ฮูหยินไร้ศักดิ์ ยอดรักแม่ทัพไร้พ่าย!

บทนำ : รอยด่างพร้อยในชุดมงคล

เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหว บดบังเสียงลมหนาวที่พัดกระหน่ำในปลายยามซวี (19.00 - 20.59 น.) จวนแม่ทัพตระกูลหยาง ซึ่งเคยเงียบขรึมและเคร่งครัด วันนี้กลับถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงสดตั้งแต่หน้าประตูจรดเรือนชั้นใน แสงโคมมงคลสาดส่องขับไล่ความมืดมิด ทว่ากลับไม่อาจขับไล่ความอึมครึมที่แฝงอยู่ในแววตาของผู้คนในจวนได้เลย

ใครเล่าจะไม่รู้ว่างานวิวาห์ที่จัดขึ้นอย่างเร่งด่วนจนแทบจะเรียกได้ว่ารวบรัดนี้ เป็นเพียงพิธี 'ชงสี่'

'ซูเจียวจิน' นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายมังกรหงส์ สองมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างของชุดมงคลเกร็งแน่นจนชุ่มเหงื่อ บนศีรษะของนางคือผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองที่บดบังทัศนียภาพรอบกายจนหมดสิ้น นางมองเห็นเพียงปลายรองเท้าปักลายยวนยางของตนเองเท่านั้น

ตระกูลซูตกต่ำ บิดาต้องโทษอาญาจนถูกริบทรัพย์ เพื่อแลกกับชีวิตของคนในครอบครัวและยารักษาโรคของมารดา นางจึงไร้ทางเลือก ต้องยอมก้มหน้าแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินของ 'หยางจวิ้นเหวิน' คุณชายใหญ่แห่งจวนแม่ทัพที่ล้มหมอนนอนเสื่อมาแรมเดือนและอาจสิ้นใจได้ทุกเมื่อ

หากชงสี่สำเร็จ นางคือผู้มีพระคุณ แต่หากล้มเหลว... นางย่อมกลายเป็นตัวกาลกิณี

"ได้เวลาฤกษ์มงคลแล้ว เชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าพิธีไหว้ฟ้าดิน!"

เสียงของแม่สื่อดังขึ้นจากโถงด้านนอก บ่าวรับใช้สองคนประคองซูเจียวจินให้ลุกขึ้นเดินตามเสียงประทัดและดนตรีมงคล เมื่อก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ นางสัมผัสได้ถึงสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองมา ทั้งเวทนา ทั้งดูแคลน และจับผิด

ทว่าทันทีที่ปลายแถบผ้าไหมมงคลสีแดงถูกส่งมาใส่มือของนาง... เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

"แค่ก! แค่ก!"

เสียงไอหนักๆ ดังขึ้นเบื้องหน้า ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจรวยรินอย่างคนใกล้ขาดใจ

"คุณชายใหญ่! คุณชายใหญ่กระอักเลือดแล้ว!"

เสียงกรีดร้องของบ่าวไพร่ทำลายบรรยากาศมงคลจนสิ้นซาก ซูเจียวจินสะดุ้งสุดตัว นางเผลอกำผ้าไหมมงคลในมือแน่น เสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นวายดังก้องไปทั่วโถงใหญ่ ตามมาด้วยเสียงทุบโต๊ะดังปังของ 'ฮูหยินเฒ่าหยาง' หญิงชราผู้กุมอำนาจสูงสุดในจวน

"เงียบเดี๋ยวนี้! ห้ามใครแตกตื่นเด็ดขาด!" เสียงทรงอำนาจของฮูหยินเฒ่าตวาดลั่น "พาจวิ้นเหวินเข้าไปพักด้านใน ตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้!"

"แต่ท่านย่าขอรับ ฤกษ์ไหว้ฟ้าดินกำลังจะผ่านไป หากพลาดฤกษ์นี้ ซินแสบอกว่า..." เสียงของญาติผู้หนึ่งเอ่ยแย้งด้วยความหวาดกลัว

ความเงียบอันน่าอึดอัดโรยตัวลงมาครู่หนึ่ง ก่อนที่คำสั่งอันเด็ดขาดและไร้ความปรานีจะหลุดออกจากปากของผู้อาวุโส

"ข่ายเอ๋อร์... เจ้ามารับผ้าไหว้ฟ้าดินแทนพี่ชายเจ้าเดี๋ยวนี้"

ซูเจียวจินเบิกตากว้างอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้า แม้จะมองไม่เห็น แต่นางรู้ดีว่าชื่อที่ฮูหยินเฒ่าเรียกขานคือใคร

'หยางจวิ้นข่าย' แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรแห่งแคว้น น้องชายร่วมสายโลหิตของคุณชายใหญ่ บุรุษผู้เพิ่งควบม้าฝ่าหิมะกลับมาจากชายแดนเพื่อร่วมงานแต่งของพี่ชาย

"ท่านย่า! นี่มันผิดจารีต!" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้น บรรยากาศรอบกายพลันหนาวเหน็บลงหลายส่วน ราวกับมีกลิ่นคาวเลือดจากสนามรบแผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้พูด

"จารีตหรือจะสู้ชีวิตพี่ชายเจ้า! หากพลาดฤกษ์มงคลนี้ พี่เจ้าอาจไม่รอด ข่ายเอ๋อร์... ถือว่าย่าขอร้อง เจ้าจงสวมชุดแดงเข้าพิธีแทนพี่เจ้าเสีย!"

ไม่มีเสียงตอบรับจากบุรุษผู้นั้น มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวตรงเข้ามาหาซูเจียวจิน ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันจนบ่าวไพร่รอบข้างต้องลอบกลืนน้ำลาย

ครู่ต่อมา แถบผ้าไหมมงคลในมือของนางก็ถูกกระตุกอย่างแรงจากปลายอีกด้านหนึ่ง!

ซูเจียวจินเซถลาไปข้างหน้าเล็กน้อย นางพยายามทรงตัวยืนให้มั่นคง แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของเขา แต่นางรับรู้ได้ถึงสายตาคมกริบดุจคมดาบที่ทะลุผ่านผ้าคลุมหน้าสีแดงเข้ามา มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความชิงชัง รังเกียจ และกล่าวโทษ

ในสายตาของเขา นางคงเป็นสตรีหน้าเงินที่หวังปีนป่ายตระกูลหยาง และเป็นดาวไม้กวาดที่ทำให้พี่ชายของเขาต้องกระอักเลือดในวันมงคล

"ไหว้ฟ้าดินครั้งที่หนึ่ง!" เสียงแม่สื่อที่สั่นเครือดันตะเบ็งขึ้นอีกครั้ง

ซูเจียวจินถูกบ่าวรับใช้กดไหล่ให้คุกเข่าลง ขณะที่บุรุษร่างสูงใหญ่เบื้องหน้าก็ยอมคุกเข่าลงเช่นกัน ทว่าจังหวะที่ทั้งสองโน้มตัวลงกราบฟ้าดินพร้อมกันนั้น เสียงกระซิบที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งก็ดังลอดเข้ามาให้ได้ยินเพียงสองคน

"หากพี่ชายข้าเป็นอะไรไป... ข้าจะให้เจ้าสวมชุดขาวไว้ทุกข์ ร้องไห้หน้าหลุมศพเขาไปชั่วชีวิต สตรีหน้าด้าน"

หยดน้ำตาแห่งความอัปยศร่วงหล่นจากหางตาของซูเจียวจิน ซึมหายไปในพรมสีแดงใต้เข่า นางเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ไม่โต้ตอบสิ่งใด เพียงก้มหน้ากราบฟ้าดินจนจบพิธี

ในค่ำคืนมงคลนี้ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า การกราบฟ้าดินร่วมกันด้วยความชิงชัง จะเป็นดั่งเส้นด้ายแดงที่สวรรค์แอบผูกมัดโชคชะตาของสตรีผู้สูญสิ้นทุกสิ่ง กับแม่ทัพหนุ่มผู้ไร้พ่าย เข้าด้วยกันอย่างไม่อาจหลีกหนี

...และไม่อาจลบเลือนได้ตลอดกาล