ฮูหยินไร้ศักดิ์ ยอดรักแม่ทัพไร้พ่าย!

ฮูหยินไร้ศักดิ์ ยอดรักแม่ทัพไร้พ่าย!

last updateLast Updated : 2026-06-17
By:  มาตารดาCompleted
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
1.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"วันวิวาห์ เขาเข้าพิธีไหว้ฟ้าดินแทนพี่ชายที่นอนรอความตาย ทว่าเมื่อนางกลายเป็นฮูหยินม่ายผู้ไร้ศักดิ์ แม่ทัพไร้พ่ายเช่นเขากลับขอใช้ทั้งชีวิต ทวนลิขิตสวรรค์เพื่อทวงคืนชุดมงคลสีแดงให้นางอีกครั้ง"

View More

Chapter 1

บทนำ : รอยด่างพร้อยในชุดมงคล

Susie checked the time on her platinum wristwatch. He is late. Again. The kettle chimed, she wore her kitchen gloves, and removed the kettle and started pouring the water in it into little childish plastic cups with Spiderman logo on it. She added chocolate by the side and some sweets to compliment everything. Perfect. She decided to relax on the stool in her large kitchen furnished with exotic drinks, kid toys on one side of the kitchen, expensive plates and cups arranged neatly in cabinets. The walls were painted white with the tiles and table white also. The style of the kitchen showed how impeccable Susie's taste of fashion was. Her phone beeped and she checked the message,

My sweet husband: "I have an urgent work to do, I'll be late again. Wish James a happy birthday for me."

She sighed. A young boy rushed in, holding a toy dinosaur in his hand. His face was covered with chocolate, his birthday suit turning from white to brown,

" Mommy come and play with us." Susie smiled and kissed his forehead, the boy looked around as if he is looking for something, a frown then came on his face,

" Mom, what about Daddy? Isn't he coming too?" She paused. Her lips twitched as she thought of a lie to say to him,

" Well actually James, your dad has lots of work to do so he might not be able to to...."

" it's okay mom. " James said, feeling a bit happy, Susie was confused.

" Dad is never around anyway, even my first birthday, my second birthday, my third..." 

"Yes, I know." Susie said.

" So I don't expect him to be around for my sixth birthday anyway." James said, silently playing with his toy. Susie pondered on what her son just said. He didn't feel sad at all. She shook the thought from her mind and carried the tray of hot cocoa and chocolate she had prepared for the children and turned to him,

" Come on birthday boy, let's go and have some fun."

Ms. Penelope sniffed the air," Ah, the smell of youth." She sat beside Susie in the parent section as she swatched as the children were busy playing with each other, building sandcastles, swimming in the pool and munching on sweets. It was a beach themed birthday party and the parents were given a hammock each to relax in while receiving a massage,

" How I wish I married your husband Susie, I would be enjoying like how you are." She moaned as her back was being massaged. Susie smiled at that statement," I pray you don't Elsa. Everyday we become more distant from each other as his job requires him to travel a lot." She said. She then remembered what her son had said. Elsa looked at her and sighed," He's not coming today, is he?" 

" No." Susie said.She gestured the waiters to leave while Elsa and her werw left alone.

" I haven't spoken to him for over a month now. He doesn't even pick my calls or call back." 

Susie sat up, feeling more relaxed as before, her voice still feeling stressed.

" Do you think...he has someone outside...." 

" No way Susie." Elsa shot back. She looked more serious and annoyed.

" Don't think like that please, be positive." Just then, Susie's phone beeped. She picked it up and saw a video sent from an unknown number:

" I think you should see this." She clicked on it...

The air in the room was thick-silent just moments before now it was lively. She gasped in shock as she watched the video play. Elsa, noticed the expression in her friends face, 

" What is it." Susie showed her the video, tears in her eyes....

------

Later in the evening:

A knock came on the door and a tall handsome British man walked in, wearing a black custom made suit with expensive shoes. Judging from his appearance, had a long day.

 He leaned towards Susie, his cheek faced towards her, expecting a kiss, but nothing happened. Thinking that she must be in a bad mood, he left her and went to the bedroom to have a shower. He came out, with the towel covering only the lower side of his body, his muscles showing;

"You missed your son's birthday today ." Susie said. The inside of her body was biloiling hot and she wanted to let out all the anger at that moment.

" I was busy, so I sent you a text." He said while wearing his nightgown.

" A text?! Jonathan can you even hear yourself? I called you several times.You never talk to me!" Susie's voice sliced through the quiet, raw and sharp. "All you care about is yourself. Your job, your friends, your damn phone-I'm just background noise!"

Jonathan stepped forward, his eyes narrowed, fists clenched at his sides. "That's rich coming from you! You twist everything I say. God forbid I breathe without you finding a way to be offended."

She scoffed, bitterly. "Because everything you say is cruel, Jonathan. You ignore me, make me feel like I'm losing my mind. I see it now."

"Oh, here we go," he snapped. "The victim act. Again. Maybe if you weren't so obsessed with control, we'd actually be happy!"

Susie's voice cracked as she shouted, "Control? You mean begging for basic respect is control? I gave up so much for this relationship, my life, my family, God damn it Jonathan i quit my job for this marriage, what did you give up, Jonathan? What did you ever give up?"

The words hung in the room like smoke after a fire, choking and irreversible.

He looked away for a moment, jaw tight, before whispering, "Maybe this was a mistake."

Silence followed. Not peaceful-just the kind that happens when two people realize something might be broken beyond repair.

"What mistake?" Susie said almost aback. She was expecting this, his behavior after marriage have been nothing less than toxic. She dreaded the day that the divorce papers will be signed so that she can live her own life, with her son, free from bondage.

" Getting married to you." Jonathan paused, then stared at her, their eyes met,

" You are the greatest mistake I ever made." Susie was almost in tears,but she still maintained her ground, although feeling a bit weak,

" ... Did you realize this before or after you slept with her...." Her words we're stopped by a slap in the face from Jonathan. She staggered, trying to regain herself, she clutched her swollen cheek and with teary eyes, faced him. His face changed to red, veins appearing on his face, but Ausoe didn't stop.

" You slept with my sister , Jonathan. You betrayed me." She said with bitterness in her heart. Her heart was beating faster than usual.

" How dare you." He dragged her from her hair and tossed her to the other side of the room. Susie screamed for help but that's when he carried a bottle and hit it on her head. She fell to the ground, but Jonathan dragged her up, her body feeling almost lifeless, and tried to strangle her.

" Jonathan stop!" Susie screamed.

" Daddy no...." The voice of a traumatized young boy, James, her son echoed through her ears.

 There was blood everywhere...on Susie. She staggered backwards, hands shaking, as she looked at her chest, blood spilling out, staining the once blue ball gown. Jonathan, later realising what he had done, ran away,and dropped the knife. He left Susie in pain and her son, James in sorrow. Susie just couldn't believe it, as she lay downtown her back, hands still grasping the wounded area, she reasoned why she had fallen in love with such a man, she wished she had the

chance to start all over again. She started coughing out blood; her son, James rushed to her with a pack of tissue from the bathroom and started using it to clean the blood,

" Don't worry mom, you'll be fine. I just need to put all your blood back right?!..." James said, tears in his eyes. She couldn't speak anymore, she was already becoming weak, but trying to still keep her eyes open. She grasped her son and kept his two little hands in her hers and kissed it;

" Mommy's going to be fine okay?" She said, until she closed her eyes. She could feel someone shaking her body and a childish voice saying " Don't go mom...no...Help! Somebody help!...." The echoes of that voice kept on going until she heard the sound of a siren....

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
บทนำ : รอยด่างพร้อยในชุดมงคล
บทนำ : รอยด่างพร้อยในชุดมงคลเสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหว บดบังเสียงลมหนาวที่พัดกระหน่ำในปลายยามซวี (19.00 - 20.59 น.) จวนแม่ทัพตระกูลหยาง ซึ่งเคยเงียบขรึมและเคร่งครัด วันนี้กลับถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงสดตั้งแต่หน้าประตูจรดเรือนชั้นใน แสงโคมมงคลสาดส่องขับไล่ความมืดมิด ทว่ากลับไม่อาจขับไล่ความอึมครึมที่แฝงอยู่ในแววตาของผู้คนในจวนได้เลยใครเล่าจะไม่รู้ว่างานวิวาห์ที่จัดขึ้นอย่างเร่งด่วนจนแทบจะเรียกได้ว่ารวบรัดนี้ เป็นเพียงพิธี 'ชงสี่''ซูเจียวจิน' นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายมังกรหงส์ สองมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างของชุดมงคลเกร็งแน่นจนชุ่มเหงื่อ บนศีรษะของนางคือผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองที่บดบังทัศนียภาพรอบกายจนหมดสิ้น นางมองเห็นเพียงปลายรองเท้าปักลายยวนยางของตนเองเท่านั้นตระกูลซูตกต่ำ บิดาต้องโทษอาญาจนถูกริบทรัพย์ เพื่อแลกกับชีวิตของคนในครอบครัวและยารักษาโรคของมารดา นางจึงไร้ทางเลือก ต้องยอมก้มหน้าแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินของ 'หยางจวิ้นเหวิน' คุณชายใหญ่แห่งจวนแม่ทัพที่ล้มหมอนนอนเสื่อมาแรมเดือนและอาจสิ้นใจได้ทุกเมื่อหากชงสี่สำเร็จ นางคือผู้มีพระคุณ แต่หากล้มเหลว
Read more
บทที่ 1: สีแดงที่จางหาย กลายเป็นสีขาวแห่งความตาย
บทที่ 1: สีแดงที่จางหาย กลายเป็นสีขาวแห่งความตายฤดูหนาวปีนี้ช่างยาวนานและหนาวเหน็บกว่าทุกปีที่ผ่านมาระยะเวลาเพียงสามวันนับจากคืนเข้าหอผ่านไปราวกับสามฤดูหนาวที่แสนทรมาน อักษร 'ซวงสี่' (มงคลคู่) สีแดงสดที่แปะอยู่ตามบานหน้าต่างยังไม่ทันซีดจาง แต่กลับถูกฉีกทึ้งออกอย่างไม่ไยดี โคมมงคลหน้าจวนถูกแทนที่ด้วยโคมสีขาวหม่น ผ้าแพรสีแดงถูกปลดลงและแขวนทับด้วยผ้าดิบสีขาวโพลนไปทั่วทั้งจวนแม่ทัพตระกูลหยางหยางจวิ้นเหวิน คุณชายใหญ่แห่งจวนแม่ทัพ สิ้นใจแล้วเมื่อยามรุ่งสางที่ผ่านมาณ โถงบรรพชนตระกูลหยาง บรรยากาศอึมครึมและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงร้องไห้กระซิกของบ่าวไพร่และญาติพี่น้องดังระงมซูเจียวจิน ในชุดผ้าดิบไว้ทุกข์สีขาวหยาบกระด้าง คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าโลงศพไม้จันทน์ ใบหน้าของนางซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาบวมช้ำจากการอดนอนคอยดูแลอาการของสามีในนามตลอดสามวันสามคืนที่ผ่านมา ทว่าแผ่นหลังบอบบางของนางกลับยังคงตั้งตรงอย่างดื้อรั้น ไม่ยอมงองุ้มหรือสั่นเทาให้ใครเห็นปัง!เสียงไม้เท้าหัวมังกรกระแทกพื้นศิลาอย่างแรงจนสตรีหลายคนสะดุ้งสุดตัว"นังดาวไม้กวาด! เป็นเพราะเจ้า! เป็นเพราะความกาลกิณีของเจ้า หลานชายคนโตของ
Read more
บทที่ 2: รอยแค้นกลางหิมะ และ ถ่านไม้ที่ไร้ไออุ่น
บทที่ 2: รอยแค้นกลางหิมะ และ ถ่านไม้ที่ไร้ไออุ่นสายลมพัดกรรโชกผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ที่ผุพัง หิมะสีขาวโปรยปรายลงมาปกคลุมเรือนเหมันต์ร้างจนขาวโพลนไปทั่วบริเวณภายในเรือนซอมซ่อ ซูเจียวจินกำลังใช้สองมือที่แดงก่ำและสั่นเทาจากการถูกความเย็นกัด ขยำดินโคลนที่พอจะขุดหาได้จากใต้กองหิมะ ผสมกับฟางแห้งที่รองเตียง นำมาอุดตามรอยรั่วของผนังและหน้าต่างเพื่อกันลมหนาว นางไม่มีของวิเศษ ไม่มีเตาผิง มีเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ สองสามชุดที่สวมทับกันเพื่อกักเก็บไออุ่นของร่างกายเอาไว้ให้มากที่สุด"ฮูหยิน... ฮูหยินเจ้าคะ!"เสียงเรียกแผ่วเบาพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้น ซูเจียวจินชะงักมือ นางรีบเดินไปปลดดาลประตู เมื่อบานประตูแง้มออก ร่างเล็กๆ ของ ไป่จื่อ สาวใช้คนสนิทที่ติดตามนางมาจากตระกูลซูก็แทรกตัวเข้ามา พร้อมกับตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่ง"ไป่จื่อ? เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ ฮูหยินเฒ่าสั่งห้ามทุกคนเข้าใกล้เรือนนี้ไม่ใช่หรือ?" ซูเจียวจินเอ่ยถามด้วยความตกใจ รีบดึงตัวสาวใช้เข้ามาหลบลมหนาวด้านใน"บ่าวแอบลอบเข้ามาทางประตูด้านหลังเจ้าค่ะ ฮูหยิน... ดูมือท่านสิ แดงไปหมดแล้ว" ไป่จื่อน้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นสภาพคุณหนูของตนที่เคยบ
Read more
บทที่ 3: ไออุ่นประหลาด และ ความดื้อรั้นที่ชวนให้ว้าวุ่นใจ
บทที่ 3: ไออุ่นประหลาด และ ความดื้อรั้นที่ชวนให้ว้าวุ่นใจรุ่งสางของวันถัดมา อากาศภายนอกยังคงหนาวเหน็บจนน้ำในอ่างจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทว่าภายในเรือนเหมันต์ร้างกลับมีความอบอุ่นจางๆ แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณซูเจียวจินขยับตัวตื่นขึ้นมา นางกะพริบตาถี่ๆ ด้วยความประหลาดใจ เมื่อคืนนี้นางจำได้ว่าต้องนอนขดตัวกอดกับสาวใช้เพื่อสู้กับความหนาวเย็น แต่นี่นอกจากจะไม่หนาวจนสั่นแล้ว อากาศในห้องกลับอุ่นสบายผิดปกติ นางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระถางไฟใบเก่าที่มุมห้องมีถ่านไม้กำลังลุกไหม้ส่งไออุ่น โดยที่ไม่มีควันไฟลอยคลุ้งเลยแม้แต่น้อย"ฮูหยิน! ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ!"ไป่จื่อวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากทางหลังเรือน ใบหน้าเล็กๆ เปื้อนรอยยิ้มกว้าง ในมือถือห่อยากระเบื้องเคลือบใบหนึ่ง "ท่านดูนี่สิเจ้าคะ! เมื่อเช้าตอนบ่าวเปิดประตูออกไป บ่าวเจอกระสอบถ่านใบใหญ่กับยาสมานแผลขวดนี้วางอยู่หน้าประตูเรือน แถมถ่านพวกนี้ยังเป็นถ่านก้อนเงามัน จุดแล้วไม่มีควันสักนิดเลยเจ้าค่ะ!"ซูเจียวจินรับขวดยามาเปิดดม กลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรชั้นดีลอยแตะจมูก นางรับรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ยาสมานแผลธรรมดาที่บ่าวไพร่จะหาซื้อได้ สาย
Read more
บทที่ 4: ยาสมานแผลขวดนั้น และผู้มาเยือนยามวิกาล
บทที่ 4: ยาสมานแผลขวดนั้น และผู้มาเยือนยามวิกาลกลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วเรือนเหมันต์ร้าง ซูเจียวจินใช้เวลาตลอดสามวันที่ผ่านมา บดและผสมสมุนไพรที่เก็บมาได้ด้วยความระมัดระวัง นางใช้น้ำสะอาดที่ละลายจากหิมะและถ่านไร้ควันอันล้ำค่าในการเคี่ยวยา จนในที่สุดก็ได้ยาสมานแผลสูตรพิเศษที่เคยเรียนมาจากท่านตา บรรจุลงในขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กๆ ได้ถึงสิบขวด"ไป่จื่อ พรุ่งนี้รุ่งสาง เจ้าจงลอบนำยาสิบขวดนี้ออกไปทางช่องสุนัขลอดหลังจวน นำไปขายที่โรงหมอสกุลหานในตลาดตะวันออก" ซูเจียว จินกำชับสาวใช้ขณะยื่นห่อผ้าให้ "จำไว้ว่าต้องแต่งกายรัดกุม ปิดบังใบหน้าให้ดี หากเถ้าแก่ถาม ให้บอกว่าเป็นยาจากยอดเขาจินซาน ห้ามให้ผู้ใดรู้เด็ดขาดว่ามาจากจวนแม่ทัพ""บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินวางใจได้" ไป่จื่อรับห่อผ้ามาพกติดตัวด้วยความมุ่งมั่นเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ไป่จื่อลอบออกไปทำภารกิจตามที่ได้รับมอบหมาย ซูเจียวจินนั่งรออยู่ที่เรือนด้วยใจที่เต้นระทึก นางรู้ดีว่าหากไป่จื่อถูกจับได้ โทษฐานของการแอบนำของออกไปขายคือการถูกเฆี่ยนจนตาย แต่นี่คือทางเดียวที่พวกนางจะมีชีวิตรอดเวลาผ่านไปจนเกือบยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.)
Read more
บทที่ 5: ความลับใต้กอไผ่ และ ภัยร้ายที่คืบคลาน
บทที่ 5: ความลับใต้กอไผ่ และ ภัยร้ายที่คืบคลานรุ่งอรุณมาเยือนพร้อมกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาบางเบากว่าเมื่อวานซูเจียวจินนั่งเหม่อมองถุงเงินตราประทับตระกูลหยางที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ นึกย้อนไปถึงแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้สวมชุดดำที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อคืน เขาทิ้งถุงเงินที่บรรจุตำลึงเงินไว้มากพอที่จะซื้อข้าวสารและถ่านได้ทั้งฤดูหนาว เพียงเพื่อแลกกับข้ออ้างที่ว่า 'กองทัพขาดแคลนยาสมานแผล'นางเป็นบุตรีขุนนางที่เคยเรียนรู้เรื่องการจัดการจวนมาบ้าง ย่อมรู้ดีว่ากองทัพใหญ่แห่งอุดรไม่มีทางขาดแคลนยาสมานแผลจนต้องมาพึ่งพาสตรีในเรือนซอมซ่อเช่นนาง และต่อให้ยาของนางจะดีเพียงใด ราคาก็ไม่ควรสูงลิ่วถึงเพียงนี้เขาตั้งใจช่วยเหลือนางอย่างนั้นหรือ?"ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวต้มข้าวต้มร้อนๆ มาแล้ว... เอ๊ะ ถุงเงินนั่นของใครหรือเจ้าคะ?" ไป่จื่อที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับชามข้าวต้มส่งกลิ่นหอมฉุย เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจซูเจียวจินดึงสติกลับมา นางรีบเก็บถุงเงินซ่อนไว้ในแขนเสื้อ "ไม่มีอะไรหรอก ไป่จื่อ... จากนี้ไป เจ้าไม่ต้องมุดช่องสุนัขลอดออกไปนอกจวนแล้วนะ""อ้าว ทำไมล่ะเจ้าคะ? หรือว่าเรื่องที่เราแอบขายยาความแตกแล้ว!" ไป่จื่อห
Read more
บทที่ 6: อาญาสิทธิ์แม่ทัพใหญ่ และการปกป้องที่เปิดเผย
บทที่ 6: อาญาสิทธิ์แม่ทัพใหญ่ และการปกป้องที่เปิดเผยโครม!บานประตูไม้ที่ผุพังอยู่แล้วถูกถีบจนพังทลายลงมา ลมหนาวระลอกใหญ่พัดกรรโชกเข้ามาพร้อมกับร่างขององครักษ์ร่างกำยำสี่คน ตามด้วย ฮูหยินเฒ่าที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง โดยมีหยางหลินประคองอยู่ด้านข้างซูเจียวจินกอดห่อผ้าแนบอก ร่างบางถอยร่นไปจนชิดมุมห้อง ไป่จื่อรีบวิ่งมาขวางหน้าผู้เป็นนายไว้ด้วยตัวที่สั่นเทาทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ฮูหยินเฒ่าก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในห้อง ซ้ำยังมีกลิ่นหอมของน้ำซุปต้มกระดูกและกลิ่นสมุนไพรลอยแตะจมูก"ดี! ดีจริงๆ!" ฮูหยินเฒ่าแค่นเสียงลอดไรฟัน ตวัดสายตาดุดันมองเตาไฟที่เพิ่งถูกดับแต่ยังมีควันจางๆ ลอยขึ้นมา "จวนแม่ทัพกำลังไว้ทุกข์ให้หลานชายคนโตของข้า ทุกคนกินเจงดเว้นเนื้อสัตว์ แต่สตรีม่ายที่ควรจะสำนึกผิดเช่นเจ้า กลับแอบต้มเนื้อซดน้ำซุปอย่างสุขสบาย ซ้ำยังมีถ่านไม้ชั้นดีไว้ผิงไฟ! นังคนหน้าไม่อาย เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหน!""ท่านย่าดูสิเจ้าคะ ถ่านพวกนี้คือถ่านไม้หอมไร้ควัน เป็นของชั้นเลิศที่มีแต่เรือนหลักเท่านั้นที่ใช้ได้!" หยางหลินชี้ไปที่เศษถ่านในกระถาง ก่อนจะหันมามองซูเจ
Read more
บทที่ 7: เขตหวงห้ามทางทหาร และ เสื้อคลุมที่ไม่อาจคืน
บทที่ 7: เขตหวงห้ามทางทหาร และ เสื้อคลุมที่ไม่อาจคืนหลังจากเงาร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพพิทักษ์อุดรลับตาไป หลี่เฉิงก็ไม่ได้ชักช้า เขาสั่งการให้ทหารใต้บังคับบัญชาลงมือซ่อมแซมเรือนเหมันต์ร้างทันทีบานประตูและหน้าต่างที่ผุพังถูกถอดออกและแทนที่ด้วยไม้เนื้อแข็งแผ่นใหม่ที่ปิดมิดชิด รอยรั่วบนหลังคาและผนังถูกอุดจนหมดสิ้น ซ้ำยังมีการยกเตาผิงทองเหลืองใบใหญ่พร้อมกระสอบถ่านไม้หอมไร้ควันเข้ามาจัดวางให้อย่างเป็นระเบียบ ใช้เวลาเพียงครึ่งคั่วยาม เรือนซอมซ่อท้ายจวนก็กลับมาอบอุ่นและแน่นหนาจนลมหนาวไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้อีก"ฮูหยิน... ข้าฝันไปหรือไม่เจ้าคะ" ไป่จื่อลูบคลำหน้าต่างบานใหม่ด้วยความตื่นเต้น น้ำตาแห่งความปีติเอ่อคลอ "ท่านแม่ทัพถึงกับออกหน้าปกป้องเรา ซ้ำยังให้คนมาซ่อมเรือนให้อีก"ซูเจียวจินไม่ได้ตอบคำถามของสาวใช้ นางเพียงก้มลงมองเสื้อคลุมบุฝ้ายตัวหนาสีดำสนิทที่คลุมอยู่บนไหล่ตนเอง กลิ่นหอมจางๆ คล้ายกลิ่นสนภูเขาผะสมกับกลิ่นอายเย็นเยียบของบุรุษผู้นั้นยังคงกรุ่นอยู่บนเนื้อผ้า มันหนักอึ้ง ทว่ากลับให้ความอบอุ่นจนถึงขั้วหัวใจ"ไป่จื่อ จัดการทำความสะอาดเรือนเถอะ เราต้องรีบเคี่ยวยาหม้อใหม่ให้เสร็จ" ซูเจียวจิน
Read more
บทที่ 8: รอยยิ้มสลักใจ และ วิกฤตโลหิต
บทที่ 8: รอยยิ้มสลักใจ และ วิกฤตโลหิตแสงเทียนในห้องหนังสือของเรือนหลักวูบไหวตามแรงลม หยางจวิ้นข่ายนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในมือถือม้วนตำราพิชัยสงครามที่กางค้างไว้หน้าเดิมมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้วสายตาคมกริบจ้องมองตัวอักษรบนเยื่อไผ่ ทว่าในหัวกลับไม่ได้ประมวลผลกลยุทธ์ใดๆ เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ฉายวนเวียนซ้ำไปซ้ำมากลับเป็นภาพของใบหน้างดงามที่สะท้อนแสงจันทร์ ริมฝีปากบางที่คลี่ยิ้มอย่างจริงใจ และน้ำเสียงนุ่มนวลที่เอื้อนเอ่ยคำว่า 'ขอบคุณที่ปกป้องข้า'แม่ทัพหนุ่มหลับตาลง พ่นลมหายใจออกมาราวกับคนหงุดหงิดตัวเอง เขาผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน เผชิญหน้ากับศัตรูนับแสนโดยที่หัวใจไม่เคยเต้นผิดจังหวะ ทว่าเพียงแค่รอยยิ้มเดียวของสตรีม่ายท้ายจวน กลับทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนจนควบคุมสติสมาธิไม่ได้ปัง!"ท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!"เสียงผลักประตูอย่างแรงพร้อมกับร่างของหลี่เฉิงที่ถลันเข้ามาทำลายความเงียบ สีหน้าของรองแม่ทัพเคร่งเครียดและมีรอยเลือดเปื้อนอยู่ที่แก้มหยางจวิ้นข่ายผุดลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณนักรบกลับมาทำงานอย่างเต็มเปี่ยม "เกิดอันใดขึ้น!""มีสายลับของเผ่าซยงหนูแฝงตัวเข้ามาตรอมวางยาพิษใน
Read more
บทที่ 9: หัวใจที่แกว่งไกว และ คลื่นใต้น้ำที่ก่อตัว
บทที่ 9: หัวใจที่แกว่งไกว และ คลื่นใต้น้ำที่ก่อตัวความเงียบสงัดทอดตัวลงกลางห้องพยาบาล มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของรองแม่ทัพหวัง และเสียงเตาถ่านที่ปะทุเบาๆซูเจียวจินหลบสายตาที่ร้อนแรงและลึกซึ้งของหยางจวิ้นข่าย หัวใจของนางเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน นางรีบเก็บเข็มเงินและขวดยาลงในห่อผ้าด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย"ดึกมากแล้ว... ข้าต้องขอตัวกลับเรือนก่อน" นางเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่กล้าเงยหน้ามองเขาอีก"ข้าจะไปส่ง" หยางจวิ้นข่ายเอ่ยสวนขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงกว่าทุกครั้งจนแทบไม่เหลือเค้าแม่ทัพผู้เย็นชาเขาเดินนำนางออกจากเรือนพยาบาล ทว่าคราวนี้เขาไม่ได้ช้อนตัวนางขึ้นอุ้มเหินเวหาเช่นตอนขามา แม่ทัพใหญ่แย่งร่มกระดาษเคลือบน้ำมันจากมือทหารยาม กางออกแล้วขยับเข้าไปยืนเคียงข้างซูเจียวจิน แผ่นหลังกว้างของเขาบังทิศทางลมหนาวให้นางจนมิดชิด ร่มในมือก็เอียงไปทางนางจนไหล่ข้างหนึ่งของเขาเปียกชุ่มไปด้วยหิมะตลอดทางเดินกลับไปยังเรือนเหมันต์ร้าง ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา ทว่าระยะห่างระหว่างทั้งสองกลับลดลงจนไหล่แทบจะชนกัน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากเรือนกายของบุรุษข้างกาย ทำให้ความหนาวเหน็บของพายุหิ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status