Alle Kapitel von The Innocent Probinsyana Wife of the Billionaire : Kapitel 11 – Kapitel 20

Pagod na pagod ako nang magising ako kinabukasan. Wala na rin si Marcus sa tabi ko at tinatamad din akong tumayo. Ang sakit ng buong katawan ko! Hindi siya tumigil kagabi hanggang madaling araw, hanggang sa hindi siya napapagod. Hinayaan ko naman siya dahil gustong-gusto ko naman ang ginagawa naming dalawa. Inangkin niya ako sa sala, tapos akala ko ay maliligo na kami pero umulit siya sa banyo! Para bang hindi siya napapagod, tapos noong nasa kwarto na kami ay nakailang ulit din kami. Wala siyang kapaguran habang ako ay antok na antok na kaninang madaling araw. Maingat akong naglinis ng sarili tsaka nagbihis ng simpleng yellow summer dress. Lampas tuhod ko 'yun at manipis lang ang strap. Heart-shaped naman ang bahagi ng dibdib niyon. Ang linis at simple ko tinitingnan. Kumuha na lang ako ng flower hair clip para hindi gaanong simple ang buhok ko habang puting sandals naman ang ipinang-paa ko. Tuwang-tuwa akong lumabas at excited na makita si Marcus. Ngunit agad akong nadismaya nang

"Saan ka ba nagsusuot?!" malakas na sigaw ni Marcus sa akin. Hinawakan niya ako sa magkabilang braso at marahang itinayo. "Where have you been?! Buong araw kitang hinanap tapos nandito ka lang pala sa bar?! What the hell is wrong with you?!" sigaw niya pa.Ngumuso ako at mabilis na pinanggilidan ng luha ang mga mata ko. Ang kapal naman ng mukha niyang magalit sa akin! Hindi nga ako nagalit sa kanya!"B-Bitawan mo nga ako!" inis na inis kong sabi at pilit na inaalis ang pagkakahawak niya sa mga braso ko. "Bitaw! Ayoko sa 'yo! Manloloko ka! Pareho lang kayo ni Yuan!" naiiyak kong sigaw sa kanya.Hilong-hilo na ako at nanghihina. Tuluyan na akong nanlambot at bumagsak sa bisig niya nang hindi ko na napigilan ang sarili kong umiyak. Hindi siya gumalaw agad. Sunod-sunod na nagpatakan ang mga luha ko. Inis kong hinampas ang dibdib niya. "A-Ang sama mo! Pati ikaw niloloko ako!""What are you talking about, Monica?!" gulong-gulo niyang sigaw. "Hindi ako manloloko—""Sinungaling! Ano 'yung pic

"What do you want for dinner?" Mabilis akong napalingon kay Marcus nang magsalita ito bigla. Kanina pa kasi kaming nakaupo sa tuktok ng yate. Tahimik lang at walang nagsasalita. Hindi ko maitatanggi na sobrang saya ko buong maghapon.Nasa gitna kami ng karagatan, nakatigil ang makina ng yate, tanging ang tunog ng mahihinang alon at musika galing sa loob ang naririnig namin. Masaya kaming naglangoy kanina sa dagat, may mga isda akong nakata, tapos masarap na tanghalian kasama siya. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko basta sobrang saya ko lalo na't buong maghapon lang kaming dalawa ang magkasama at sinusulit ang oras ng bawat isa.Kung hihiling nga sana ako... Sana huwag nang matapos ang araw na 'to ngunit kailangan, tulad ngayon. Pinapanood namin ang paglubog ng araw. Nakayakap si Marcus sa bewang ko habang nakahilig ang katawan ko sa dibdib niya, habang ang mukha niya ay nakadantay sa balikat ko."Ide-deliver dito?" tanong ko. Kasi tulad kaninang tanghalian, dinala dito ang pag

"So, kumusta ang honeymoon ninyo?" malaki ang ngiting tanong ni Lola Felicia habang hinihiwa ang steak na nasa plato niya.Tahimik lang ako. Gano'n din si Marcus sa tabi ko. Suplado at masungit na naman siya. Ewan ko rin kung ano ba ang dapat kong gawin dito sa asawa ko? Hindi man lang ngitian si Yuan! Maski si Hershey na kaibigan niya, parang wala rin siyang balak pansinin. Okay naman siya kanina habang pauwi kami... kaya nakakapagtaka na biglang nagbago ang mood niya."I am fine," malamig niyang bulong sa akin nang subukan kong lagyan ng pagkain ang plato niya. Wala kasing kalaman-laman 'yun.Pansin kong napalingon si Hershey sa akin na nakaupo sa tabi ko habang nasa harapan niya si Yuan. Hindi ko rin alam sa mag-asawang 'to kung bakit hindi sila magkatabi!"Hey, okay ka lang?" tanong ni Hershey sa akin. Nakangiti akong tumango. "Hayaan mo na 'yan si Marcus. May ganyang talagang mga oras na wala siya sa mood kaya hayaan mo na lang muna," kalmado niyang sabi.Tumango na lamang ako. B

Sa mga sumunod na araw, mas kinilala at kinilatis ko ang asawa ko. Maaga rin akong palaging gumigising para gumawa ng baon niya at umagahan naming dalawa. Humingi rin ako ng tulong kay Lola Felicia para magkaroon ng trabahong pagkakaabalahan. Sa cafeteria ako ng kumpanya ni Marcus napunta at ayos na ako roon dahil simple pa rin ang buhay ko. Noong una, sa head office agad ako gustong ilagay ni Lola, pero kusa na akong tumanggi, lalo na't ayoko namang gawing dahilan na asawa ako ni Marcus kaya ako nakakuha ng gano'ng klaseng trabaho. Masaya rin ako sa trabaho ko sa cafeteria, lalo na't nakasanayan ko na ang mga ginagawa roon."Monica, do'n ka muna sa unahan. Ikaw ang magsandok sa mga order ng customer," mabilis akong natigil sa paghuhugas ng pinggan nang marinig ang utos ni Madam Jenica.Hala, seryoso siya? Hindi ako napupunta sa labas kaya kampante akong hindi ako makikita ng tao o makikilala."Monica?" tawag niya ulit."Ma'am, sure po kayo?" tanong ko pa, baka makalusot kasi. "May ub