Alle Kapitel von ของเล่นหมอเถื่อน(nc35+): Kapitel 11 – Kapitel 20

“อย่าไปเผลอหลับแบบนี้อีกรู้ไหม เดี๋ยวก็โดนพวกขี้ยาในสลัมเข้ามาข่มขืนหรอก”เขาบอกดุๆ ด้วยความเป็นห่วง ดีนะที่เขาติดตั้งแอปติดตามในโทรศัพท์ของหญิงสาวไว้เลยทำให้รู้ว่าวันๆ เธอไปไหน ไปทำอะไร ที่ไหนบ้าง ทันทีที่ผ่าตัดเสร็จเคสสุดท้ายของสัปดาห์ เขาก็รีบโทรหาเธอทันที แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่รับสายจึงเป็นห่วง และเป็นเหตุให้เขามารับเธอที่สลัมนี่แหละ “และรู้ไหมว่าตอนนี้กี่ทุ่มแล้ว” เขาเอ่ยต่อพร้อมกับบังคับพวงมาลัยเข้าไปในตึกคอนโด “ไม่รู้ค่ะ” “สามทุ่มจะสี่ทุ่มแล้ว ถ้าจะหลับก็ควรเปิดไฟด้วย มันอันตรายรู้ไหมน่ารัก” “ขอโทษค่ะ น่ารักจะไม่ทำให้หมอเมาเป็นห่วงอีก” “ฉันไม่ได้เป็นห่วงสักหน่อย” เขารีบปฏิเสธทันทีทั้งๆ ที่ความจริงตัวเองเป็นห่วงสาวน้อยมาก ร้อนรนมากตอนที่ติดต่อหญิงสาวไม่ได้หลังจากออกจากห้องผ่าตัด คำตอบของนายแพทย์หนุ่มทำให้พรพนิตกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความฝืดเคืองแล้วก็เปิดประตูลงจากรถทันทีเมื่อรถมาจอดที่ที่จอดรถประจำ เธอก้าวลงจากรถไปเงียบๆ โดยไม่รอคนที่ขับรถเลยสักนิด เมืองเมารีบดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูรถลงจากรถแล้วล็อกรถก้าวสาวเท้ายาวๆ เดินตามเธอมาในตึ

“ขอบคุณ ส่วนเรื่องแม่ของเธอไม่ต้องห่วง ฉันยังดูแลเหมือนเดิมไม่ต้องห่วงนะน่ารัก แล้วเรียนจบแล้วจะไปทำงานที่ไหน” “ยังไม่รู้เลยค่ะ แต่บริษัทที่ฝึกงานก็รับน่ารักอยู่” “อืม...งานสมัยนี้หายาก มีงานอะไรก็ทำๆ ไปก่อน แล้วเพื่อนเธอที่เป็นทอมล่ะ” “ข้าวก็เหมือนกันค่ะ” “เธอชอบเพื่อนเธอไหม” “ทำไมหมอเมาถามแบบนั้นคะ?” “ก็เพื่อนเธอชอบเธอนี่ ก็นึกว่าจะชอบเล่นดนตรีไทย” เขาประชดในท้ายประโยค “ไม่รู้สิคะ น่ารักยังไม่เคยลอง แต่น่ารักกับข้าว เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันค่ะ” “เธอพูดเหมือนกับว่าไม่รู้ว่าเพื่อนเธอคิดยังไงกับเธอ” “รู้ค่ะ แต่น่ารักไม่สนใจ และข้าวเองก็เป็นเพื่อนที่ดีของน่ารัก หากอนาคตเราจะ...อ่ะ...อื้อ” เธอครางกระเส่าซ่านเสียวเมื่อมือใหญ่ของเขาลูบไล้มาขยุ้มขยำความเป็นสาวของเธออยู่ใต้น้ำ เมืองเมาไม่รอให้เธอพูดจบ เพราะเขาเริ่มไม่อยากฟังแล้ว หากอนาคตต้องมีคนอื่นมาทาบทับซ้ำรอยของเขา เขาไม่อาจรับมันได้ แต่เขาต้องหักห้ามตัวเอง เพราะเขาและเธอมีเพียงสัญญาลับกันเท่านั้น และทุกอย่างจะจบลง ต่างคนต่างแยกทางกัน เมื่อเขาจะเข้าพิธีมงคลสมรสกับปณิตา

กว่าจะผ่านความทรมานใจมาได้ช่างแสนสาหัสนักสำหรับพรพนิตที่ตัวคนเดียวไร้ญาติ หลังจากจัดการงานศพของแม่ที่จากไปเรียบร้อยแล้วก็เหมือนว่าเคราะห์ยังไม่หมด เมื่อจบงานเธอเป็นลมหมดสติและดีที่หม้อข้าวช่วยได้ทันพาเธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลใกล้ๆ และหมอที่ตรวจเธอก็บอกว่าตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ได้สี่สัปดาห์ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้ในท้องของเธอจะมีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังก่อเกิดขึ้นมา มันจะเป็นไปได้ยังไง ตลอดระยะเวลาที่อยู่กับเมืองเมา เธอกินยาคุมตลอดไม่เคยขาด และที่สำคัญเขาเองก็มีคนที่รักอยู่แล้ว “ไม่เป็นไรนะน่ารัก” หม้อข้าวตบไหล่เล็กปลอบ “ทำไมชีวิตน่ารักถึงได้บัดซบแบบนี้ข้าว พ่อ แม่ ทิ้งน่ารักไปหมด น่ารักเหนื่อยข้าว” เธอหันมาบอกเพื่อนรักทั้งน้ำตาขณะนั่งรอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์ “เหนื่อยได้ยังไงน่ารัก น่ารักกำลังจะเป็นแม่คนแล้วนะ น่ารักต้องอยู่ต่อ ต้องสู้เพื่อเจ้าตัวเล็กนะ และข้าวจะอยู่ข้างน่ารักเสมอ” “ขอบคุณนะข้าว รถเมล์มาแล้ว ไปกันเถอะ ขอบคุณนะข้าว อย่างน้อยชีวิตที่โดดเดี่ยวก็ยังมีความหมาย เพราะต้องอยู่เพื่อลูกของน่ารัก” เธอก้มมองท้องตัวเองพร้อมลุกขึ้นก้าวเดินไปขึ้นรถเมล์ที่

เมืองเมาได้ที่อยู่ที่ทำงานของพรพนิตก็รีบมาหาทันที เขาจำได้ว่าเคยมาส่งหญิงสาวครั้งหนึ่งเมื่อตอนอยู่ด้วยกัน ในตอนนั้นเธอมาฝึกงานที่นี่ พอมาถึงก็ถามประชาสัมพันธ์ของบริษัททันทีว่าเธอทำงานอยู่แผนกไหน และเมื่อรู้ก็ขอร้องให้ประชาสัมพันธ์ติดต่อหญิงสาวให้ตัวเอง ที่ต้องทำแบบนี้เพราะเขาติดต่อเธอไม่ได้ตั้งแต่จัดงานศพให้แม่หญิงสาวเสร็จ พรพนิตตั้งใจเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์หนีเขา และเขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะเรื่องระหว่างเขาและเธอมันจบลงตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาบอกเธอว่าเขาจะแต่งงานทำหน้าที่สามีที่ดีของปณิตา แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างมันดูฝืนไปหมด ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมตั้งแต่ที่ได้รู้จักพรพนิต พรพนิตเดินลงมาจากชั้นสองของตึกเมื่อประชาสัมพันธ์โทรไปบอกว่ามีคนมาขอพบเธอ และพอถามประชาสัมพันธ์ก็บอกว่าเขาไม่ได้แจ้งชื่อไว้ แต่บอกว่าจะรอเธอที่ล็อบบี้ของบริษัท พอเดินลงมามองไปยังล็อบบี้เห็นว่าเป็นใคร เท้าเล็กที่กำลังก้าวเดินไปทางเขาก็หยุดชะงักทันที ร่างอวบอิ่มหยุดนิ่งมองไปทางคนตัวสูงคุ้นเคย ใช่...เขายังคงตราตรึงในใจของเธอ เขากำลังลุกขึ้นยืนและมองมาทางเธอ สองเท้าแข็งแรงของเมืองเมากำลังก้าวเดินมาทางเธอและเธอก็ก้าวถอย

ผกากับเมืองหลวงมองลูกชายที่เดินคอตกเข้ามาในบ้าน และนางก็มีเรื่องอยากถามด้วยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างลูกชายของตัวเองกับปณิตา ทำไมถึงได้ถอนหมั้นกันแบบนี้ ทุกอย่างทำให้นางและสามีมึนงงไม่เข้าใจ ซึ่งพ่อกับแม่ของปณิตาเองก็งง ไม่เข้าใจเหมือนกัน“ตาเมา” นางร้องเรียกลูกชายที่เดินคอตกกำลังจะผ่านหน้าห้องนั่งเล่นไป“ครับ” เมืองเมาหยุดเดินและขานรับหันหน้าไปทางต้นเสียง“มาพูดให้แม่กับพ่อเข้าใจสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเมากับหนูมีมี่ถึงได้ถอนหมั้นกัน” นางถามเมื่อลูกชายเดินเข้ามาในห้องพร้อมทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวที่ว่างอยู่“หึหึ...ผมมันเลวเองครับที่ไม่ซื่อสัตย์” เขาบอกสั้นๆ พร้อมยกยิ้มสมเพชตัวเอง“อะไรของแกเมา บอกพ่อกับแม่มาเดี๋ยวนี้ มันเกิดอะไรขึ้น”“ผมไม่ได้รักมีมี่แล้วครับ ผมรักคนอื่นและผมก็กำลังจะเป็นพ่อคนด้วยครับ”“คุณพระ!” ผกายกมือทาบอกด้วยความตกใจ ส่วนเมืองหลวงก็ได้แต่อ้าปากค้างไม่ขยับปากพูดอะไร เมื่อเห็นสีหน้าที่เครียดขรึมของลูกชายที่กำลังกลัดกลุ้มในตอนนี้“ไม่คุณพระหรอกคุณแม่ ผมนอกใจมีมี่ ผมไม่ซื่อสัตย์กับน้อง ผมหักหลังมีมี่และมีมี่ก็รู้ด้วยครับ มีมี่เลยขอถอนหมั้นกับผม แต่แปลกที่ผมไม