All Chapters of พระเอกธงแดงข้าไม่เอา! นางร้ายผู้นี้จะแต่งบิดาเจ้าแทน: Chapter 11 - Chapter 20

ในใจของจอมทัพหนุ่มใหญ่ผุดความซาบซึ้งระคนละอายใจอย่างถึงที่สุด เสนาบดีกู้เหวินชางนอกเสียจากจะเป็นสหายที่เขาไว้วางใจ ฝากฝังให้ช่วยดูแลบุตรชายในยามที่เขาต้องไปตรากตรำทำศึกอยู่ชายแดนแล้ว ยามที่เขาตกอับถึงขีดสุด ใกล้สิ้นลมเพราะพิษร้ายเช่นนี้ อีกฝ่ายก็ยังเป็นผู้เดียวในใต้หล้าที่ยอมอ้าแขนรับพาร่างอันน่ารังเกียจของเขากลับมาชุบชีวิตที่จวนเสนาบดี โดยไม่นึกหวาดกลัวพิษร้ายแรงเลยแม้แต่น้อยหากแม้นเขามีโอกาสรอดชีวิต ได้รักษาตัวจนหายดี เขาจะต้องทดแทนบุญุคุณสองพ่อลูกคู่นี้อย่างถึงที่สุดแน่...ขุนศึกใหญ่หลับ ๆ ตื่น ๆ ในรถม้า จนกระทั่งถูกพาตัวมายังเรือนแพทย์ที่แบ่งแยกเป็นสัดส่วนด้านหน้าคือเรือนปรุงยาที่ตั้งเตาไฟเคี่ยวโอสถ ตัวหลังคาขยับยกสูงเปิดโล่งตรงกึ่งกลาง เพื่อปล่อยให้กลิ่นควันขมปร่าของสมุนไพรรวมถึงไอพิษให้ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ห้องพักรับรองคนไข้ที่อยู่ติดกันมีหน้าต่างไม้บานใหญ่รับลม เมื่อเปิดประตูในฝั่งตรงกันข้ามแล้ว อากาศภายในห้องนับว่าถ่ายเทเป็นอย่างดีหากผู้ป่วยจะทำกิจธุระส่วนตัวบริเวณระเบียงด้านหลัง หรือผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก็เดินไปเพียงไม่กี่ก้าว ตรงมุมห้องมีอ่างไม้ใส่น้ำสะอาด ชุดสีขาวทำจากผ้าป่านแล

จอมทัพหนุ่มใหญ่เค้นเสียงลอดไรฟันหมายจะยันกายลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเดือดดาล ในขณะที่ความเจ็บแปลบจากพิษร้ายชอนไชเข้ากระดูกกลับแล่นริ้วขึ้นมา จนร่างหนาทรุดฮวบกลับลงไปนอนแน่นิ่งอย่างหมดเรี่ยวแรง ลมหายใจทุ้มต่ำหอบกระชั้นถี่อย่างแสนทรมาน ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวราวกระดาษสององครักษ์ปรารถนาจะเข้าไปช่วยพยุงท่านแม่ทัพ แต่เป็นเพราะว่าถูกหมอหญิงห้ามปรามเอาไว้ กระทั่งตอนนี้นางยังชำเลืองมองอยู่ด้านนอกประตู สอดส่องสายตาเหมือนองครักษ์เฝ้ายามห้ามมิให้ขัดคำสั่งเจ้านายยังไงยังงั้น“ฉางฟง เทียนเล่อ... ยามนี้ข้ายังไม่สามารถลุกไปจัดการไอ้ลูกทรพีด้วยตนเองได้ ฝ่าบาททรงกำชับสั่งไม่ให้ข้าก้าวเท้าออกจากเรือนรักษาจนกว่าจะหายดี พวกเจ้าเดินทางกลับไปที่จวนแม่ทัพ คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของอวี่เจ๋อเอาไว้ให้ดี ข้าฝากเจ้าเป็นธุระด้วยแล้วกัน”“รับบัญชาขอรับท่านแม่ทัพ”สององครักษ์ประสานมือรับคำสั่งเสียงหนักแน่น เมื่อกระแสรับสั่งเด็ดขาดขององค์ฮ่องเต้ค้ำคออยู่ สองหนุ่มองครักษ์มองหน้ากัน มอบคำอวยพรขอให้ท่านแม่ทัพรักษาตัวให้หายดี ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องทางสกุลเว่ยแม่ทัพใหญ่ทรุดนอนลงแล้วก็คงไม่ลุกขึ้นอีก เขาเอ่ยสั่งการองครักษ์

หมิงอวี้มองชายตรงหน้าด้วยแววตานิ่งเรียบ เตือนอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงข่มขวัญจนเขาต้องชะงักฝีเท้ากึก “หากคิดจะเจรจา ก็ยืนตรงนั้น... ห้องนี้ทั้งห้องอบอวลไปด้วยไอพิษกระดูกชาด พิษโบราณสายป่าเถื่อนของแคว้นเป่ยเยี่ยน ตัวท่านเองหาได้มีความรู้เรื่องวิชาแพทย์ไม่ อยากก้าวเท้าไปเยือนปรโลกหรืออย่างไรกัน?”“ข้าได้ยินข่าวลือมาบ้าง... ว่าช่วงนี้เจ้าเอาแต่เก็บตัวไม่ยอมออกไปพบผู้ใด เพราะติดพันดูแลคนไข้สำคัญ ไม่ยักรู้เลยว่าเป็นผู้ใดกันแน่?”อวี่เจ๋อทอดสายตากวาดมองไปรอบห้องด้วยความสงสัย ในฐานะที่เขาเองก็เป็นขุนนางทหาร เหตุใดทางราชสำนักและวังหลวงจึงต่างพร้อมใจกันปิดปากเงียบสนิท ไม่ยอมให้คนภายนอกระแคะระคายเลยแม้แต่น้อยไม่รู้ว่าคนเจ็บอาการวิกฤตที่นอนพักรักษาตัวอยู่รายนี้... แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่?หมิงอวี้สังเกตท่าทางของอีกฝ่าย ก่อนจะลอบทอดถอนใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยคนไข้ของนางคงปลอดภัย มั่นใจได้ว่าความลับไม่รั่วไหล แสดงว่าคนในจวนแม่ทัพสกุลเว่ยรวมถึงตัวอวี่เจ๋อเองคงยังไม่รู้เรื่องนี้ บางทีอาจไม่มีใครในเมืองหลวงล่วงรู้เลยด้วยซ้ำ... ว่าท่านแม่ทัพใหญ่ได้ล่วงหน้าเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงก่อนกำหนดการเดิมนานแล้ว

อวี่เจ๋อไม่เคยนึกชอบนาง ยังรำคาญใจอยู่เนือง ๆ หลายต่อหลายครั้งยังเขียนระบายความในใจออกมาว่าปรารถนาจะถอนหมั้น ทว่าหากนั่นทำให้ตระกูลเว่ยต้องชดใช้อย่างไร บุตรชายยินดีรับผิดชอบทุกประการ จะให้เดินทางไปกรำศึกในชายแดน ไม่หวนคืนเมืองหลวงอีกเลยทั้งชีวิตก็ย่อมได้ถึงกระนั้น... ผู้เป็นบิดากลับมองเห็นเป็นตรงกันข้ามกับบุตรชาย เขาคิดว่าเด็กสาวผู้นี้ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูมากกว่าสตรีอ่อนแอไร้ปากเสียงในเรือนหลังภายในห้องสะอาดสะอ้าน สถานที่รับรองคนไข้ของจวนเสนาบดีเวลานี้ อบอวลไปด้วยกลิ่นควันยาสมุนไพรขมปร่า เสวียเฉิงหลับตาลงช้า ๆ ด้วยความละอายใจเกินกว่าจะสู้สายตาบริสุทธิ์เด็ดเดี่ยวของดรุณีน้อยตรงหน้า“บิดาเช่นข้าไม่มีโอกาสสั่งสอนบุตรด้วยตนเอง... วัน ๆ ข้าเอาแต่ตรากตรำทำศึกอยู่ชายแดนอันห่างไกล จนละเลยเรื่องการอบรมขัดเกลา อวี่เจ๋อถึงได้กลายเป็นคนเนรคุณ หยาบช้าต่ำทรามถึงขั้นข่มขู่จะทำร้ายหยกงามล้ำค่าเช่นเจ้า ทั้งที่จวนเสนาบดีมีพระคุณช่วยชุบเลี้ยงค้ำชูมันมาแท้ ๆ ตัวข้าต่างหาก... ควรเป็นฝ่ายคุกเข่าขอขมาต่อเจ้าและท่านเสนาบดีกู้”“ท่านแม่ทัพอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ” นางเอ่ยพลางยื่นมือเรียวบางไปแตะลงบนหลั

อีกใจหนึ่งนางนึกขอบคุณบิดาที่ช่วยจัดการเรื่องราวภายนอกเรือน ทั้งพวกเทียบเชิญเข้าร่วมงานต่าง ๆ ของเหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ซึ่งนางจำต้องปฏิเสธไป ไหนจะงานเยี่ยมญาติเอย งานพบปะพวกอาวุโสสกุลกู้และสกุลเว่ย ท่านเสนาบดีกู้เป็นผู้เดินทางไปตามนัดหมายสำคัญของบุตรสาวแทนทั้งหมด เพื่อเปิดทางให้นางได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจรักษาผู้ป่วยได้อย่างเต็มที่ยามนี้เรื่องราวของคุณหนูเล็กบุตรีท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย หมอหญิงเทวดาคนแรกผู้สามารถปรุงยารักษา ถอนพิษโบราณของแคว้นเป่ยเยี่ยนสำเร็จเป็นคนแรก ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งราชสำนักแคว้นต้าหลี่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว!ยังมีเรื่องเมื่อวานก่อนนี้ จวนแม่ทัพสกุลเว่ยถูกบิดาของนางนำหนังสือถอนหมั้นจากทางการบุกไปสะสางฟาดใส่หน้า โดยที่ฝ่ายชายไม่มีสิทธิ์โต้แย้งใด ๆ ทั้งสิ้น ในเมื่อว่าที่บุตรเขยอย่างอวี่เจ๋อก่อเรื่องอัปยศ พาสตรีอื่นข้ามธรณีประตูเข้าจวนอย่างเปิดเผย ป่านนี้เขาคงจะหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม หลังโดนพายุอิทธิพลขุนนางบดขยี้จนแทบสิ้นชื่อเสียงในเมืองหลวงหมิงอวี้มิได้เอ่ยถึงเรื่องราวความวุ่นวายนอกเรือนแพทย์แม้เพียงครึ่งคำ นางไม่อยากให้ปัญหาเหล่านี้มารบกวนจิตใจคนไข้ แม้นางจะรู้ดีว่าพว