All Chapters of พระเอกธงแดงข้าไม่เอา! นางร้ายผู้นี้จะแต่งบิดาเจ้าแทน: Chapter 41 - Chapter 50

หมิงอวี้มิได้เหลียวแลชายเนรคุณกับหญิงแพศยาเลยแม้แต่น้อย ผิดกับอวี่เจ๋อที่บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว แดงก่ำสลับเขียวคล้ำด้วยอารมณ์เคียดแค้น ทว่าเขาคงไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาสักคำเมื่อนี่เป็นราชโองการจากสวรรค์ การทักท้วงเท่ากับมีความผิดใหญ่หลวงถึงขั้นประหารชีวิตครั้นพอริ้วขบวนขันทีและข้าราชบริพารก้าวฝีเท้าถอยห่าง เดินทางออกจากจวนแม่ทัพไป หมิงอวี้ก็สะบัดฝ่ามือเรียวส่งสัญญาณเรียกให้ชิงชิงและพวกบ่าวรับใช้คนสนิท ลำเลียงเอาสิ่งของขวัญล้ำค่ากองโตนับได้สามหีบที่นางจัดเตรียมมาเป็นอย่างดีจากจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย ก้าวเข้าไปมอบอย่างนอบน้อมให้แก่ท่านแม่เฒ่าผู้เป็นมารดาแท้ ๆ ของเสวียเฉิง“ท่านแม่เจ้าคะ... โอสถบำรุงสุขภาพชั้นเลิศเหล่านี้ ข้าตั้งใจนำมาขอบพระคุณท่านแม่จากใจจริง ที่ผ่านมาท่านตั้งใจเฝ้าฟูมฟักบุตรชายเช่นท่านแม่ทัพให้เติบใหญ่ เป็นบุรุษที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมและมีจิตใจเมตตายิ่ง”“คนกันเองทั้งนั้น ไยต้องเกรงใจแม่ด้วย วันหลังมาแค่ตัวก็พอแล้ว ไม่ต้องนำอะไรมานะ จวนแม่ทัพเราเป็นสหายรักกับท่านเสนาบดีมาตั้งนมนาน ได้รับความช่วยเหลือจากเจ้ามาก็มาก แม่ไม่อยากจะรับของอะไรจากเจ้าเลย...”ฮูหยินแม่เฒ่าท่าท

ผ่านระเบียงทางเดินโถงยาวอันเงียบสงบ นางกลั้นใจนิ่งคิดทบทวนอยู่ลึก ๆ ว่าเวลานี้สมควรจะบอกกล่าวข้อเท็จจริง เรื่องบุตรชายของเขาดีหรือไม่ อีกฝ่ายราวกับล่วงรู้ใจนางในทันที“เจ้ามีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าหรือ? เหมี่ยวเหมียว หน้าตาเจ้าดูไม่ค่อยสบายใจเลย” เขาเอ่ยถามเสียงนุ่มนวล พลางกระชับมือนุ่มของนางเอาไว้มั่นหมิงอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง คิดหาถ้อยคำที่นางจะอ้างออกไปได้อย่างเหมาะสม “ข้าคิดว่าอวี่เจ๋อน่าจะถูกพิษหนอนกู่เสน่ห์ชนิดหนึ่งเข้าเจ้าค่ะ จากที่ข้าลองมองดูอาการโดยคร่าว ๆ ของเขา ตัวข้าเองพอจะรู้วิธีจัดการกับพิษกู่ประเภทนี้ เพียงไม่รู้ว่าจะทำให้ท่านเสียแผนการหรือไม่ หากถอนพิษแล้วก็ต้องให้เขาแสร้งทำเป็นหลงใหลนางต่อไป เพื่อจะจับปลาตัวใหญ่ หรือท่านจะจับกุมตัวนางเข้าคุกหลวงไปเลย ให้แล้วแต่ท่านพี่ตัดสินใจเถิด”เสวียเฉิงรู้สึกใจหายขึ้นมา เพียงได้ยินเรื่องไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกับบุตรชาย เขาเป็นห่วงเจ้าตัวยิ่งนัก แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ตัวเขาเคยได้ยินจากสายลับของกองทัพมาว่ากู่ชนิดนี้จะใช้ได้ผลกับผู้ที่มีใจผูกพันกับเจ้าของกู่ในระดับหนึ่ง มิใช่ว่าจะใช้กับใครมั่ว ๆ ก็ได้“เจ้าเห็นอาการของเขาเ

เสวียเฉิงกลอกตาไปมา เขาได้ยินชื่อเสียงในทางร้ายของนางมาพอสมควร แต่ตลอดระยะเวลาที่นางปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดี เขาจะเชื่อคำพูดของคนนอกที่คอยใส่ร้ายนางให้เสื่อมเสียได้อย่างไรหนุ่มใหญ่ทำใจดีสู้แม่เสือสาว ก้มลงอ้าปากรองับช้อนที่นางเป่าไม่ให้ร้อนเกินพอดีพอเขาดื่มยาได้ครู่เดียวเท่านั้น อารมณ์รุ่มร้อนก็พุ่งทะยาน แม้แต่ช่วงล่างก็ลุกตื่นขึ้น“ทำไมข้าระ... ร้อน... นี่เจ้าพูดจริงรึ... เจ้าปรุงยาปลุกกำหนัดจริง ๆ หรือ!?”“ข้าก็บอกท่านแล้ว ทำไมท่านไม่เชื่อข้า ยังจะมากล่าวหาว่าข้ารีบร้อนปรุงยาให้อวี่เจ๋ออีก”เสวียเฉิงนึกในใจด้วยความตื่นตระหนก พลันนึกถึงราชโองการสีท่องอร่ามตาโดยจารีตแล้วงานมงคลสมรสพระราชทานควรเป็นอีกสองถึงสามเดือน หรือตามฤกษ์ยามดีก็อาจยาวนานถึงหกเดือนเลยด้วยซ้ำ หากมิใช่ฝีมือของเสนาบดีกู้ผู้เป็นสหายรุ่นพี่ ก้าวเท้าไปกราบทูลขอต่อหน้าโอรสสวรรค์ให้จัดงานแต่งในเร็ววัน จะเป็นไปได้อย่างไร บิดาย่อมรู้นิสัยของบุตรสาวตนเองดี...“พี่เฉิงเจ้าคะ... นานแล้วที่ข้าเคย... อยากลองทำเรื่องแปลกใหม่ชวนตื่นเต้น” นางเอ่ยพลางกรีดปลายนิ้วเรียวยาวไปตามกรามแกร่ง หันกลับไปกอดเขาหนุ่มใหญ่หอบหายใจด้วยความรู้สึก

เสวียเฉิงครั้นจะจุดไฟเผาทำลายหลักฐานชิ้นนี้ทิ้งก็ใจหายและนึกเสียดาย สุดท้ายจึงพับมันอย่างทะนุถนอมแล้วเก็บซ่อนไว้ในสาบเสื้อของตน ค่อยขยับลุกจากเตียงนอน รวบขยุมผ้าปูที่นอนผืนนั้นขึ้นมา ก่อนจะส่งต่อให้สาวใช้ที่รออยู่ด้านนอกนำไปทำลายทิ้งเสียชิงชิงผู้รู้หน้าที่เป็นอย่างดีมิได้เอ่ยปากถามสิ่งใด นางน้อมรับผ้าผืนนั้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู แล้วรีบสับฝีเท้าวิ่งไปจัดการเผามันทิ้งอย่างรวดเร็วด้วยความขัดเขินแทนคนทั้งคู่ หากมีใครถามขึ้นมา นางก็คงจะใช้ข้ออ้างว่าเป็นของคนไข้ เพื่อป้องกันโรคระบาดเลยจำเป็นต้องเผาทิ้งไปเสียเสวียเฉิงหยิบชุดลำลองสีดำสนิทขึ้นมาสวมบนรูปร่างกำยำองอาจ องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามาทรุดกายลงบนพื้นไม้ ประสานมือรายงานข่าวทางจวนแม่ทัพ“คุณชายใหญ่เพิ่งฟื้นเมื่อเช้านี้ หมอหลวงแจ้งว่าพ้นขีดอันตรายแล้วขอรับ เขามีสติดีทีเดียว พูดจารู้ความ กลับมาเฉลียวฉลาดเป็นผู้เป็นคนเสียที”“อืม... ดีแล้ว สกุลเว่ยจะได้จัดการเรื่องแต่งงานให้เป็นเรื่องเป็นราว อวี่เจ๋ออายุตั้งยี่สิบปี เป็นถึงรองแม่ทัพผู้มีความสามารถล้ำเลิศ จะมาแต่งงานทีหลังบิดาได้อย่างไรกัน”เสวียเฉิงบ่นอุบอิบพลางหลุบตามองสีหน้าดี

ครั้นพอสตรีนางนี้พยายามจะรุกคืบ กระทำเรื่องลักลอบชิงสุกก่อนห่าม ตัวเขาก็จำต้องสงบอารมณ์รุ่มร้อนประสาบุรุษ สลัดความหลงใหลแล้วหนีหน้านางไปนอนพักในเรือนหลังอื่นอวี่เจ๋อคิดว่าตนช่างโชคดีที่จดจำคำสั่งสอนของผู้เป็นบิดามาโดยตลอด เรื่องสตรี... ไม่ว่าหน้าไหนที่พยายามจะเข้าหาเขา ให้เฝ้าระแวดระวังภัยอย่างยิ่งยวด อย่าได้เผลอไผลจนถูกวางยากำหนัด โดนสตรีลอบปีนเตียงผูกมัด เหมือนเช่นที่บิดาเคยพลาดพลั้งมาในอดีตเป็นอันขาด!เพียงสตรีแพศยาผู้นี้ทรยศเขา เจตนาทำร้ายเขาและบิดาด้วยวิธีอันโหดเหี้ยม อวี่เจ๋อที่ได้สติกลับมาอย่างสมบูรณ์ หมุนกานเดินหนีนางที่ยังคงร้องไห้คร่ำครวญขอความเมตตา โดยไม่หลงเหลือความผูกพันใด ๆ อีกต่อไป------------เสวียเฉิงวกกลับมาที่โถงกลางเพื่อพบมารดา วันนี้เขาสวมชุดลำลองบุรุษชั้นสูงสีดำสนิทเนื้อหนาละเอียด ปักดิ้นเงินลายเมฆา รอบคอเสื้อและชายแขนเสื้อกระชับปิดถึงหลังมือ ขับเน้นผิวขาวซีดชาดั่งหิมะชายแดนเหนือให้ดูผึ่งผายทรงอำนาจผู้คนในสกุลเว่ยทั้งอาวุโสและบรรดาบุตรสายตรงและสายรองนั่งเจรจากันตามอัธยาศัย ส่วนฮูหยินผู้เฒ่ากำลังรอคำตอบเรื่องงานมงคลของคุณชายใหญ่“เป็นอย่างไรบ้างอาเฉิง อวี่เจ๋อด