All Chapters of ของเล่นหมอเถื่อน(nc35+): Chapter 61 - Chapter 67

บุญป่วงมาเดินเล่นเที่ยวห้างสรรพสินค้าซื้อของใช้ส่วนตัว เมื่อได้ของครบ เพื่อน ๆ ก็ชวนเธอไปดูหนัง เมื่อมองดูเวลาแล้วเพิ่งบ่ายโมง เธอจึงตกลงเดินไปยังโซนโรงหนังแล้วเลือกหนังที่อยากดู ไม่ว่าจะเรื่องไหน ๆ ก็น่าดูไปหมด ที่สำคัญพระเอกหล่อ ๆ ล่ำ ๆ ทั้งนั้น สาว ๆ วัยใสเห็นแล้วแทบกรี๊ดกับตัวอย่างหนังที่พระเอกอวดกล้ามอกแน่น ๆ“เฮ้ย! พวกแก ฉันอยากดูเรื่องนี้” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังหนังที่กำลังฉายตัวอย่างอยู่ตอนนี้“แกอยากดูหนังหรืออยากดูพระเอกกันแน่” บุญป่วงอดแซวเพื่อนไม่ได้“พระเอกสิยัยป่วง ดู ๆ แกดู กล้ามแน่นน่าซุกไซ้มาก”“เออ! จริงอย่ายัยนุชว่านะป่วง น่าดูจริง ๆ ด้วย”“เอากับพวกแกสิ แล้วแกว่าไงยัยจูน ยัยเปียกับยัยนุชอยากดู” บุญป่วงหันไปถามความเห็นเพื่อนอีกคน“เอาสิแก หล่อแบบนี้ต้องจัด เอาเรื่องนี้แหละ”แล้วสี่ก็ได้หนังที่อยากดูเป็นเอกฉันท์ ทั้งสี่คนเดินไปต่อแถวรอซื้อตั๋ว ในขณะรอซื้อตั๋วอยู่นั้นบุญป่วงก็เห็นร่างสูงโปร่งชะลูดเดินมายังที่ต่อคิวซื้อตั๋วหนัง และเดินข้าง ๆ ชายหนุ่มมีเด็กน้อยเดินตามมาอีกคน“คุณหมอ!" หล่อนเอ่ยออกมาไม่ดังเท่าไรนัก แต่ก็ทำให้เพื่อน ๆ ของเธอได้ยิน แล้ว

กรุงเทพฯวันนี้เป็นวันอาทิตย์ เป็นวันที่เขาจะพักผ่อนไม่เข้ามาทำงาน แต่ไม่รู้อะไรทำให้เขามานั่งอยู่ในห้องทำงาน แล้วก็ต้องกัดกรามแน่นเมื่อซองสีขาว พอเปิดอ่านก็ได้รู้ว่ามันเป็นใบลาออกของชณินันท์ ผู้อำนวยการหนุ่มกัดกรามแน่นเมื่อได้อ่านใบลาออกของเจ้าหล่อนโดยละเอียด ปากหนากัดแน่น และหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหยิบปากกามาเซ็นอนุมัติให้เธอลาออก“ดี! ลาออกก็ดี”ปากพูดออกมาแบบนั่นแต่หัวใจของเขามันโหวง มันหวิว ราวกับกำลังจะขาดอากาศหายใจให้ได้ แต่เขาก็ฝืนยิ้มแสร้งไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ ออกมาด้านชณินันท์เมื่อยื่นใบลาออกเรียบร้อยก็กลับมายังคอนโดฯ ของตน กลับมาถึง หล่อนก็เก็บข้าวของ เอาแต่ข้าวของที่จำเป็นเท่านั้นกลับไปยังสุราษฎร์ธานีด้วย อะไรทิ้งได้ก็ทิ้ง ส่วนคอนโดฯ นี้พี่ชายของเธอประกาศขายให้เธอเรียบร้อยแล้วภีมพลเห็นน้องสาวเอาแต่เหม่อลอยจึงให้น้องสาวไปนั่งพัก ตัวเขาจะเป็นคนเก็บห้องเอง“นิดต้องเข้มแข็งนะ เลือกออกมาแล้วต้องมีความสุขสิ ไม่ใช่ออกมาแล้วทุกข์ ถ้าเราอยู่ตรงไหนแล้วทุกข์ เราต้องออกมา ไม่ใช่จมอยู่กับมันเหมือนอย่างที่นิดกำลังเป็นอยู่ตอนนี้” ภีมพลอดพูดไม่ได้ ก็ตอนนี้สภาพของน้องสาวนั้นดูไม่จืดเลย สา

“ไม่! ป่วงผอม ป่วงก็จะสวยแล้วมีแฟนน่ะสิ แล้วพี่เขือคนนี้ล่ะ น้องป่วงไม่คิดบ้างเหรอว่าพี่จะรู้สึกยังไง พี่รู้สึกยังไง ป่วงรู้บ้างไหมว่าตอนนี้พี่รู้สึกยังไง”อะไรของเขา พูดอย่างกับว่ารักเราอย่างนั้นแหละ เป็นไปไม่ได้หรอก คนหล่อ ๆ แบบเขาจะมารักอ้วนดำแบบเราได้ยังไง บุญป่วงพึมพำกับตัวเอง แล้วก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อถูกกระชากให้ลุกขึ้น"ว้าย! คุณหมอจะทำอะไรจ๊ะ” หล่อนถามพลางกุมมือใหญ่ที่บีบหัวไหล่ทั้งสองข้างของตน“อยากผอมไม่ใช่เหรอ แต่ต้องผอมกับพี่คนเดียวเท่านั้นนะ” มุมปากหนากระตุกยิ้มร้ายอย่างมีแผนการ เมื่อรู้แล้วว่าจะทำยังไงให้สาวอ้วนล้มเลิกความคิดที่จะอยากผอม“ยังไงจ๊ะ”“ยังไม่หมดเวลาพักเที่ยง ไปบ้านพักพี่กันถ้าอยากผอม”หล่อนขมวดคิ้วชนกัน ไม่เข้าใจในความหมายของประโยคที่เขาพูดมามะเขือไม่สนใจจะฟังสาวอ้วนอีกต่อไปแล้ว เขาฉวยโอกาสจังหวะที่หล่อนกำลังใช้ความคิดฉุดดึงสาวเจ้าให้เดินตามตนออกไปจากห้องทำงาน โดยไม่สนใจสายตาของผู้ช่วยที่กำลังเดินสวนทางกับตน เท้าใหญ่ก้าวยาว ๆ ออกไปทางหลังสถานีอนามัย เดินลัดเลาะเลี้ยวไปไม่นานก็ถึงบ้านพักของตน“พาป่วงมาบ้านพักทำไมจ๊ะคุณหมอ” ถามอย่างใสซื่อ“ก็ไหนบ

มะเขือมองจ้องสบตาของสาวอ้วนตอบ เขาชอบเหลือเกินที่ได้มองตากับสาวอ้วนนางนี้ หัวใจหมอหนุ่มสั่นไหวตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้เขาอยากดูแลแหล่อน อยากเป็นคนเดียวที่จูบกอดลูบคลำเธอ อยากเป็นคนเดียวที่เห็นยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูของบุญป่วง“ให้พี่นะ พี่ไม่อยากอดทนอีกต่อไปแล้ว” หมอหนุ่มพูดเสียงแผ่วพร่าหล่อนขมวดคิ้วไม่เข้าใจความหมายของชายหนุ่ม หล่อนจึงขยับปากน้อย ๆ จิ้มลิ้มถามออกมานัยน์ตาใสซื่อ“อดทน ทำไมต้องอดทนด้วยจ๊ะ แล้วทำไมต้องให้ด้วย”“เขาทำลูกกันยังไง พี่ก็ต้องการแบบนั้นแหละ พี่อยากทำแบบนั้นกับป่วง”“ไม่พูดเล่นนะหมอ แล้วที่จูบเมื่อกี้ ป่วงไม่ชอบ”ปากบอกไม่ชอบแต่ใบหน้าของหล่อนไม่ได้บอกแบบนั้น สาวอ้วนเบือนหน้าหนีแสร้งมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายตัวเอง แต่ก็ต้องหันกลับมาสบตากับชายหนุ่ม เมื่อเขาใช้มืออีกข้างบังคับให้หันกลับมาสบตากรุ้มกริ่ม“ไม่ชอบแล้วทำไมหน้าแดง และใจก็เต้นแรงด้วยนะ พี่สัมผัสได้จากตรงนี้” มืออีกข้างที่ว่างก็เลื่อนมาทาบทับอกซ้ายที่เคลื่อนไหวตามแรงหายใจหญิงสาวผู้ไร้เดียงสา“หัวใจเต้นแรงจัง ขนาดไขมันเยอะยังสัมผัสถึงแรงเต้นของหัวใจได้ขนาดนี้ ถ้าผอมจะแรงขนาดไหนนะ” ไม่