เสียงฝีเท้าหน่วงหนักหน่วงดังขึ้นเบื้องหลัง ดึงสติที่ลอยล่องของอวี่เจ๋อให้คืนกลับสู่ความเป็นจริงเสวียเฉิงในชุดขุนศึกตัวหนาก้าวเท้าเดินเข้ามาทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งมังกรตัวยาวข้างบุตรชายริมระเบียงรองแม่ทัพหนุ่มสะดุ้งกายเล็กน้อย พลันรีบกวาดสายตาคมลอบมองหาเงาร่างระหงของมารดาเลี้ยงคนใหม่ด้วยความหวังลึก ๆ ทว่าเบื้องหลังของบิดากลับว่างเปล่า ไร้เงาร่างของดรุณีน้อยที่เขาปรารถนาจะพบหน้า นางหาได้สนใจคิดติดตามก้าวเท้ามาเหลียวแลเหลียวมองเขาเลยแม้แต่น้อย“ข้าจะเร่งจัดการเรื่องหมั้นหมายใหม่ให้เจ้า จะได้ไม่ฟุ้งซ่านนัก หรือเจ้าจะกลับไปอยู่ชายแดนต่อ ก็แล้วแต่เจ้าเถิด” บิดาเอ่ยเสียงขรึมทว่านุ่มนวลขึ้น พลางทอดสายตามองออกไปทางทุ่งหิมะกว้าง บุตรชายพลันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแผ่วเบา“ท่านแม่เล่าขอรับ?”“นอนเล่นอยู่... พักนี้นางกินเก่งนอนเก่งน่ะ” น้ำเสียงเริงร่าของชายหนุ่มใหญ่เอ่ยขึ้น พลางชายตามองไปยังเรือนส่วนตัว ทว่าแววตาคู่คมยามทอดมองกลับเต็มไปด้วยกระแสความรักใคร่หลงใหลภรรยาตัวน้อยยิ่งนักยามนี้นางและบุตรในครรภ์กำลังหลบเลี่ยงความหนาวเย็นอยู่ด้านในเรือนอุ่น หมิงอวี้เอาแต่นั่งกินองุ่นที่เขาบรรจงแกะเปลือ
Read more