะร่าเริงจนหนวดเคราขยับไหว เสนาบดีวัยสี่สิบแปดปีผู้นี้ยังดูหนุ่มแน่นอย่างชายฉกรรจ์ เขารูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดีเหมือนบุตรสาว“เหมี่ยวเหมี่ยวลูกรัก! พ่อมีเรื่องน่ายินดีมาบอกเจ้า รับรองว่าเจ้าจะต้องดีใจแน่” ผู้เป็นบิดาก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียงนอนไม้จันทน์หลังใหญ่ ก่อนที่เขาจะหันไปทางสหายร่วมราชสำนักไว ๆ แล้วถอนสายตาไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง“แม่ทัพเว่ย ต้องขออภัยด้วยที่ส่งเสียงดังรบกวนไปหน่อย ข้าดันมีเรื่องน่าสนุกอยากจะเล่าให้ลูกสาวฟังเหลือเกิน ฮ่า ๆ ข้าเพิ่งจะได้ไปเหยียบหน้าคนสารเลว ทวงแค้นคืนอย่างสาสมจนมันแทบกระอักเลือดตายคาจวน ช่างสะใจข้านัก! ถ้ามิใช่เพราะลูกสาวของข้าคอยห้ามปรามเอาไว้ ข้าคงยกเท้าไปเหยียบหน้ามันตั้งแต่วันแรกที่เกิดเรื่องแล้ว”เสนาบดีใหญ่เช่นเขาพยายามอดทนอดกลั้นความแค้นมานานร่วมเดือน เพียงเพราะคำขอร้องของบุตรสาวคนดีที่กำชับกับบิดาอย่างเด็ดขาดว่าแม่ทัพเว่ยไม่ควรได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ ตราบใดที่เขายังคงบาดเจ็บสาหัส ขอให้เขารักษาตัวจนร่างกายดีขึ้นเ

นับตั้งแต่ท่านเสนาบดีกู้บุกไปแจ้งถอนหมั้นถึงตระกูลเว่ย หลังจากที่แสร้งทำเป็นเงียบหายไปร่วมเดือนโดยมิเอ่ยปากสิ่งใดเพื่อปล่อยให้ฝั่งนั้นตายใจ ท้ายที่สุดตัวต้นเหตุก็ดึงดันมาหาเรื่องคุณหนูเล็กถึงที่จนได้!ก่อนหน้านี้ชายชั่วหญิงชู้ไม่กล้าโผล่มาให้นางเห็นแม้เงา ด้วยความเกรงกลัวอาญาแผ่นดิน หลังจากราชสำนักสั่งปิดข่าวเรื่องผู้ที่ล้มป่วยด้วยพิษร้ายแรงเพื่อมิให้เกิดความแตกตื่นในเมืองหลวง ฮ่องเต้ทรงออกพระบรมราชโองการสั่งห้ามเด็ดขาด มิให้ผู้ใดเข้าไปยุ่งวุ่นวายในเรือนแพทย์ท้ายจวนเสนาบดีกู้เหวินชาง เว้นเพียงคนจากกรมแพทย์หลวงเท่านั้นกระทั่งเวลาผ่านพ้นไป ข่าวลือลึกลับแพร่สะพัดไปทั่ว ว่าคุณหนูเล็กบุตรีเสนาบดีฝ่ายซ้ายที่หายหน้าไป แท้จริงแล้วนางขลุกตัวอยู่ในเรือนแพทย์ มุ่งมั่นยื้อชีวิตคนไข้สำคัญอย่างแม่ทัพเว่ยอย่างสุดกำลัง ทั้งยังต้องคอยระวังไม่ให้พิษร้ายแพร่ระบาดออกไปสู่ภายนอกด้วย คุณชายใหญ่ผู้นั้นก็พยายามจะมาสร้างความรำคาญใจให้กับองครักษ์จวนเสนาบดีไม่เว้นวัน“คุณหนูเจ้าคะ...”บ่าวรับใช้เรียกหาคุณหนูไม่ขาดคำ ร่างบางในชุดขาวอย่างหมอหญิงที่กำลังตั้งอกตั้งใจเคี่ยวยาสมุนไพรอยู่หน้าเตาไฟก็เงยหน้าขึ้นมองท้อง

“ทูลฝ่าบาท... ท่านแม่ทัพเว่ยเป็นบุรุษผู้กล้าหาญ ยอมเสียสละความสุขส่วนตน ใช้ชีวิตตรากตรำอยู่แต่ที่ชายแดนอันหนาวเหน็บมาครึ่งค่อนชีวิต ตัวเขายอมกินเพียงอาหารป่าประทังชีวิตอย่างสมถะ เพื่อส่งทรัพย์สินเงินทองกลับมาค้ำชูบุตรชายและสกุลเว่ยไม่เคยขาด นอกเสียจากเขาจะมีจิตใจดีงามแล้ว ก็นับว่าเป็นบิดาที่ดีมาก ๆ คนหนึ่ง หม่อมฉันพบพานบุรุษมามากนักในเมืองหลวง หาได้เคยพบผู้ใดที่มีรูปโฉมสง่างามดุจเทพเซียนลงมาจุติเช่นนี้เลยเพคะ รูปร่างของเขาช่างกำยำสมบูรณ์แบบ หน้าตาก็หล่อเหลา ทั้งกิริยาคำพูดก็คอยให้เกียรติหม่อมฉันเสมอ... จะมิให้หม่อมฉันพึงใจได้อย่างไรกันเล่าเพคะ ตัวหม่อมฉันไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าเขาจะเป็นพ่อม่ายลูกติด หากได้รับพระเมตตา... หม่อมฉันขอให้คำมั่นสัญญาว่าจะปรนนิบัติดูแลท่านแม่ทัพเว่ยเป็นอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่องในหน้าที่เลยเพคะ”สิ้นคำนั้น กลุ่มขันทีประจำพระองค์รวมถึงข้าราชบริพารที่คอยเดินตามขบวนเสด็จ ต่างพากันหลุดเสียงหัวเราะขบขันออกมาแผ่วเบาด้วยความเบิกบานใจ แม้แต่โอรสสวรรค์เองก็ทรงแย้มพระสรวลกว้างจนหนวดเคราขยับ ทรงพึงพระทัยในความซื่อสัตย์หน้าตายของหมอหญิงตัวแสบยิ่งนักผิดกับท่านแม่ทัพใหญ่ที่

“ไยคนคุ้มกันของเจ้าจึงมากมายนัก มีทหารห้อมล้อมหน้าหลังมากมายถึงเพียงนี้ นี่เจ้าสำคัญตนผิดไปแล้วรึไงหมิงอวี้ เจ้าคิดว่าตนได้เลื่อนขั้นเป็นท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ของราชสำนักไปแล้วหรือ? ถึงได้ขนกองกำลังมาเดินกางปีกอวดบารมีข่มขวัญผู้คนในเรือนใหญ่เช่นนี้”“ท่านพ่อกับท่านแม่ทัพเว่ยส่งคนมาคุ้มกันลูกด้วยความเสน่หา มิใช่ว่าลูกปรารถนาจะข่มขวัญผู้ใดเจ้าค่ะ” น้ำเสียงที่เอ่ยตอบโต้กลับไปนั้นช่างเรียบเฉยเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็ง นางระบายยิ้มบาง ๆ “หากเรื่องนี้ทำให้ฮูหยินใหญ่ไม่สบายใจ ลูกขออภัยด้วย เกรงว่าท่านคงต้องไปเจรจากับนายของพวกเขาเอาเอง ว่าไม่ต้องส่งคนมาคอยเฝ้าอารักขาลูก”ไม่ขาดคำดี เสียงฝีเท้าก้าวเดินซวนเซอย่างไร้ทิศทางดังใกล้เข้ามาคุณชายใหญ่ ‘เฉิงรุ่ย’ บุตรชายสายตรงของฮูหยินกู้ เพิ่งจะเดินทางกลับเรือนในสภาพที่เนื้อตัวเอิบอาบไปด้วยกลิ่นสุรา กลิ่นเหม็นคลุ้งโชยอวลไปทั่วทั้งบริเวณ ชายหนุ่มปรือตาคู่เชื่อมปรี่ตรงเข้าหาน้องสาวต่างมารดา“เหมี่ยวเหมียว ช่วงนี้เจ้าหายหน้าหายตาไปเลยนะ ได้ข่าวว่าแอบไปรักษาผู้ใดอยู่รึ?”ครั้นพอชายขี้เมาจะขยับเข้ามาใกล้ บุรุษร่างกำยำก็ก้าวเท้าเข้ามาขนาบข้างทันที องครักษ์อีกสอ

ทางด้านแม่ทัพใหญ่ที่หายตัวไปเสียเฉย ๆ เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายอุ่นซ่านจาง ๆ บนฟูกนอนในเรือนแพทย์ ป่านนี้คงทำเอาหมอหญิงยืนเท้าเอวบ่นใส่ข้ารับใช้จนหูแฉะไปแล้วเป็นแน่ฉางฟงและเทียนเล่อเร่งฝีเท้าตามหลังผู้เป็นนายเหนือหัว ผ่านระเบียงทางเดินที่รายล้อมด้วยป่าไม้ร่มรื่น พวกเขานำม้าคู่กายมาผูกไว้ด้านหลังตามคำสั่งท่านแม่ทัพฉางฟงอายุสามสิบปี ส่วนเทียนเล่อนั้นอายุยี่สิบแปดปี พวกเขาทำงานได้เฉียบขาดสมเป็นมือขวาของจอมทัพ องครักษ์หนุ่มอายุอ่อนกว่าเร่งเอ่ยรายงานความเคลื่อนไหวทั้งในจวนเสนาบดีและจวนแม่ทัพว่าเป็นอย่างไรบ้าง สายตายังคงสอดส่องด้วยความเป็นกังวลในอาการบาดเจ็บของเขาอยู่ตลอดเวลา“ท่านแม่ทัพเว่ย ร่างกายของท่านเพิ่งฟื้นตัว เกรงว่าอาการจะทรุดหนักลงอีกนะขอรับ กลับเรือนแพทย์เถิด หากคุณหนูเล็กจับได้ว่าท่านลุกจากเตียงมา ข้าน้อยคงโดนนางถลกหนังหัวเป็นแน่” ฉางฟงเอ่ยเตือนเสียงสั่น เทียนเล่อก็พยายามจะโน้มน้าวใจเขา ด้วยความเกรงกลัวในบารมีของหมอหญิงสายดุแม่ทัพใหญ่ยังคงจับจ้องตรงไปยังทิศทางของจวนตนเองอย่างเยือกเย็น หลังกระโจนกายขึ้นม้าอย่างว่องไว เขาเค้นเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจออกมา“พวกเจ้าหุบปากเสีย ข้าไม่ใ