All Chapters of ฮูหยินไร้ศักดิ์ ยอดรักแม่ทัพไร้พ่าย!: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21: ม้าเหล็กเหยียบเมฆา และ การหวนคืนสู่นครหลวงเสียงฝีเท้าม้านับหมื่นกึกก้องกัมปนาทราวกับฟ้าร้อง แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นไปตลอดเส้นทางมุ่งสู่ทิศใต้กองทหารม้าเกราะเหล็กแห่งอุดรจำนวนห้าพันนาย ภายใต้ธงรบตราพยัคฆ์เหินนภาสีดำขลิบทอง เคลื่อนทัพด้วยความเร็วสูงสุดประดุจพายุบุหงา ทหารทุกนายล้วนเป็นยอดฝีมือที่ผ่านสมรภูมิอาบเลือดมานับไม่ถ้วน กลิ่นอายสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากกองทัพนี้ รุนแรงจนโจรป่าหรือกองกำลังใดๆ ที่พบเห็นต่างต้องรีบหลบหนีหัวซุกหัวซุนตรงกลางขบวนคือรถม้าคันใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษเพื่อลดแรงกระแทก ซูเจียวจินนั่งอยู่ภายในนั้น มือบางกำกระบอกจดหมายของพ่อบ้านไว้แน่นจนข้อขาวซีด แม้รถม้าจะวิ่งเร็วเพียงใด แต่นางกลับรู้สึกว่ามันช้าเกินไปเมื่อเทียบกับเวลาเจ็ดวันที่กำลังนับถอยหลังสู่ลานประหารของบิดาม่านหน้าต่างรถม้าถูกเลิกขึ้น แสงแดดสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายของหยางจวิ้นข่ายที่ควบม้าศึกสีนิลขลับอยู่เคียงข้าง เขาโน้มตัวลงมาใกล้หน้าต่าง"เหนื่อยหรือไม่ เจียวจิน" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "เราเดินทางข้ามวันข้ามคืนมาสามวันแล้ว ใบหน้าเจ้าซีดมาก""ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าทนได้" ซู

บทที่ 23: งานเลี้ยงเลือดเย็น และ การเปิดโปงกลางท้องพระโรงยามซวี (19.00 - 20.59 น.) นครหลวงจิงเฉิงสว่างไสวไปด้วยแสงโคมไฟประดับประดา พระราชวังหลวงจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ต้อนรับการกลับมาของ ‘พยัคฆ์แห่งอุดร’ ขุนนางบุ๋นบู๊นับร้อยชีวิตสวมชุดเต็มยศเข้าร่วมงาน บรรยากาศภายนอกดูครึกครื้น ทว่าภายในท้องพระโรงกลับซ่อนเร้นไปด้วยคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกรากเมื่อขันทีหน้าประตูป่าวประกาศการมาถึงของแม่ทัพหยางจวิ้นข่ายและฮูหยิน เสียงพูดคุยในท้องพระโรงก็เงียบสงัดลงทันตาหยางจวิ้นข่ายก้าวเข้ามาในชุดกึ่งเกราะกึ่งแพรพรรณสีนิลขลิบทอง แผ่กลิ่นอายองอาจดุดันจนไม่มีผู้ใดกล้าสบตา ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่กลับเป็นสตรีที่เดินเคียงข้างเขา...ซูเจียวจินสวมชุดกระโปรงยาวสีแดงเข้มปักลายหงส์เพลิง สวมเครื่องประดับทองคำระย้าที่ฮ่องเต้เคยประทานให้ ใบหน้างดงามหมดจดถูกแต่งแต้มอย่างประณีต แววตาของนางเยือกเย็นและหยิ่งทะนง ไม่มีเค้าความหวาดกลัวของบุตรีนักโทษกบฏเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย นางก้าวเดินอย่างสง่างามในฐานะ ‘ฮูหยินเอกจวนแม่ทัพ’ และ ‘แพทย์หญิงแห่งกองทัพ’ อย่างแท้จริงเสนาบดีหวังที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด หรี่ตาลงมองซู

บทที่ 25: รุ่งอรุณแห่งความหวัง และ อสรพิษในเงามืดแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายของเรือนตะวันออกแห่งจวนตระกูลซู ห้องนอนที่เคยคุ้นเคยในวัยเยาว์ของซูเจียวจิน บัดนี้อบอวลไปด้วยไออุ่นจากเตาผิงและกลิ่นหอมจางๆ ของอำพันกฤษณาที่ติดตัวบุรุษข้างกายซูเจียวจินขยับตัวตื่นขึ้นช้าๆ นางพบว่าตนเองยังคงถูกตระกองกอดไว้อย่างแน่นหนาในอ้อมแขนแกร่งของหยางจวิ้นข่าย แผ่นอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอเป็นดั่งหมอนอิงที่ปลอดภัยที่สุดในโลก เมื่อคืนหลังจากที่นางฝังเข็มให้มารดาจนดึกดื่น เขาก็อุ้มนางกลับมาพักผ่อนที่ห้องเดิมของนางโดยไม่ปริปากบ่นความคับแคบของเตียงไม้หลังเล็กนี้เลยแม้แต่น้อย"ตื่นแล้วหรือ ฮูหยินของข้า" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะซูเจียวจินเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ลืมตาตื่นอยู่ก่อนแล้ว นางแย้มยิ้มบางๆ "ท่านแม่ทัพตื่นนานแล้วหรือเจ้าคะ เหตุใดไม่ปลุกข้า""ข้าเห็นเจ้าหลับสนิท จึงไม่อยากกวน" หยางจวิ้นข่ายเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากนางออกอย่างเบามือ "เมื่อคืนเจ้าเหนื่อยมาก... การกลับมาจวนตระกูลซูครั้งนี้ เจ้าทำหน้าที่ลูกกตัญญูได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ข้าภูมิใจในตัวเจ้ามาก

บทที่ 27: พระอาญาโอรสสวรรค์ และ จุดจบของอสรพิษภายในรถม้าคันใหญ่ที่กำลังมุ่งหน้ากลับสู่จวนตระกูลซู บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงล้อเกวียนบดทับแผ่นหินปูถนน หยางจวิ้นข่ายยังคงตระกองกอดซูเจียวจินไว้บนตักไม่ยอมปล่อย แขนแกร่งรัดรึงร่างบางราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปกรามแกร่งของแม่ทัพหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมยังคงคุกรุ่นไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ"ข่ายเอ๋อร์... ข้าปลอดภัยแล้ว ปล่อยข้าลงนั่งเถิดเจ้าค่ะ" ซูเจียวจินลูบหลังมือหนาเบาๆ เพื่อปลอบประโลมพยัคฆ์ที่กำลังคลุ้มคลั่ง"ข้าเกือบไปไม่ทัน..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้าน ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่ของนาง "หากม้าเร็วของหลี่เฉิงไม่สืบรู้มาว่าองค์หญิงสั่งให้คนไปเบิก 'ผงคร่าวิญญาณ' มาจากคลังลับของตระกูลหวัง ข้าคง... ข้าคงเสียเจ้าไปแล้ว เจียวจิน ข้าประมาทเกินไป ข้าไม่น่าปล่อยให้เจ้าไปตำหนักนั้นเพียงลำพังเลย"ความหวาดกลัวสูญเสียที่เผยออกมาจากบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวความตาย ทำให้หัวใจของซูเจียวจินอ่อนยวบ นางหมุนตัวกลับไปสวมกอดเขา ซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้าง"ท่านมาทันเสมอ ข่ายเอ๋อร์... และข้าก็เป็นหมอ ข้าย่อมรู้วิธีป้องกันตัวจากยาพิษ"

ตอนพิเศษ 1 : ความขี้หวงระดับบรรลัยกัลป์ และ พยัคฆ์ผู้พ่ายแพ้ต่อครรภ์มารดากาลเวลาหมุนผ่านไปจนล่วงเข้าสู่เดือนที่เจ็ดของการตั้งครรภ์หน้าท้องของซูเจียวจินนูนป่องขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิวพรรณของนางเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลตามฉบับของสตรีมีครรภ์ ทว่าสิ่งที่ขยายใหญ่ยิ่งกว่าหน้าท้องของฮูหยินแม่ทัพ... ก็คือ 'ความขี้หวงและความวิตกจริต' ของแม่ทัพพิทักษ์อุดร หยางจวิ้นข่าย!นับตั้งแต่วันที่รู้ว่าซูเจียวจินตั้งครรภ์ พยัคฆ์หน้าเหี้ยมผู้เคยนำทัพทะลวงฟันศัตรูนับหมื่นโดยไม่กะพริบตา ก็ได้กลายร่างเป็น 'บิดาขี้กังวล' ชนิดที่ลูกน้องในค่ายทหารยังต้องลอบกลอกตาด้วยความระอาเขาออกกฎเหล็กในจวนแม่ทัพยาวเหยียดเป็นหางว่าว ห้ามบ่าวไพร่เดินลงส้นเท้าเสียงดัง ห้ามจุดเครื่องหอมที่มีกลิ่นฉุน ห้ามนำนกหรือสุนัขเข้ามาใกล้เรือนหลักในระยะร้อยก้าว และที่เลวร้ายที่สุดคือ... ห้ามฮูหยินยกของที่หนักเกินกว่า 'ถ้วยน้ำชา' เด็ดขาด!ยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) ณ ศาลาริมน้ำจวนแม่ทัพซูเจียวจินนั่งพิงหมอนอิงใบใหญ่ อ่านตำราสมุนไพรเล่มโปรด นางรู้สึกกระหายน้ำ จึงเอื้อมมือหมายจะรินชาดอกเก๊กฮวยจากกาน้ำกระเบื้องเคลือบที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ยทว่า ป