บททั้งหมดของ The Innocent Probinsyana Wife of the Billionaire : บทที่ 1 - บทที่ 10

Masakit ang ulo ko nang magising ako. Hanggang ngayon ay tulala pa rin ako habang nakatingin sa malapad na likod ng lalaking nakakuha ng pagkababae ko! Ni hindi ko alam kung paano ako nakarating sa condo niya! Ang naalala ko lang, nasa bar ako! Tapos 'yon na!Hindi ko tuloy alam ang gagawin ko. Ang sakit ng buong katawan ko. Sigurado akong may nangyari sa amin dahil nagising akong walang suot. Buti nga at nakawala pa ako sa lalaki dahil sa higpit ng yakap niya sa akin!Patay ako kina Mama at Lola nito. Ano'ng gagawin ko? Parang nakakatakot pa naman 'tong lalaking ito! Kahit tulog, nakasimangot! Halatang suplado."Paano na—" Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang biglang mag-ring ang cellphone ko.Nanlaki ang mata ko at dali-dali ko itong kinuha. Nang mapansing nagigising na ang lalaking nakahiga sa kama, tatakbo na akong lumabas ng condo niya. Bahala na! Hindi ko rin naman siya sisisihin sa nangyari sa amin.Nang makalabas ako ng condo niya ay tsaka ko lang sinagot ang tawag. Halos ta

Parang ang bilis ng mga pangyayari. Tatlong linggo lamang ang lumipas simula nang makilala ko si Marcus, malaman ko ang tungkol sa kasal, at makita kong ikasal si Yuan sa iba. Pakiramdam ko para lang akong nanaginip sa sobrang bilis ng mga pangyayari. Ngayon ay naghahanda na kami para sa kasal na magaganap sa susunod na linggo. Pakiramdam ko ay masyadong mabilis ang lahat, ngunit sabi ni Lola Felicia ayos lamang 'yon dahil wala rin talaga siyang balak na patagalin ang kasalan sa paggitang namin ni Marcus.Noong una ay hirap pa rin akong makapaniwala. Nakakagulat naman kasi na si Marcus talaga ang papakasalan ko. Nalaman ko pa na sikat na CEO, billionaire, at engineer siya. Mayaman talaga siya kahit wala siya sa puder ng lola niya. Sikat pa siya dahil maraming successful projects ang mayroon si Marcus. Hanggang ngayon ay nahihiya pa rin ako dahil noong nakaraang linggo ay naalala ko na ang lahat ng nangyari sa amin sa bar."Ayaw mo ng pagkain?"Napaangat ako ng tingin kay Marcus nang m

Malaki ang ngiti ko sa labi habang naghahanda ng umagahan naming mag-asawa. Alam ko naman na nilinaw sa akin ni Marcus na hindi namin kailangang maging ganito sa isa't isa, pero ayoko kasi ng ganoon. Tutal, normal lang para sa akin ang ganito lalo na noong nasa probinsya ako. Kumakanta pa ako habang nagluluto. Nang makarinig ng mga yabag pababa ng hagdan ay mabilis akong lumingon doon. Agad kong nakita si Marcus. Nakasuot ito ng pang-opisina at ayos na ayos na ang itsura nito. Ang gwapo din pala talaga niya, hindi ko maitatanggi. Gwapo ang asawa ko—matangkad, matipuno, at suplado. Para siyang 'yung mga artistang kinababaliwan ng kababaihan. "Good morning!" malaki ang ngiting bati ko sa kanya. Nag-angat siya ng tingin sa akin. Masungit pa rin, ano ba 'yan?! "Nagluto ako ng umagahan! Tapos nagluto na din ako ng baon mo para sa tanghali—" "I don't eat lunch," putol niya agad sa akin. Mabilis na nawala ang ngiti sa aking mga labi. Ano ba 'yan? May tao pala na hindi kumakain ng tangh

Kunot ang noo ko nang magising ako kinabukasan, lalo na nang maalala ang ginawa namin kagabi. May nangyari ulit sa amin, pero normal naman siguro 'yun sa mag-asawa? Hindi naman siguro masama 'yun.Marahan akong umahon sa pagkakahiga. Bihis na ako at hindi ko maalala kung bakit. Wala na si Marcus sa tabi ko kaya medyo nalungkot ako. Umalis agad siya? Hindi ko siya naipagluto ng umagahan, ganoon ba?Huminga ako nang malalim at tumayo mula sa pagkakaupo sa kama. Napangiwi pa ako nang maramdaman ang kakaibang hapdi sa pagkababae ko. Ewan ko ba, hindi na naman ako virgin pero ang sakit pa rin talaga. Parang first time ko pa rin ang nangyari sa amin kagabi. Akala ko nga hanggang halik lang kami dahil mukhang hindi na naman siya galit, pero hindi siya tumigil hanggang hindi kami napapagod pareho.Napailing na lang ako sa aking sariling naiisip. Mabilis akong naglinis ng katawan at nagbihis. Simpleng wrap v-neck yellow white dress na lang ang isinuot ko, hanggang tuhod ko 'yun. Nakita ko rin

Marahas at gigil na gigil ang mga halik ni Marcus sa labi ko. Sa tuwing sinusubukan kong magsalita ay ipinapasok niya ang dila niya sa bibig ko. Wala naman akong magagawa kundi tanggapin 'yun at gantihan siya, pero sa sobrang sabik niya ay hindi ko siya masabayan! Hindi naman din ako marunong humalik talaga. Siya naman ang una ko sa ganito. Para siyang asong uhaw na uhaw sa akin! Ano ba naman 'to?!"M-Marcus..." hirap na hirap kong sabi.Nakahiga na ang likuran ko sa billiards table. Wala man lang siyang pakialam na dito kaming dalawa gagawa ng kababalaghan."Marcus, teka..." awat ko sa kanya nang subukan niyang alisin ang suot kong cycling."What?!" masungit siyang nag-angat sa akin ng tingin. "I am already enjoying my meal, Baby.""Pwede ba mamaya na natin ituloy?" tanong ko.Kita ko ang pagkunot ng noo niya habang nakatingin sa akin. Napanguso ako bigla."Nagugutom na kasi ako..." dagdag ko."We are already eating each other tapos gutom ka?" tila hindi niya makapaniwalang tanong.A