“แม่อิ่มแล้ว” ระหว่างสองพี่น้องกำลังต่อความกันนั้น ผู้เป็นแม่ที่ทนไม่ไหวพูดขึ้น พร้อมกับหยิบแก้วน้ำมาดื่ม แล้วเช็ดมุมปากเสร็จก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไปโดยไม่สนใจจะฟังคำร้องเรียกของลูกชายทั้งสอง“แม่ปลิวครับ” มะเขือกับฟักทองร้องเรียกแม่ แต่ท่านก็ไม่ยอมหยุดเดินหรือหันมามองพวกเขาเลย“ปล่อยคุณหญิงเธอไปเถอะค่ะคุณเขือ คุณฟัก” ป้าสุณีเอ่ยแทรกขึ้น“คงต้องแบบนั้นแหละครับป้าสุณี แม่ปลิวเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่ผมไม่ได้ดั่งใจ หรือทำให้ไม่พอใจ”“ก็พี่เขือชอบแกล้งแม่ปลิว ผมรู้นะว่าน้องป่วงมะ....”“ค่อยคุยกันฟัก” มะเขือรีบพูดแทรกประโยคของน้องชาย ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบความ“ป่วงก็อยากคุยกับคุณหมอด้วยค่ะ” บุญป่วงที่เงียบมาตลอดพูดขึ้นบ้าง“กินอิ่มค่อยคุยกัน กินเยอะ ๆ นะ มีแต่ของอร่อย ๆ ทั้งนั้นเลยนะ ปกติเป็นคนกินเยอะแล้วทำไมวันนี้เอาแต่เขี่ยข้าวไปมาล่ะ”เขารู้ได้ยังไงว่าเราเขี่ยข้าวไปมา ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจมาก หล่อนพึมพำในใจ ก่อนจะตอบ“กินไม่ลงค่ะ”“กินไม่ลงก็ต้องกิน เดี๋ยวก็ผอมหรอก” พูดพร้อมกับตักทอดมันปลาใส่จานให้บุญป่วง“พี่เขือเยอะไปแล้วครับ เยอะไปแล้ว น้องคงไม่ผอมไปกว่านี้แล้วครับผมว่า” ฟัก
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
