All Chapters of Sweet Revenge, Fake Marriage: Chapter 21 - Chapter 30

ARIA ALCANTARA POVNapatigil ako sa paglakad sa gitna ng sementadong daan ng parking lot. Nararamdaman ko ang lamig ng hangin, pero mas nangingibabaw ang init na biglang umakyat sa mukha ko habang nakikinig sa boses ni Chloe sa kabilang linya. Umiiyak siya—yung totoong iyak na puno ng takot, hindi katulad ng pa-victim na drama niya kahapon sa opisina ni Ethan.Naramdaman ko ang paghinto ni Ethan sa tabi ko. Tiningnan niya ako nang may pagtatanong sa kanyang mga mata, pero nanatili lang akong tahimik, mas pinatitigas ang hawak ko sa telepono."Ate, please..." hikbi ni Chloe, halos mabulol na siya sa takot habang may naririnig akong mga boses ng mga lalaki sa background niya. "Nandito sila sa unit. Kukunin nila ang mga laptop at mga papeles ni Jared. Sinasabi nila na may warrant of arrest daw para sa amin dahil sa falsification at fraud sa Alcantara Logistics. Ate, gawan mo ng paraan! Kausapin mo si Ethan! Alam kong isang salita mo lang sa kanya, mapapatigil niya 'to!"Huminga ako nang m

ARIANA ALCANTARA POVPakiramdam ko ay bumigat nang husto ang mga paa ko habang papalapit kami sa dulo ng 15th floor hallway. Ang carpeted floor na dati ay dinadaanan ko nang tahimik at nakayuko, ngayon ay parang red carpet ng isang madugong digmaan. Ang mga security guards na nakatayo sa labas ng main conference room ay sabay-sabay na yumuko bilang pagrespeto pagkakita sa amin ni Ethan. Si Ethan naman ay nanatiling kalmado, ang mga kamay ay nakapamulsa habang ang tingin ay diretso sa malalaking double doors ng boardroom.Habang naglalakad kami, hindi ko mapigilang balikan sa isip ko ang lahat ng nangyari. Ilang araw lang ang nakakaraan, ako ang babaeng pinalayas sa sarili kong pamilya habang umiiyak si Chloe sa tabi ng mga magulang ko. Ngayon, babalik ako roon hindi bilang isang api o biktima, kundi bilang may-ari ng karamihan ng shares at asawa ng pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa. Pero kahit alam kong nasa panig ko ang batas at ang mga numero, may pamilyar na kaba pa rin sa

ARIANA ALCANTARA POVNakatitig ako sa labas ng malaking bintana habang unti-unting sumisikat ang araw sa kalangitan ng BGC. Ang lamig ng kape sa mug na hawak ko ay parang walang kwenta kumpara sa lamig ng hangin na pumapasok mula sa awtomatikong bumukas na balcony door. Ilang araw na rin ang lumipas mula nang opisyal kong maupo bilang CEO ng Alcantara Logistics, pero minsan, parang panaginip pa rin ang lahat ng ito.Kung iisipin ko ang mga pinagdaanan ko—mula sa pagtatapon sa akin sa gitna ng ulan hanggang sa araw na pinapirma ko si Papa sa resignation letter niya—parang ang layo na ng narating ko. Pero alam ko rin na hindi pa rito nagtatapos ang laban. Ang pag-upo sa pwesto ay isang bagay; ang pananatili rito at pagpapatunay na karapat-dapat ako ay isa namang napakalaking hamon. Si Tita Marissa at si Chloe ay patuloy pa ring nagpapadala ng mga mensahe at pakiusap sa mga kaibigan namin sa industriya, nagbabakasakaling may mag-aabot ng tulong para kay Jared. Pero sa totoo lang, wala na

ARIANA ALCANTARA POVNakatayo ako sa tabi ng hospital bed ni Papa habang dahan-dahan niyang idinidilat ang mga mata niya. Ang puti-puti ng balat niya, malayo sa itsura niya noong nakaraang linggo na laging mayabang at nakataas ang noo sa loob ng opisina. Ang daming nakakabit na tubo sa katawan niya, at sa bawat paghinga niya, parang hirap na hirap ang dibdib niya."Aria..." mahina at garalgal niyang tawag, halos pabulong na lang.Agad kong hinawakan ang nanginginig niyang kamay. Mainit pa rin naman, pero parang wala na itong lakas. "Nandito na ako, Pa. Huwag ka munang magsalita ng marami. Makinig ka lang sa akin," sabi ko habang pinipigilan ang pag-iyak ko para hindi niya makitang mahina ako sa harap niya.Umiling siya nang bahagya, pilit na iniaangat ang isa niyang kamay para hawakan pabalik ang mga daliri ko. "Hindi... kailangan ko 'tong sabihin sa 'yo... bago pa ako mawalan ng lakas," putol-putol niyang sabi. Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.

ARIANA ALCANTARA POVTahimik ang naging byahe namin pabalik mula sa Pasay RTC patungong BGC. Habang nakatingin ako sa labas ng bintana ng sasakyan, paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mukha ni Jared kanina habang suot ang orange na damit ng mga preso. Parang ang layo-layo na ng lalaking 'yon sa taong pinagkakatiwalaan ko noon. Ang yabang niya, ang galing magsalita, at ang taas ng tingin sa sarili—lahat ng 'yon ay gumuho nang dahil sa sarili niyang kasakiman.Pero kahit nakuha na namin ang unang tagumpay sa korte, walang bahagi sa akin ang nakakaramdam ng tuwa o pagdiriwang. Nandoon lang ang pakiramdam ng pagod. Para bang pagkatapos ng matagal na pagtakbo sa ilalim ng ulan, huminto ka na lang sa gitna ng daan dahil wala ka na palang natitirang lakas para humakbang pa.Napansin yata ni Ethan ang katahimikan ko. Dahan-dahan niyang inabot ang kamay ko habang nakapokus pa rin ang mga mata niya sa daan."Okay ka lang ba?" tanong niya, mababa at banaya