“ไปบอกหนูคนนั้นและพากลับมาให้พ่อกับแม่รู้จักนะตาเมา แม่กับพ่ออยากเห็นหน้าลูกสะใภ้แล้ว และอยากรู้ด้วยว่าหลานกี่เดือนแล้ว” ผกาเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มลูกชายออกให้อย่างอ่อนโยน“ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ ถ้าเธอกับลูกไม่กลับมา ผมจะไม่กลับมาบ้าน งานที่โรงพยาบาลผมฝากพ่อกับแม่จัดการแทนด้วยนะครับ เพราะผมไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ในการง้อเธอครับ”“ไปเถอะไอ้เมา อย่าให้เสียชื่อลูกพ่อ งานที่โรงพยาบาลไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่จัดการเองใช่ไหมที่รัก”“ใช่ค่ะ ไปเถอะลุก สู้ๆ นะคนเก่งของแม่” นางรั้งลูกชายเข้ามากอดให้กำลังใจพร้อมหอมแก้มทั้งสองข้างของลูกไปข้างละที“สู้ๆ ลูกรัก”“ขอบคุณครับ ผมรักพ่อกับแม่นะครับ” เขายิ้มเมื่อท่านทั้งสองให้กำลังใจและเข้าใจเขา“พ่อกับแม่ก็รักแก ไปเถอะ ไปจัดการเรื่องส่วนตัวให้เรียบร้อยไอ้หมอลูกพ่อ” เมืองหลวงชูสองนิ้วให้ลูกชาย“ครับผม ไปนะครับ” แล้วคนที่เดินคอตกเข้ามาก็ลุกขึ้นวิ่งออกไปจากห้องนั่งเล่นทันทีด้วยท่าทางกระตือรือร้นหึหึ“คุณขำอะไรคะ” ผกาถามสามีที่อยู่ๆ ก็ขำขึ้นเมื่อเหลือกันสองคน“ก็ขำลูกเราน่ะสิ มันเคยร้องไห้ที่ไหน แสดงว่าหนูคนนี้ลูกชายเราจะรักมากนะถึงทำให้คนอย่างไอ้หมอเ
Zuletzt aktualisiert : 2026-06-16 Mehr lesen