All Chapters of โซ่ตรวนรัก ล่ามหัวใจเจ้าขา: Chapter 11 - Chapter 20

“อ้าว แล้วรถคุณพ่อไปไหนเนี่ย สายป่านนี้แล้วนะ”เสียงหวานบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆร่างเล็กในชุดนักศึกษายืนชะเง้อคอมองซ้ายมองขวาอยู่ที่ด้านหน้าของคฤหาสน์หลังใหญ่เช้าวันจันทร์นี้เจ้าขาตั้งใจแต่งตัวให้เรียบร้อยตั้งแต่ก้าวออกจากบ้าน เพราะกะว่าพอคุณพ่อขับรถไปส่งที่คอนโด เธอจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำอะไรให้วุ่นวาย แค่เอาของไปเก็บ นั่งรอเวลาสักพัก แล้วก็สามารถออกไปเรียนที่มหาวิทยาลัยได้เลยทว่าเวลานัดล่วงเลยมาเกือบสิบห้านาทีแล้ว รถคันคุ้นเคยของคุณพ่อก็ยังไม่โผล่มาให้เห็น เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูด้วยความร้อนใจ เตรียมจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรตามแต่แล้วเสียงเครื่องยนต์ที่เงียบกริบและนุ่มนวลของรถยนต์คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบตรงหน้าเธออย่างนิ่มนวลมันไม่ใช่รถของคุณพ่อ แต่เป็นรถสปอร์ต BMW ซีรีส์ใหม่ล่าสุดสีดำที่ดูหรูหราและโฉบเฉี่ยว เจ้าขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง ถอยหลังไปครึ่งก้าวเพราะคิดว่าเป็นแขกของที่บ้านกระจกฝั่งคนขับค่อยๆเลื่อนลดระดับลงมา ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย“รอนานไหมครับ เด็กดื้อ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นแทบจะถลนออกมานอกเบ้า “พี่โซ่!”วันนี้ผู้ชายหน้ามึนไม่ไ

“มองขนาดนั้น ไม่เดินเข้าไปสิงน้องเขาเลยล่ะไอ้โซ่”เสียงของเกียร์เอ่ยขัดขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะทำเอาชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนกอดอกนิ่งสะดุ้งเล็กน้อย ทว่าใบหน้าหล่อเหลาของโซ่ยังคงเรียบตึง ดวงตาคมกริบสีเข้มไม่ละไปจากร่างเล็กบนเวทีหอประชุมเลยแม้แต่วินาทีเดียว“มึงดูดิวะ นั่งจ้องตาเขม็งแบบนั้น น้องเจ้าขาเขาเกร็งจนเดินขาขวิดหมดแล้วมั้งน่ะ” เกียร์ยังคงเซ้าซี้แกล้งเอามือศอกสะกิดแขนเพื่อนสนิทพลางมองไปบนเวทีที่เหล่านักศึกษาเฟรชชี่กำลังซ้อมเดินประกวดดาวคณะกันอยู่“เกร็งเชี่ยไรล่ะก็บอกแล้วไงว่าน่ารักนี่หว่า” โซ่เปรยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิท แต่ในอกข้างซ้ายกลับสั่นระรัวทุกครั้งที่เห็นเจ้าขาในชุดนักศึกษาพอดีตัวก้าวเดินอย่างมั่นใจ “เออ แต่มึงคิดดูนะไอ้โซ่” ซีนที่เดินถือน้ำอัดลมเข้ามาสมทบเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆทว่าแฝงความจริงจังตามนิสัย “นี่แค่รอบซ้อมในคณะนะเว้ย วันจริงแม่งคนมองเพียบแน่ ยิ่งถ้าเกิดน้องได้เป็นตัวแทนคณะบริหารขึ้นมา แล้วต้องไปประกวดรอบใหญ่ของมหาลัยอีก มึงเอ๊ย หนุ่มๆคณะอื่นตามจีบกันตรึมชัวร์ ยิ่งพวกวิศวะภาคอื่นหรือไอ้พวกพวกสถาปัตย์นะ มึงเตรียมตัวปวดหัวเลย”คำพูดของซีนทำให้ความหงุ

“เช็ดตัวก่อนเจ้าขา”เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความร้อนรนในทีแรก บัดนี้เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนระคนห่วงใย โซ่เดินประคองร่างเล็กที่ตัวสั่นเทาและเปียกปอนไปด้วยหยาดฝนเข้ามาภายในคอนโดหรูของเขา เขาจัดการยัดผ้าขนหนูผืนหนานุ่มใส่มือบาง ก่อนจะดันหลังเธอเบาๆไปทางห้องน้ำ “เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ พี่เตรียมชุดไว้ให้แล้ว ใส่เสื้อของพี่ไปก่อน เดี๋ยวป่วย”เจ้าขาไม่ได้ดื้อรั้นเหมือนทุกที เธอยอมรับผ้าขนหนูมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างว่าง่าย ราวกับสติของเธอหลุดลอยไปตั้งแต่ได้ยินความลับที่บ้านหลังแล้วตลอดเวลาที่อยู่ในห้องน้ำ เธอปล่อยให้น้ำอุ่นจากฝักบัวไหลผ่านร่างกายเพื่อขับไล่ความหนาวเหน็บ ทว่าความเย็นเยียบในหัวใจกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงได้ยินเสียงร้องไห้ของแม่ และเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความเครียดของพ่อดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลาเมื่ออาบน้ำเสร็จเจ้าขาเดินก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งของโซ่ที่ยาวลงมาจนเลยเข่า ร่างเล็กเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้องนั่งเล่น ก้มหน้างุดชิดหัวเข่าแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลร่วงเผาะลงมาอาบแก้มอีกครั้งโดยไม่มีเสียงสะอื้นเธอไม่ยอมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง

“ข้าวผัดกุ้งของโปรดเจ้าขามาแล้วลูก แม่ตั้งใจเข้าครัวทำเองสุดฝีมือเลยนะจ๊ะ”น้ำเสียงหวานและอบอุ่นของจันทิมาดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างปนเอาอกเอาใจ ใบหน้าของผู้เป็นแม่พยายามแสดงออกถึงความสุขอย่างเต็มที่ ขณะวางจานข้าวผัดกุ้งส่งกลิ่นหอมฉุยลงตรงหน้าลูกสาวคนเดียวที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงบ้านในช่วงเย็นวันศุกร์“ใช่ๆ วันนี้พ่อสั่งเป็ดปักกิ่งเจ้าดังที่ลูกชอบมาเพิ่มด้วยนะ กินเยอะๆ เลยลูก ช่วงนี้เรียนหนักหน้าตาดูซูบลงไปตั้งเยอะ”คิรากรเอ่ยเสริมขึ้นทันควันพร้อมรอยยิ้มกว้างพลางเลื่อนจานอาหารเข้ามาให้ ทว่าแววตาของผู้เป็นพ่อกลับดูเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด และรอยคล้ำใต้ตาก็บ่งบอกชัดเจนว่าผ่านการนอนไม่หลับมาหลายค่ำคืนเจ้าขาก้มลงมองอาหารจานโปรดมากมายที่วางอยู่เต็มโต๊ะอาหาร สลับกับมองใบหน้าของพ่อและแม่ที่กำลังฝืนยิ้มและพยายามทำตัวมีความสุขเพื่อไม่ให้เธอต้องกังวล ทั้งที่ความจริงแล้วครอบครัวกำลังเผชิญหน้ากับมรสุมลูกใหญ่ที่สุดในชีวิตความจุกเสียดแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนหายใจลำบาก ขอบตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ก่อนที่หยาดน้ำตาไหลลงมากระทบหลังมืออย่างกะทันหัน“อ้าว เจ้าขา! ร้องไห้ทำไมลูก! เจ็บตรงไหนหรือเปล

ปัง!เสียงปิดประตูห้องพักดังขึ้นสนิท ทันทีที่โซ่ดันแผ่นหลังบางของเจ้าขาให้เข้ามาภายในคอนโดของเธอเอง เขาไม่ได้พาเธอกลับไปที่คอนโดของเขาเหมือนครั้งก่อน เพราะรู้ดีว่าในเวลานี้ สิ่งที่คนตัวเล็กต้องการที่สุดคือพื้นที่ส่วนตัวและความคุ้นเคยทว่าทันทีที่รหัสผ่านถูกล็อก และทั้งสองคนก้าวพ้นเข้ามาในห้องนั่งเล่น อารมณ์ความหวาดกลัวและความคุกรุ่นที่ถูกกักเก็บเอาไว้ตลอดทางของโซ่ ก็ระเบิดออกมาในที่สุด“คิดอะไรอยู่ฮะเจ้าขา! รู้ตัวบ้างไหมว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไป!”น้ำเสียงทุ้มต่ำตวัดห้วนและดุดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนดังก้องไปทั่วห้อง โซ่ไม่ได้ใช้คำหยาบคาย แต่แววตาคมกริบและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการตำหนิของเขามันเฉียบขาดจนร่างเล็กที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาถึงกับสะดุ้งเฮือก“พะ... พี่โซ่...” เจ้าขาเรียกชื่อเขาเสียงสั่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ“ทำไมถึงทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น! รู้ทั้งรู้ว่าซอยนั้นมันเปลี่ยว มันมืด และมันอันตรายแค่ไหน แล้วผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวอย่างเธอ เดินเข้าไปในดงคนเมาแบบนั้น ถ้าพี่ตามไปไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น! เคยคิดถึงผลที่ตามมาบ้างไหม!”โซ่ก้าวเข้าไปประชิดตัว ก้มหน้าลงมอง