ฮูหยินไร้ศักดิ์ ยอดรักแม่ทัพไร้พ่าย!

บทนำ : รอยด่างพร้อยในชุดมงคลเสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหว บดบังเสียงลมหนาวที่พัดกระหน่ำในปลายยามซวี (19.00 - 20.59 น.) จวนแม่ทัพตระกูลหยาง ซึ่งเคยเงียบขรึมและเคร่งครัด วันนี้กลับถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงสดตั้งแต่หน้าประตูจรดเรือนชั้นใน แสงโคมมงคลสาดส่องขับไล่ความมืดมิด ทว่ากลับไม่อาจขับไล่ความอึมครึมที่แฝงอยู่ในแววตาของผู้คนในจวนได้เลยใครเล่าจะไม่รู้ว่างานวิวาห์ที่จัดขึ้นอย่างเร่งด่วนจนแทบจะเรียกได้ว่ารวบรัดนี้ เป็นเพียงพิธี 'ชงสี่''ซูเจียวจิน' นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายมังกรหงส์ สองมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างของชุดมงคลเกร็งแน่นจนชุ่มเหงื่อ บนศีรษะของนางคือผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองที่บดบังทัศนียภาพรอบกายจนหมดสิ้น นางมองเห็นเพียงปลายรองเท้าปักลายยวนยางของตนเองเท่านั้นตระกูลซูตกต่ำ บิดาต้องโทษอาญาจนถูกริบทรัพย์ เพื่อแลกกับชีวิตของคนในครอบครัวและยารักษาโรคของมารดา นางจึงไร้ทางเลือก ต้องยอมก้มหน้าแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินของ 'หยางจวิ้นเหวิน' คุณชายใหญ่แห่งจวนแม่ทัพที่ล้มหมอนนอนเสื่อมาแรมเดือนและอาจสิ้นใจได้ทุกเมื่อหากชงสี่สำเร็จ นางคือผู้มีพระคุณ แต่หากล้มเหลว

บทที่ 2: รอยแค้นกลางหิมะ และ ถ่านไม้ที่ไร้ไออุ่นสายลมพัดกรรโชกผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ที่ผุพัง หิมะสีขาวโปรยปรายลงมาปกคลุมเรือนเหมันต์ร้างจนขาวโพลนไปทั่วบริเวณภายในเรือนซอมซ่อ ซูเจียวจินกำลังใช้สองมือที่แดงก่ำและสั่นเทาจากการถูกความเย็นกัด ขยำดินโคลนที่พอจะขุดหาได้จากใต้กองหิมะ ผสมกับฟางแห้งที่รองเตียง นำมาอุดตามรอยรั่วของผนังและหน้าต่างเพื่อกันลมหนาว นางไม่มีของวิเศษ ไม่มีเตาผิง มีเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ สองสามชุดที่สวมทับกันเพื่อกักเก็บไออุ่นของร่างกายเอาไว้ให้มากที่สุด"ฮูหยิน... ฮูหยินเจ้าคะ!"เสียงเรียกแผ่วเบาพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้น ซูเจียวจินชะงักมือ นางรีบเดินไปปลดดาลประตู เมื่อบานประตูแง้มออก ร่างเล็กๆ ของ ไป่จื่อ สาวใช้คนสนิทที่ติดตามนางมาจากตระกูลซูก็แทรกตัวเข้ามา พร้อมกับตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่ง"ไป่จื่อ? เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ ฮูหยินเฒ่าสั่งห้ามทุกคนเข้าใกล้เรือนนี้ไม่ใช่หรือ?" ซูเจียวจินเอ่ยถามด้วยความตกใจ รีบดึงตัวสาวใช้เข้ามาหลบลมหนาวด้านใน"บ่าวแอบลอบเข้ามาทางประตูด้านหลังเจ้าค่ะ ฮูหยิน... ดูมือท่านสิ แดงไปหมดแล้ว" ไป่จื่อน้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นสภาพคุณหนูของตนที่เคยบ

บทที่ 4: ยาสมานแผลขวดนั้น และผู้มาเยือนยามวิกาลกลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วเรือนเหมันต์ร้าง ซูเจียวจินใช้เวลาตลอดสามวันที่ผ่านมา บดและผสมสมุนไพรที่เก็บมาได้ด้วยความระมัดระวัง นางใช้น้ำสะอาดที่ละลายจากหิมะและถ่านไร้ควันอันล้ำค่าในการเคี่ยวยา จนในที่สุดก็ได้ยาสมานแผลสูตรพิเศษที่เคยเรียนมาจากท่านตา บรรจุลงในขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กๆ ได้ถึงสิบขวด"ไป่จื่อ พรุ่งนี้รุ่งสาง เจ้าจงลอบนำยาสิบขวดนี้ออกไปทางช่องสุนัขลอดหลังจวน นำไปขายที่โรงหมอสกุลหานในตลาดตะวันออก" ซูเจียว จินกำชับสาวใช้ขณะยื่นห่อผ้าให้ "จำไว้ว่าต้องแต่งกายรัดกุม ปิดบังใบหน้าให้ดี หากเถ้าแก่ถาม ให้บอกว่าเป็นยาจากยอดเขาจินซาน ห้ามให้ผู้ใดรู้เด็ดขาดว่ามาจากจวนแม่ทัพ""บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินวางใจได้" ไป่จื่อรับห่อผ้ามาพกติดตัวด้วยความมุ่งมั่นเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ไป่จื่อลอบออกไปทำภารกิจตามที่ได้รับมอบหมาย ซูเจียวจินนั่งรออยู่ที่เรือนด้วยใจที่เต้นระทึก นางรู้ดีว่าหากไป่จื่อถูกจับได้ โทษฐานของการแอบนำของออกไปขายคือการถูกเฆี่ยนจนตาย แต่นี่คือทางเดียวที่พวกนางจะมีชีวิตรอดเวลาผ่านไปจนเกือบยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.)

บทที่ 6: อาญาสิทธิ์แม่ทัพใหญ่ และการปกป้องที่เปิดเผยโครม!บานประตูไม้ที่ผุพังอยู่แล้วถูกถีบจนพังทลายลงมา ลมหนาวระลอกใหญ่พัดกรรโชกเข้ามาพร้อมกับร่างขององครักษ์ร่างกำยำสี่คน ตามด้วย ฮูหยินเฒ่าที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง โดยมีหยางหลินประคองอยู่ด้านข้างซูเจียวจินกอดห่อผ้าแนบอก ร่างบางถอยร่นไปจนชิดมุมห้อง ไป่จื่อรีบวิ่งมาขวางหน้าผู้เป็นนายไว้ด้วยตัวที่สั่นเทาทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ฮูหยินเฒ่าก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในห้อง ซ้ำยังมีกลิ่นหอมของน้ำซุปต้มกระดูกและกลิ่นสมุนไพรลอยแตะจมูก"ดี! ดีจริงๆ!" ฮูหยินเฒ่าแค่นเสียงลอดไรฟัน ตวัดสายตาดุดันมองเตาไฟที่เพิ่งถูกดับแต่ยังมีควันจางๆ ลอยขึ้นมา "จวนแม่ทัพกำลังไว้ทุกข์ให้หลานชายคนโตของข้า ทุกคนกินเจงดเว้นเนื้อสัตว์ แต่สตรีม่ายที่ควรจะสำนึกผิดเช่นเจ้า กลับแอบต้มเนื้อซดน้ำซุปอย่างสุขสบาย ซ้ำยังมีถ่านไม้ชั้นดีไว้ผิงไฟ! นังคนหน้าไม่อาย เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหน!""ท่านย่าดูสิเจ้าคะ ถ่านพวกนี้คือถ่านไม้หอมไร้ควัน เป็นของชั้นเลิศที่มีแต่เรือนหลักเท่านั้นที่ใช้ได้!" หยางหลินชี้ไปที่เศษถ่านในกระถาง ก่อนจะหันมามองซูเจ

บทที่ 8: รอยยิ้มสลักใจ และ วิกฤตโลหิตแสงเทียนในห้องหนังสือของเรือนหลักวูบไหวตามแรงลม หยางจวิ้นข่ายนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในมือถือม้วนตำราพิชัยสงครามที่กางค้างไว้หน้าเดิมมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้วสายตาคมกริบจ้องมองตัวอักษรบนเยื่อไผ่ ทว่าในหัวกลับไม่ได้ประมวลผลกลยุทธ์ใดๆ เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ฉายวนเวียนซ้ำไปซ้ำมากลับเป็นภาพของใบหน้างดงามที่สะท้อนแสงจันทร์ ริมฝีปากบางที่คลี่ยิ้มอย่างจริงใจ และน้ำเสียงนุ่มนวลที่เอื้อนเอ่ยคำว่า 'ขอบคุณที่ปกป้องข้า'แม่ทัพหนุ่มหลับตาลง พ่นลมหายใจออกมาราวกับคนหงุดหงิดตัวเอง เขาผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน เผชิญหน้ากับศัตรูนับแสนโดยที่หัวใจไม่เคยเต้นผิดจังหวะ ทว่าเพียงแค่รอยยิ้มเดียวของสตรีม่ายท้ายจวน กลับทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนจนควบคุมสติสมาธิไม่ได้ปัง!"ท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!"เสียงผลักประตูอย่างแรงพร้อมกับร่างของหลี่เฉิงที่ถลันเข้ามาทำลายความเงียบ สีหน้าของรองแม่ทัพเคร่งเครียดและมีรอยเลือดเปื้อนอยู่ที่แก้มหยางจวิ้นข่ายผุดลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณนักรบกลับมาทำงานอย่างเต็มเปี่ยม "เกิดอันใดขึ้น!""มีสายลับของเผ่าซยงหนูแฝงตัวเข้ามาตรอมวางยาพิษใน