All Chapters of ฮูหยินไร้ศักดิ์ ยอดรักแม่ทัพไร้พ่าย!: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11: อาภรณ์สีนิลคลุมกาย และ การปะทะแห่งอำนาจสายลมหนาวพัดกรรโชกแรงขึ้นเมื่อซูเจียวจินก้าวเท้าเข้ามาในเขตเรือนหลัก องครักษ์เสื้อแพรเดินขนาบข้างนางประดุจนักโทษอุกฉกรรจ์ ทว่าท่วงท่าการเดินของสตรีในชุดไว้ทุกข์สีขาวที่สวมทับด้วยเสื้อคลุมบุฝ้ายสีนิลตัวเขื่องนั้น กลับสง่างามและหยิ่งทะนง ไม่มีความหวาดกลัวหรือลนลานให้เห็นแม้แต่น้อยทันทีที่นางก้าวข้ามธรณีประตูโถงใหญ่ บรรยากาศภายในห้องที่เคยมีเสียงพูดคุยประจบประแจงก็เงียบสงัดลงราวกับถูกแช่แข็ง สายตานับสิบคู่หันมาจ้องมองที่นางเป็นจุดเดียวฮูหยินเฒ่าและหยางหลินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนเคียดแค้น ส่วนองค์หญิงจ้าวอวี้ที่ประทับอยู่บนตั่งไม้จันทน์ตรงกลางโถง หรี่ดวงตาหงส์ลง ประเมินรูปโฉมของสตรีม่ายที่ชาวบ้านลือกันว่าเป็น 'ดาวไม้กวาด'ใบหน้าของซูเจียวจินหมดจดงดงาม ผิวพรรณขาวผ่องราวกับหิมะแรก แม้จะไร้เครื่องประดับใดๆ และแต่งกายด้วยสีขาวหม่นหมอง ทว่าความงามนั้นกลับบริสุทธิ์และดึงดูดสายตาจนไม่อาจละไปได้... แต่สิ่งที่ทำให้ไฟริษยาในอกของจ้าวอวี้ลุกโชนจนแทบแผดเผาโถงทั้งโถง ไม่ใช่ใบหน้าของนางแต่เป็น 'เสื้อคลุมสีดำสนิท' ที่คลุมอยู่บนไหล่บางๆ นั้นต่าง

บทที่ 13: ราชโองการพลิกแผ่นดิน และ ป้ายทองคุ้มภัยคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาและหนักแน่นดุจขุนเขาของหยางจวิ้นข่าย ดังก้องกังวานอยู่ในหัวใจของซูเจียวจินซ้ำแล้วซ้ำเล่านับตั้งแต่วันที่เขาเอ่ยปากว่าจะทวงคืนชุดมงคลสีแดงให้นาง ท่าทีของแม่ทัพผู้เย็นชาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้เขาจะไม่ได้มาคลุกคลีอยู่ที่เรือนเหมันต์ร้างทุกวันด้วยข้อจำกัดทางจารีตและสายตาผู้คน ทว่าข้าวของเครื่องใช้ที่ดีที่สุด ถ่านไม้หอมชั้นเลิศ และเสบียงอาหารบำรุงร่างกาย กลับถูกส่งมาที่เรือนของนางอย่างเปิดเผยภายใต้ชื่อ 'เสบียงบำรุงหมอทหาร' โดยไม่มีใครในจวนกล้าปริปากบ่นแม้แต่ครึ่งคำเวลาเจ็ดวันผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความตึงเครียดของจวนแม่ทัพ องค์หญิงจ้าวอวี้เก็บตัวเงียบอยู่ในเรือนรับรองด้วยความกริ้วโกรธ รอคอยเพียงวันเวลาที่ราชโองการจากพระบิดาจะส่งมาถึง เพื่อใช้มันเหยียบย่ำซูเจียวจินให้จมดินและแล้ว... วันที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงเสียงม้าควบกุบกับพร้อมกับเสียงฝีเท้าของกองทหารรักษาพระองค์จากเมืองหลวง ดังกึกก้องอยู่หน้าประตูจวนตระกูลหยาง ขันทีใหญ่ผู้แทนพระองค์ก้าวลงจากหลังม้าพร้อมกับม้วนราชโองการสีเหลืองทองในมือ"ราชโองการมาถึงแล้ว!

บทที่ 15: ฝ่าสมรภูมิหิมะเลือด และ ปาฏิหาริย์แห่งหุบเขาลมพายุพัดกระหน่ำบาดผิวเนื้อราวกับคมมีดนับพันเล่ม ม้าศึกสีน้ำตาลควบตะบึงฝ่าพายุหิมะขาวโพลนด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่กำลังของมันจะทำได้ บนหลังม้าคือร่างของ ซูเจียวจิน ที่สวมเสื้อคลุมบุฝ้ายสีดำสนิทของหยางจวิ้นข่าย สองมือกำบังเหียนแน่นจนข้อขาวซีด แม้ต้นขาจะเสียดสีกับอานม้าจนห้อเลือดและปวดร้าวไปถึงกระดูก แต่นางกลับไม่ยอมปริปากบ่นแม้แต่ครึ่งคำหลี่เฉิง และกองทหารม้าเร็วอีกหนึ่งร้อยนายควบตามมาติดๆ คอยเป็นเกราะกำบังลมให้นาง แม้ในใจของรองแม่ทัพจะคัดค้านการนำสตรีผู้สูงค่ามาเสี่ยงตายเพียงใด แต่เมื่อเห็นประกายตาเด็ดเดี่ยวและการชูป้ายทองพระราชทาน เขาก็รู้ว่าไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งแพทย์หญิงผู้นี้ได้อีกแล้ว"แพทย์หญิงซู! ข้างหน้าคือช่องเขาผีเสื้อน้ำแข็งแล้วขอรับ!" หลี่เฉิงตะโกนแข่งกับเสียงลม "แต่ปากทางถูกหินก้อนใหญ่และหิมะถล่มปิดทับจนหมด กองกำลังทัพหลังพยายามขุดเจาะอยู่สามวันแล้วก็ยังไม่ทะลุเลยขอรับ!"ซูเจียวจินดึงบังเหียนให้ม้าชะลอฝีเท้า นางหรี่ตามองกำแพงหินและหิมะสูงตระหง่านที่ปิดตายช่องเขาเบื้องหน้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน นางเคยศึกษาแผนที่ภูมิประเ

บทที่ 17: บั่นเศียรหมาป่า และ ชัยชนะแห่งอุดรยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) ท้องฟ้าเหนือหุบเขาผีเสื้อน้ำแข็งยังคงมืดมิด ทว่าเสียงกลองศึกของเผ่าซยงหนูกลับดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง ปลุกให้ทุกคนในถ้ำพยาบาลชั่วคราวต้องตื่นตัวหยางจวิ้นข่ายลืมตาขึ้น นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยสัญชาตญาณนักรบ แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวจากพิษที่เพิ่งถูกขับออกไป แต่เรี่ยวแรงของเขาฟื้นกลับมาได้ถึงเจ็ดส่วนด้วยยาขนานเอกของซูเจียวจิน เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปคว้าเกราะสีเงินที่เปื้อนเลือดมาสวมทับ"ท่านแม่ทัพ แผลของท่านเพิ่งสมาน หากขยับเขยื้อนรุนแรง..." ซูเจียวจินที่เพิ่งจัดการเคี่ยวยาหม้อใหม่เสร็จ รีบเดินเข้ามาห้าม ใบหน้างดงามฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิดหยางจวิ้นข่ายหยุดมือที่กำลังผูกสายรัดเกราะ เขาดึงมือนางมากุมไว้ แผ่วเบาทว่าหนักแน่น "พวกมันรู้ว่าทัพเสริมของเรามาถึงแล้ว นี่จะเป็นการบุกทะลวงครั้งสุดท้ายที่บ้าคลั่งที่สุด หากข้าไม่ออกไปนำทัพขวัญกำลังใจของทหารจะสูญเสีย... ข้าต้องไป"ซูเจียวจินเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้ดีว่าบุรุษตรงหน้าคือเสาหลักของแคว้น นางไม่อาจใช้ความห่วงใยส่วนตัวมารั้งเขาไว้ได้ สองมือที่เคยปรุงยาชุบชีวิต บัดนี้เ

บทที่ 19: ทวงคืนชุดมงคล และ การไหว้ฟ้าดินครั้งที่สองฤดูเหมันต์อันแสนยาวนานและหนาวเหน็บกำลังจะผ่านพ้นไป หิมะที่เคยปกคลุมจวนแม่ทัพตระกูลหยางเริ่มละลายหายไปพร้อมกับความอัปยศและน้ำตาของซูเจียวจิน แสงแดดอุ่นๆ ของฤดูใบไม้ผลิสาดส่องลงมาแทนที่ นำพาความมีชีวิตชีวาและบรรยากาศแห่งความปีติยินดีมาสู่เมืองอุดรงานวิวาห์พระราชทานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่หน้าประวัติศาสตร์ของเมืองชายแดนเคยจารึกไว้จวนแม่ทัพที่เคยอึมครึม บัดนี้ถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรไหมสีแดงสดเนื้อดีที่สุด โคมมงคลสลักลวดลายมังกรหงส์ส่องสว่างไสวไปทั่วทุกหัวระแหง อักษร 'ซวงสี่' สีทองอร่ามถูกติดไว้ที่บานประตูและหน้าต่างทุกบาน เสียงดนตรีมงคลบรรเลงขับกล่อมอย่างครึกครื้น ไร้ซึ่งกลิ่นอายของความโศกเศร้าหรือการบีบบังคับใดๆ ทั้งสิ้นผู้คนในเมืองอุดรต่างมารวมตัวกันที่หน้าจวนเพื่อแสดงความยินดีกับแม่ทัพไร้พ่ายและฮูหยินหมอเทวดาของพวกเขา ส่วนภายในจวนนั้น อำนาจการจัดการทั้งหมดตกเป็นของหลี่เฉิงและพ่อบ้านใหญ่ ส่วนฮูหยินเฒ่าและหยางหลินถูกสั่งให้อยู่แต่ในเรือนหลัง ห้ามออกมาร่วมงานเพื่อไม่ให้เป็นเสนียดแก่พิธีมงคลพระราชทานณ เรือนหอหลังใหม่ ห