All Chapters of พระเอกธงแดงข้าไม่เอา! นางร้ายผู้นี้จะแต่งบิดาเจ้าแทน: Chapter 51 - Chapter 60

“ท่านพ่อขอรับ ข้ามีเรื่องสำคัญจะถามท่าน” อวี่เจ๋อเรียกบิดาด้วยใบหน้าคร่ำเครียดสับสนผิดเป็นคนละคน รองเท้าบูตดำหยุดอยู่ตรงมุมสงบเงียบท้ายระเบียงที่มีต้นไม้เขียวชอุ่มรายรอบก่อนถึงหน้าประตูใหญ่ “เรื่องหมิงอวี้... ท่านพ่อแน่ใจแล้วหรือขอรับ ว่าจะร่วมเรียงเคียงหมอนกับนางจริง ๆ”“ทำไมเล่า... เจ้าไม่อยากให้ข้าแต่งนางเข้าจวนหรือ?” เสวียเฉิงเลิกคิ้วขึ้นสูง เพียงอยากจะลองใจถามก็เท่านั้น บุตรชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“นางมิใช่คนประเภทที่จะรับมือง่ายดายนะขอรับ ใช่เพียงความรักใคร่หลงใหลของนางจะมากเกินสตรีทั่วไป เมื่อครั้งนางพยายามตามติดข้าอยู่ชายแดน มิตรสหายของนางแต่ละคนก็ท่าทางเอาเรื่องเอาราวมิใช่น้อย”“ข้าได้ยินมาว่าคุณชายเหล่านั้น เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ช่วยกันแบกเสบียงกองทัพไปส่งให้เจ้า ชุดกันหนาวนับร้อยชุดก็มาจากคุณชายสกุลลั่วที่เป็นเศรษฐีร้านตัดเย็บเสื้อผ้า ช่วยกันทำส่งไปให้ทหารไม่ต้องหนาวตาย เสบียงอาหารที่ริ้วขบวนล่าช้าไปหลายวัน อาหารเก่าเน่าเสียก่อนศึกแคว้นหนาน จนทหารในกองทัพเกือบจะหิวตาย ก็เป็นนางที่ไปวิ่งเต้นดิ้นรนส่งไปตั้งสิบคันรถมิใช่หรือ?” เสวียเฉิงถามเสียงเรียบ ทอดสายตามองดูบุตรชายอย่าง

“นางไม่ลำบากหรอกขอรับ ข้าได้ส่งคนไปสืบตัวตนของนางมาแล้ว ที่นั่นนางใช้นามว่าคุณชายมู่ไป๋ ตระกูลเซียว สกุลนี้เคยเป็นญาติห่าง ๆ ทางมารดาของนางที่เสียชีวิตไป ท่านเสนาบดีชุบเลี้ยงพวกเขาเอาไว้ในต่างแคว้น นางมีป้ายหยกและชื่อสกุลกับทางการเชียว ข้าไม่แน่ใจแค่เรื่องที่ว่า... เวลาที่นางกลับมาเป็นคุณหนูเล็ก จะมีผู้ไปสลับเปลี่ยนใบหน้าหรือรับตำแหน่งนั้นแทนนางหรือไม่ เพื่อมิให้พวกข้างบ้านหรือมิตรสหายจับพิรุธได้ว่านางคือบุตรสาวเสนาบดีใหญ่ไปสวมตัวตนเป็นคุณชาย”“เจ้ามีที่อยู่แน่ชัดของตระกูลเซียวหรือไม่? เจ้ารู้เรื่องนี้ไหมอวี่เจ๋อ” จอมทัพใหญ่เบือนหน้าหันมาเค้นเสียงถามบุตรชายน้ำเสียงลนลานใจลึก ๆ“ขอรับท่านพ่อ เมื่อก่อนนางทำทุกหนทางเพื่อจะตามขอความรักจากข้า นางอยู่ที่นั่นพักใหญ่ แล้วจึงค่อยกลับต้าหลี่มาทำตัวเป็นเด็กดีให้เสนาบดีกู้ตายใจ” อวี่เจ๋อถอนหายใจยาว ด้วยกิริยาเอือมระอา ยามเปิดปากเล่าแฉวีรกรรมของอดีตคู่หมั้น เขาเคยเห็นนางสวมชุดคุณชายมาทำด้อม ๆ มอง ๆ แถวค่ายทหาร ซ้ำยังเคยพบนางในเมือง นางมักจะพุ่งมาหาเขาในทันที“หากนางมิได้ร่ำสุราอยู่ตามโรงเตี๊ยมกับพวกนักเล่านิทาน ทำวางท่าก้ามโต เล่าเรื่องราวกล้าหาญใ

แน่นอนว่าอีกฝ่ายนั้นก็รับบ้างไม่รับบ้าง ทว่าความเด็ดขาดในการปฏิเสธว่าไม่พึงใจคุณชายเซียวนั้นชัดเจนนัก ล่าสุดได้ยินข่าวลือหนาหูว่าเจ้าตัวพาสตรีจากโรงเตี๊ยมกลับเมืองหลวงไปด้วยกัน ทำลายสัญญาหมั้นหมายกับบุตรสาวเสนาบดีใหญ่อย่างเปิดเผย“โดนหักอกมาอีกแล้วหรือ? ไม่เอาน่า ชายชาตรีเช่นเรามีเรื่องอะไรให้ทำตั้งมากมาย” จื่อเหวียนเอ่ยเย้าแหย่พร้อมยิ้มร้ายกาจ พลางยกมือขึ้นตบบ่าปลอบใจสหายรัก เฟยอวี่ก้าวเท้ามาร่วมวงเจรจาด้วยกิริยาตื่นเต้น“จริงด้วยอามู่ ข้าได้ยินมาว่าเมื่ออาทิตย์ก่อนนี้ในเมืองมีโรงเตี๊ยมเปิดใหม่ ข้างในน่ะเป็นหอนางโลมเลิศหรูอลังการ เจ้าเลิกคิดเรื่องบุรุษ แล้วไปชื่นชมเหล่าโฉมงาม ให้พวกนางบรรเลงพิณ ป้อนสุรารสเลิศ พวกเราจะพาเจ้าไปดื่มกินให้สำราญใจ ล้างความทุกข์โศกจากรองแม่ทัพผู้นั้นดีกว่า”“เซียวมู่ไป๋!” เซี่ยอวิ๋นฮั่นสำทับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มพลางกอดคอคุณชายน้อย “เจ้าควรเลิกราจากการเป็นพวกตัดแขนเสื้อ ฝักใฝ่แต่บุรุษด้วยกันได้แล้วนะสหาย หากเจ้าได้หันมาลิ้มลองความนุ่มนิ่มหอมหวานของสตรี รับรองว่าเจ้าจะติดใจจนลืมไอ้รองแม่ทัพหน้าโง่คนนั้นไปสนิทใจเชียวละ!”ดรุณีน้อยในคราบหนุ่มรูปงามได้ยินคำแนะนำแสน

“เอ้อ... คือข้า... ข้าถูกสหายลากตัวมา ไม่เคยคิดจะมาเหยียบสถานที่เช่นนี้เลยเจ้าค่ะ... ข้าไม่มีความคิดจะอยากมาหอนางโลมเลยจริง ๆ นะพี่เฉิง”“ไม่อยากมางั้นรึ?” เขาถามเสียงสูง เลิกคิ้วขึ้นมองนางที่ก้าวเท้าไป ถอยเอาแผ่นหลังพิงกำแพง “ข้าเห็นคุณชายเซียวมีความสุขมาก ในกลุ่มมิตรสหายก็กอดคอโอบบ่าประคอง อุ้มพากันไปรอบเมือง ใกล้ชิดยิ่งกว่าว่าทีสามีในอนาคตอันใกล้นี้เสียอีก”หมิงอวี้ระล่ำระลักเอ่ยแก้ตัวเสียงหลง “ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรเล่า ก็ท่านพ่อจับข้ายัดใส่รถม้ามา สั่งให้บ่าวจับข้าแต่งกายเป็นคุณชายน้อย ทั้งที่ข้าแค่ซื้อของมากไปเท่านั้นเอง เงินทองเหล่านั้นก็เงินข้า เงินมรดกของท่านแม่นับตั้งแต่นางเสียชีวิตไป ข้าไม่เคยแตะต้องแม้สักอีแปะเดียว... ข้ามีกิจการร้านค้ามากมายในเมือง ได้กำไรตั้งหลายล้านตำลึง... ข้าไม่เคยนำไปซื้อของให้ใคร เงินที่ข้าเคยซื้อของให้อวี่เจ๋อ ล้วนเป็นเงินจากโรงพนัน จากค่ารักษาพวกคหบดีมีเงินทั้งนั้น”เสวียเฉิงจากที่โกรธเคืองนางอยู่ ถึงกับส่ายหน้าหนี แม้เพลิงโทสะจะยังคุกรุ่นอยู่ในอก เขากลับแอบดีใจอยู่ลึก ๆ ว่านางให้ความสำคัญกับเขามากเพียงใด แล้วตัวเขาเล่า...ขุนศึกใหญ่ผู้ซึ่งควบขี่ม้

ครั้นพอเขารุนแรงกับนางมากไปจนนางสำลักหน้าดำหน้าแดง เขาแสร้งทำเป็นสำนึกผิดไม่ถึงพริบตาด้วยซ้ำ จากนั้นก็หันมาลงทัณฑ์นางต่อจนสิ้นฤทธิ์คาอกแกร่งหมิงอวี้หลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าไปจริง ๆ กระทั่งแม่ทัพใหญ่จัดแจงเอาเสื้อผ้าอาภรณ์มาสวมใส่ให้เรือนกายระหงและตนเอง ก่อนที่เขาจะช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้วลุกขึ้นเดินตัวปลิวออกจากห้องไป ขณะก้มหน้าลงพิจารณาผิวกายขาวละเอียดให้แน่ใจว่ามิได้ทิ้งร่องรอยแดงช้ำไว้ให้นางต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้านละแวกนี้ อย่างไรเสียนางก็ยังเป็นสตรีที่ยังมิได้ออกเรือนหอจุ้ยเซียนค่อนข้างเงียบเชียบในวันนี้ เมื่อกองกำลังทหารในสังกัดของท่านแม่ทัพใหญ่มารุมล้อมอย่างแน่นหนาชิงชิงผู้รู้หน้าที่ รีบก้าวเท้าเข้ามาก้มศีรษะ หลุบตามองคุณหนูที่นอนหลับสนิทด้วยท่าทีหวาดผวา...“ท่านแม่ทัพจะให้ข้ากลับไปแจ้งข่าวท่านเสนาบดีก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ?”“ก็ดี... เจ้านำจดหมายนี้ไปส่งให้ถึงมือพ่อตา ข้าจะให้ทหารอารักขาเจ้าไปส่งถึงเมืองต้าหลี่” เสียงเข้มเอ่ยแล้วยื่นจดหมายลับชิ้นสำคัญให้สาวใช้คนสนิทรับไปจัดการต่อครู่นั้น ทั้งกลุ่มองครักษ์ประจำกายของคุณหนูเล็กและองครักษ์ต่างพากันเข้ามารอคอยรับเจ้านาย ในอ้อม