جميع فصول : الفصل -الفصل 10

32 فصول

บทนำ : รอยด่างพร้อยในชุดมงคล

บทนำ : รอยด่างพร้อยในชุดมงคลเสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหว บดบังเสียงลมหนาวที่พัดกระหน่ำในปลายยามซวี (19.00 - 20.59 น.) จวนแม่ทัพตระกูลหยาง ซึ่งเคยเงียบขรึมและเคร่งครัด วันนี้กลับถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงสดตั้งแต่หน้าประตูจรดเรือนชั้นใน แสงโคมมงคลสาดส่องขับไล่ความมืดมิด ทว่ากลับไม่อาจขับไล่ความอึมครึมที่แฝงอยู่ในแววตาของผู้คนในจวนได้เลยใครเล่าจะไม่รู้ว่างานวิวาห์ที่จัดขึ้นอย่างเร่งด่วนจนแทบจะเรียกได้ว่ารวบรัดนี้ เป็นเพียงพิธี 'ชงสี่''ซูเจียวจิน' นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายมังกรหงส์ สองมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างของชุดมงคลเกร็งแน่นจนชุ่มเหงื่อ บนศีรษะของนางคือผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองที่บดบังทัศนียภาพรอบกายจนหมดสิ้น นางมองเห็นเพียงปลายรองเท้าปักลายยวนยางของตนเองเท่านั้นตระกูลซูตกต่ำ บิดาต้องโทษอาญาจนถูกริบทรัพย์ เพื่อแลกกับชีวิตของคนในครอบครัวและยารักษาโรคของมารดา นางจึงไร้ทางเลือก ต้องยอมก้มหน้าแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินของ 'หยางจวิ้นเหวิน' คุณชายใหญ่แห่งจวนแม่ทัพที่ล้มหมอนนอนเสื่อมาแรมเดือนและอาจสิ้นใจได้ทุกเมื่อหากชงสี่สำเร็จ นางคือผู้มีพระคุณ แต่หากล้มเหลว
last updateآخر تحديث : 2026-06-15
اقرأ المزيد

บทที่ 1: สีแดงที่จางหาย กลายเป็นสีขาวแห่งความตาย

บทที่ 1: สีแดงที่จางหาย กลายเป็นสีขาวแห่งความตายฤดูหนาวปีนี้ช่างยาวนานและหนาวเหน็บกว่าทุกปีที่ผ่านมาระยะเวลาเพียงสามวันนับจากคืนเข้าหอผ่านไปราวกับสามฤดูหนาวที่แสนทรมาน อักษร 'ซวงสี่' (มงคลคู่) สีแดงสดที่แปะอยู่ตามบานหน้าต่างยังไม่ทันซีดจาง แต่กลับถูกฉีกทึ้งออกอย่างไม่ไยดี โคมมงคลหน้าจวนถูกแทนที่ด้วยโคมสีขาวหม่น ผ้าแพรสีแดงถูกปลดลงและแขวนทับด้วยผ้าดิบสีขาวโพลนไปทั่วทั้งจวนแม่ทัพตระกูลหยางหยางจวิ้นเหวิน คุณชายใหญ่แห่งจวนแม่ทัพ สิ้นใจแล้วเมื่อยามรุ่งสางที่ผ่านมาณ โถงบรรพชนตระกูลหยาง บรรยากาศอึมครึมและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงร้องไห้กระซิกของบ่าวไพร่และญาติพี่น้องดังระงมซูเจียวจิน ในชุดผ้าดิบไว้ทุกข์สีขาวหยาบกระด้าง คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าโลงศพไม้จันทน์ ใบหน้าของนางซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาบวมช้ำจากการอดนอนคอยดูแลอาการของสามีในนามตลอดสามวันสามคืนที่ผ่านมา ทว่าแผ่นหลังบอบบางของนางกลับยังคงตั้งตรงอย่างดื้อรั้น ไม่ยอมงองุ้มหรือสั่นเทาให้ใครเห็นปัง!เสียงไม้เท้าหัวมังกรกระแทกพื้นศิลาอย่างแรงจนสตรีหลายคนสะดุ้งสุดตัว"นังดาวไม้กวาด! เป็นเพราะเจ้า! เป็นเพราะความกาลกิณีของเจ้า หลานชายคนโตของ
last updateآخر تحديث : 2026-06-15
اقرأ المزيد

บทที่ 2: รอยแค้นกลางหิมะ และ ถ่านไม้ที่ไร้ไออุ่น

บทที่ 2: รอยแค้นกลางหิมะ และ ถ่านไม้ที่ไร้ไออุ่นสายลมพัดกรรโชกผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ที่ผุพัง หิมะสีขาวโปรยปรายลงมาปกคลุมเรือนเหมันต์ร้างจนขาวโพลนไปทั่วบริเวณภายในเรือนซอมซ่อ ซูเจียวจินกำลังใช้สองมือที่แดงก่ำและสั่นเทาจากการถูกความเย็นกัด ขยำดินโคลนที่พอจะขุดหาได้จากใต้กองหิมะ ผสมกับฟางแห้งที่รองเตียง นำมาอุดตามรอยรั่วของผนังและหน้าต่างเพื่อกันลมหนาว นางไม่มีของวิเศษ ไม่มีเตาผิง มีเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ สองสามชุดที่สวมทับกันเพื่อกักเก็บไออุ่นของร่างกายเอาไว้ให้มากที่สุด"ฮูหยิน... ฮูหยินเจ้าคะ!"เสียงเรียกแผ่วเบาพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้น ซูเจียวจินชะงักมือ นางรีบเดินไปปลดดาลประตู เมื่อบานประตูแง้มออก ร่างเล็กๆ ของ ไป่จื่อ สาวใช้คนสนิทที่ติดตามนางมาจากตระกูลซูก็แทรกตัวเข้ามา พร้อมกับตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่ง"ไป่จื่อ? เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ ฮูหยินเฒ่าสั่งห้ามทุกคนเข้าใกล้เรือนนี้ไม่ใช่หรือ?" ซูเจียวจินเอ่ยถามด้วยความตกใจ รีบดึงตัวสาวใช้เข้ามาหลบลมหนาวด้านใน"บ่าวแอบลอบเข้ามาทางประตูด้านหลังเจ้าค่ะ ฮูหยิน... ดูมือท่านสิ แดงไปหมดแล้ว" ไป่จื่อน้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นสภาพคุณหนูของตนที่เคยบ
last updateآخر تحديث : 2026-06-15
اقرأ المزيد

บทที่ 3: ไออุ่นประหลาด และ ความดื้อรั้นที่ชวนให้ว้าวุ่นใจ

บทที่ 3: ไออุ่นประหลาด และ ความดื้อรั้นที่ชวนให้ว้าวุ่นใจรุ่งสางของวันถัดมา อากาศภายนอกยังคงหนาวเหน็บจนน้ำในอ่างจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทว่าภายในเรือนเหมันต์ร้างกลับมีความอบอุ่นจางๆ แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณซูเจียวจินขยับตัวตื่นขึ้นมา นางกะพริบตาถี่ๆ ด้วยความประหลาดใจ เมื่อคืนนี้นางจำได้ว่าต้องนอนขดตัวกอดกับสาวใช้เพื่อสู้กับความหนาวเย็น แต่นี่นอกจากจะไม่หนาวจนสั่นแล้ว อากาศในห้องกลับอุ่นสบายผิดปกติ นางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระถางไฟใบเก่าที่มุมห้องมีถ่านไม้กำลังลุกไหม้ส่งไออุ่น โดยที่ไม่มีควันไฟลอยคลุ้งเลยแม้แต่น้อย"ฮูหยิน! ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ!"ไป่จื่อวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากทางหลังเรือน ใบหน้าเล็กๆ เปื้อนรอยยิ้มกว้าง ในมือถือห่อยากระเบื้องเคลือบใบหนึ่ง "ท่านดูนี่สิเจ้าคะ! เมื่อเช้าตอนบ่าวเปิดประตูออกไป บ่าวเจอกระสอบถ่านใบใหญ่กับยาสมานแผลขวดนี้วางอยู่หน้าประตูเรือน แถมถ่านพวกนี้ยังเป็นถ่านก้อนเงามัน จุดแล้วไม่มีควันสักนิดเลยเจ้าค่ะ!"ซูเจียวจินรับขวดยามาเปิดดม กลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรชั้นดีลอยแตะจมูก นางรับรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ยาสมานแผลธรรมดาที่บ่าวไพร่จะหาซื้อได้ สาย
last updateآخر تحديث : 2026-06-15
اقرأ المزيد

บทที่ 4: ยาสมานแผลขวดนั้น และผู้มาเยือนยามวิกาล

บทที่ 4: ยาสมานแผลขวดนั้น และผู้มาเยือนยามวิกาลกลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วเรือนเหมันต์ร้าง ซูเจียวจินใช้เวลาตลอดสามวันที่ผ่านมา บดและผสมสมุนไพรที่เก็บมาได้ด้วยความระมัดระวัง นางใช้น้ำสะอาดที่ละลายจากหิมะและถ่านไร้ควันอันล้ำค่าในการเคี่ยวยา จนในที่สุดก็ได้ยาสมานแผลสูตรพิเศษที่เคยเรียนมาจากท่านตา บรรจุลงในขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กๆ ได้ถึงสิบขวด"ไป่จื่อ พรุ่งนี้รุ่งสาง เจ้าจงลอบนำยาสิบขวดนี้ออกไปทางช่องสุนัขลอดหลังจวน นำไปขายที่โรงหมอสกุลหานในตลาดตะวันออก" ซูเจียว จินกำชับสาวใช้ขณะยื่นห่อผ้าให้ "จำไว้ว่าต้องแต่งกายรัดกุม ปิดบังใบหน้าให้ดี หากเถ้าแก่ถาม ให้บอกว่าเป็นยาจากยอดเขาจินซาน ห้ามให้ผู้ใดรู้เด็ดขาดว่ามาจากจวนแม่ทัพ""บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินวางใจได้" ไป่จื่อรับห่อผ้ามาพกติดตัวด้วยความมุ่งมั่นเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ไป่จื่อลอบออกไปทำภารกิจตามที่ได้รับมอบหมาย ซูเจียวจินนั่งรออยู่ที่เรือนด้วยใจที่เต้นระทึก นางรู้ดีว่าหากไป่จื่อถูกจับได้ โทษฐานของการแอบนำของออกไปขายคือการถูกเฆี่ยนจนตาย แต่นี่คือทางเดียวที่พวกนางจะมีชีวิตรอดเวลาผ่านไปจนเกือบยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.)
last updateآخر تحديث : 2026-06-15
اقرأ المزيد

บทที่ 5: ความลับใต้กอไผ่ และ ภัยร้ายที่คืบคลาน

บทที่ 5: ความลับใต้กอไผ่ และ ภัยร้ายที่คืบคลานรุ่งอรุณมาเยือนพร้อมกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาบางเบากว่าเมื่อวานซูเจียวจินนั่งเหม่อมองถุงเงินตราประทับตระกูลหยางที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ นึกย้อนไปถึงแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้สวมชุดดำที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อคืน เขาทิ้งถุงเงินที่บรรจุตำลึงเงินไว้มากพอที่จะซื้อข้าวสารและถ่านได้ทั้งฤดูหนาว เพียงเพื่อแลกกับข้ออ้างที่ว่า 'กองทัพขาดแคลนยาสมานแผล'นางเป็นบุตรีขุนนางที่เคยเรียนรู้เรื่องการจัดการจวนมาบ้าง ย่อมรู้ดีว่ากองทัพใหญ่แห่งอุดรไม่มีทางขาดแคลนยาสมานแผลจนต้องมาพึ่งพาสตรีในเรือนซอมซ่อเช่นนาง และต่อให้ยาของนางจะดีเพียงใด ราคาก็ไม่ควรสูงลิ่วถึงเพียงนี้เขาตั้งใจช่วยเหลือนางอย่างนั้นหรือ?"ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวต้มข้าวต้มร้อนๆ มาแล้ว... เอ๊ะ ถุงเงินนั่นของใครหรือเจ้าคะ?" ไป่จื่อที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับชามข้าวต้มส่งกลิ่นหอมฉุย เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจซูเจียวจินดึงสติกลับมา นางรีบเก็บถุงเงินซ่อนไว้ในแขนเสื้อ "ไม่มีอะไรหรอก ไป่จื่อ... จากนี้ไป เจ้าไม่ต้องมุดช่องสุนัขลอดออกไปนอกจวนแล้วนะ""อ้าว ทำไมล่ะเจ้าคะ? หรือว่าเรื่องที่เราแอบขายยาความแตกแล้ว!" ไป่จื่อห
last updateآخر تحديث : 2026-06-16
اقرأ المزيد

บทที่ 6: อาญาสิทธิ์แม่ทัพใหญ่ และการปกป้องที่เปิดเผย

บทที่ 6: อาญาสิทธิ์แม่ทัพใหญ่ และการปกป้องที่เปิดเผยโครม!บานประตูไม้ที่ผุพังอยู่แล้วถูกถีบจนพังทลายลงมา ลมหนาวระลอกใหญ่พัดกรรโชกเข้ามาพร้อมกับร่างขององครักษ์ร่างกำยำสี่คน ตามด้วย ฮูหยินเฒ่าที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง โดยมีหยางหลินประคองอยู่ด้านข้างซูเจียวจินกอดห่อผ้าแนบอก ร่างบางถอยร่นไปจนชิดมุมห้อง ไป่จื่อรีบวิ่งมาขวางหน้าผู้เป็นนายไว้ด้วยตัวที่สั่นเทาทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ฮูหยินเฒ่าก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในห้อง ซ้ำยังมีกลิ่นหอมของน้ำซุปต้มกระดูกและกลิ่นสมุนไพรลอยแตะจมูก"ดี! ดีจริงๆ!" ฮูหยินเฒ่าแค่นเสียงลอดไรฟัน ตวัดสายตาดุดันมองเตาไฟที่เพิ่งถูกดับแต่ยังมีควันจางๆ ลอยขึ้นมา "จวนแม่ทัพกำลังไว้ทุกข์ให้หลานชายคนโตของข้า ทุกคนกินเจงดเว้นเนื้อสัตว์ แต่สตรีม่ายที่ควรจะสำนึกผิดเช่นเจ้า กลับแอบต้มเนื้อซดน้ำซุปอย่างสุขสบาย ซ้ำยังมีถ่านไม้ชั้นดีไว้ผิงไฟ! นังคนหน้าไม่อาย เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหน!""ท่านย่าดูสิเจ้าคะ ถ่านพวกนี้คือถ่านไม้หอมไร้ควัน เป็นของชั้นเลิศที่มีแต่เรือนหลักเท่านั้นที่ใช้ได้!" หยางหลินชี้ไปที่เศษถ่านในกระถาง ก่อนจะหันมามองซูเจ
last updateآخر تحديث : 2026-06-16
اقرأ المزيد

บทที่ 7: เขตหวงห้ามทางทหาร และ เสื้อคลุมที่ไม่อาจคืน

บทที่ 7: เขตหวงห้ามทางทหาร และ เสื้อคลุมที่ไม่อาจคืนหลังจากเงาร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพพิทักษ์อุดรลับตาไป หลี่เฉิงก็ไม่ได้ชักช้า เขาสั่งการให้ทหารใต้บังคับบัญชาลงมือซ่อมแซมเรือนเหมันต์ร้างทันทีบานประตูและหน้าต่างที่ผุพังถูกถอดออกและแทนที่ด้วยไม้เนื้อแข็งแผ่นใหม่ที่ปิดมิดชิด รอยรั่วบนหลังคาและผนังถูกอุดจนหมดสิ้น ซ้ำยังมีการยกเตาผิงทองเหลืองใบใหญ่พร้อมกระสอบถ่านไม้หอมไร้ควันเข้ามาจัดวางให้อย่างเป็นระเบียบ ใช้เวลาเพียงครึ่งคั่วยาม เรือนซอมซ่อท้ายจวนก็กลับมาอบอุ่นและแน่นหนาจนลมหนาวไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้อีก"ฮูหยิน... ข้าฝันไปหรือไม่เจ้าคะ" ไป่จื่อลูบคลำหน้าต่างบานใหม่ด้วยความตื่นเต้น น้ำตาแห่งความปีติเอ่อคลอ "ท่านแม่ทัพถึงกับออกหน้าปกป้องเรา ซ้ำยังให้คนมาซ่อมเรือนให้อีก"ซูเจียวจินไม่ได้ตอบคำถามของสาวใช้ นางเพียงก้มลงมองเสื้อคลุมบุฝ้ายตัวหนาสีดำสนิทที่คลุมอยู่บนไหล่ตนเอง กลิ่นหอมจางๆ คล้ายกลิ่นสนภูเขาผะสมกับกลิ่นอายเย็นเยียบของบุรุษผู้นั้นยังคงกรุ่นอยู่บนเนื้อผ้า มันหนักอึ้ง ทว่ากลับให้ความอบอุ่นจนถึงขั้วหัวใจ"ไป่จื่อ จัดการทำความสะอาดเรือนเถอะ เราต้องรีบเคี่ยวยาหม้อใหม่ให้เสร็จ" ซูเจียวจิน
last updateآخر تحديث : 2026-06-16
اقرأ المزيد

บทที่ 8: รอยยิ้มสลักใจ และ วิกฤตโลหิต

บทที่ 8: รอยยิ้มสลักใจ และ วิกฤตโลหิตแสงเทียนในห้องหนังสือของเรือนหลักวูบไหวตามแรงลม หยางจวิ้นข่ายนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในมือถือม้วนตำราพิชัยสงครามที่กางค้างไว้หน้าเดิมมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้วสายตาคมกริบจ้องมองตัวอักษรบนเยื่อไผ่ ทว่าในหัวกลับไม่ได้ประมวลผลกลยุทธ์ใดๆ เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ฉายวนเวียนซ้ำไปซ้ำมากลับเป็นภาพของใบหน้างดงามที่สะท้อนแสงจันทร์ ริมฝีปากบางที่คลี่ยิ้มอย่างจริงใจ และน้ำเสียงนุ่มนวลที่เอื้อนเอ่ยคำว่า 'ขอบคุณที่ปกป้องข้า'แม่ทัพหนุ่มหลับตาลง พ่นลมหายใจออกมาราวกับคนหงุดหงิดตัวเอง เขาผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน เผชิญหน้ากับศัตรูนับแสนโดยที่หัวใจไม่เคยเต้นผิดจังหวะ ทว่าเพียงแค่รอยยิ้มเดียวของสตรีม่ายท้ายจวน กลับทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนจนควบคุมสติสมาธิไม่ได้ปัง!"ท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!"เสียงผลักประตูอย่างแรงพร้อมกับร่างของหลี่เฉิงที่ถลันเข้ามาทำลายความเงียบ สีหน้าของรองแม่ทัพเคร่งเครียดและมีรอยเลือดเปื้อนอยู่ที่แก้มหยางจวิ้นข่ายผุดลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณนักรบกลับมาทำงานอย่างเต็มเปี่ยม "เกิดอันใดขึ้น!""มีสายลับของเผ่าซยงหนูแฝงตัวเข้ามาตรอมวางยาพิษใน
last updateآخر تحديث : 2026-06-16
اقرأ المزيد

บทที่ 9: หัวใจที่แกว่งไกว และ คลื่นใต้น้ำที่ก่อตัว

บทที่ 9: หัวใจที่แกว่งไกว และ คลื่นใต้น้ำที่ก่อตัวความเงียบสงัดทอดตัวลงกลางห้องพยาบาล มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของรองแม่ทัพหวัง และเสียงเตาถ่านที่ปะทุเบาๆซูเจียวจินหลบสายตาที่ร้อนแรงและลึกซึ้งของหยางจวิ้นข่าย หัวใจของนางเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน นางรีบเก็บเข็มเงินและขวดยาลงในห่อผ้าด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย"ดึกมากแล้ว... ข้าต้องขอตัวกลับเรือนก่อน" นางเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่กล้าเงยหน้ามองเขาอีก"ข้าจะไปส่ง" หยางจวิ้นข่ายเอ่ยสวนขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงกว่าทุกครั้งจนแทบไม่เหลือเค้าแม่ทัพผู้เย็นชาเขาเดินนำนางออกจากเรือนพยาบาล ทว่าคราวนี้เขาไม่ได้ช้อนตัวนางขึ้นอุ้มเหินเวหาเช่นตอนขามา แม่ทัพใหญ่แย่งร่มกระดาษเคลือบน้ำมันจากมือทหารยาม กางออกแล้วขยับเข้าไปยืนเคียงข้างซูเจียวจิน แผ่นหลังกว้างของเขาบังทิศทางลมหนาวให้นางจนมิดชิด ร่มในมือก็เอียงไปทางนางจนไหล่ข้างหนึ่งของเขาเปียกชุ่มไปด้วยหิมะตลอดทางเดินกลับไปยังเรือนเหมันต์ร้าง ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา ทว่าระยะห่างระหว่างทั้งสองกลับลดลงจนไหล่แทบจะชนกัน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากเรือนกายของบุรุษข้างกาย ทำให้ความหนาวเหน็บของพายุหิ
last updateآخر تحديث : 2026-06-16
اقرأ المزيد
السابق
1234
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status