All Chapters of ศาลาฉางถิง สิ้นรอยอาลัย: Chapter 11 - Chapter 20

ทันใดนั้น เซี่ยชิงเยี่ยนก็นึกบางสิ่งขึ้นมาได้ ยามที่ท่านหมอกำลังจะก้าวออกจากจวน เขาจึงเอ่ยรั้งไว้“ในน้ำแกงนี้คือสิ่งใดหรือ?” เขาเอ่ยถามท่านหมอท่านหมอตอบว่า “ในน้ำแกงใส่โสมพันปีลงไปหนึ่งหัว สำหรับรักษาอาการใจสั่นของแม่นางซูได้พอดีขอรับ”“ค่ารักษาเท่าใด?”“เรียนท่านโหว โสมพันปีราคาหัวละสามร้อยตำลึงขอรับ”ไม่รู้ด้วยเหตุใด ในห้วงความคิดของเขากลับปรากฏภาพสาวใช้ที่เพิ่งโขกศีรษะสิ้นใจตายไปเมื่อช่วงกลางวันวาบขึ้นมา เขาพยายามข่มกลั้นความรู้สึกผิดปกติในใจเอาไว้“อาการใจสั่นของหลิงอินรุนแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? ถึงขั้นต้องใช้โสมพันปีจึงจะรักษาหาย”ท่านหมอชะงักไปเล็กน้อย “ท่านโหวไม่ทราบหรือขอรับ? แม่นางซูเพียงแค่ตกใจกลัวธรรมดาเท่านั้น แท้จริงแล้วพักผ่อนสักสองสามวันก็ไร้ซึ่งอาการใดแล้ว ทว่าแม่นางซูไม่คลายกังวล จึงให้ข้าใช้ตัวยาที่ดีที่สุด ข้าถึงได้นำโสมหัวนี้มา ก่อนจะใช้ยาก็ได้สอบถามแม่นางซูแล้วขอรับ”เขากดเสียงต่ำ “ดี ข้ารู้แล้ว ท่านกลับไปเถิด”ท่านหมอเดินออกจากจวนไปแล้ว ทว่าจิตใจของเซี่ยชิงเยี่ยนกลับยิ่งว้าวุ่นไม่สงบการจากไปของจ้าวเซ่อเซ่อ ความตายของสาวใช้ ถ้อยคำเสียดสีของเหล่าขันที

เซี่ยชิงเยี่ยนเพิ่งส่งท่านหมอกลับไป ซูหลิงอินก็เดินเข้ามาพร้อมใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“ท่านโหว มิใช่กล่าวไว้แล้วหรือว่าวันละสิบอีแปะ เหตุใดจึงสั่งยามากมายเพียงนี้? ต้องรู้ว่าพวกคนยากจนเหล่านั้น แม้แต่เงินเชิญท่านหมอมารักษายังไม่มี มิใช่ต้องอาศัยตนเองอดทนฝ่าไปหรอกหรือ?”กล่าวจบ นางก็นึกถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ สีหน้าไม่พอใจยิ่งหนักขึ้นกว่าเดิม “ก่อนหน้านี้นางจ้าวเชิญท่านหมอ ข้าก็มิได้กล่าวอันใดแล้ว ท้ายที่สุดนางก็เป็นฮูหยินโหว แต่ยามนี้เป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่ง ถึงกับต้องทำเยี่ยงนี้เชียวหรือ?”มีบ่าวไพร่บางคนเผยสีหน้าโกรธเคืองออกมาให้เห็นแล้วน้ำเสียงของเซี่ยชิงเยี่ยนเรียบเฉยเย็นเยียบ “ข้าให้เจ้าดูแลจัดการเรื่องในจวน ตัวเจ้าเองต้องการใช้แต่ของดีที่สุด ข้าก็มิได้ว่ากล่าวอันใด เจ้าตั้งกฎใช้วันละสิบอีแปะ ข้าก็ล้วนตามใจ ทว่ากลับจ่ายเงินซื้อเศษผักเน่า เนื้อหมูเสียมาทำอันใดกัน? หนำซ้ำยังหักเงินเดือนบ่าวไพร่ เจ้าดูเอาเถิดว่ายามนี้จวนถูกเจ้าทำให้กลายเป็นสภาพใดไปแล้ว หากผู้อื่นล่วงรู้ว่าในจวนโหวของข้า ถึงขั้นมีคนป่วยเพราะอาหารเป็นพิษ ซ้ำยังต้องกินเศษอาหารทุกวัน ข้าจะยังมีหน้าใดไปสู้

เซี่ยชิงเยี่ยนกลับมาถึงจวน ลานเรือนที่เคยยุ่งเหยิงก่อนหน้านี้ถูกเก็บกวาดจนสะอาดสะอ้านแล้ว ทว่าประตูห้องของซูหลิงอินกลับปิดสนิท นางยังคงอยู่ในอารมณ์โกรธเซี่ยชิงเยี่ยนมิได้ใส่ใจ เขาเดินไปที่ห้องตำรา ฝนหมึกและหยิบพู่กันขึ้นมาเบื้องหน้ากระดาษเปล่า สิ่งแรกที่เขาหวนนึกถึงคือจ้าวเซ่อเซ่อมือของเขาเคยจับดินสอเขียนคิ้ว วาดลวดลายบนคิ้วของนางนัยน์ตาของเขาเคยมีเพียงนางผู้เดียว สลักลึกรูปโฉมของนางไว้ในใจหัวใจของเขาเคยเร่าร้อนหาใดเปรียบ สลักแน่นด้วยนามของนางทว่าในยามนี้ การหย่าร้างของพวกเขาแทบมิได้ผ่านมือเขาเลย กลับถูกพรากจากกันอย่างเย็นชาด้วยราชโองการเซี่ยชิงเยี่ยนจรดพู่กันเขียนลงไป “ซูหลิงอินภรรยาข้า ก่อนแต่งเข้าจวน ได้รังแกฮูหยินนางจ้าวคนก่อน บีบคั้นให้จ้าวเซ่อเซ่อต้องทูลขอราชโองการหย่าร้าง หลังแต่งเข้าจวนมาไม่ถึงสามวัน กลับทำให้คนในจวนวุ่นวายหาความสงบมิได้ ไร้ซึ่งจรรยาสตรี ไม่รู้จักกาลเทศะ คุณธรรมไม่คู่ควรกับตำแหน่ง จึงขอเขียนหนังสือหย่าฉบับนี้ นับแต่นี้เป็นต้นไป ข้าเซี่ยชิงเยี่ยนและซูหลิงอินตัดขาดกัน ไม่มีสิ่งใดข้องเกี่ยวกันอีก!”เซี่ยชิงเยี่ยนตวัดพู่กันเขียนทีละอักษร เรี่ยวแรงจดป

“คุณหนู ท่านได้ยินหรือไม่เจ้าคะ? อู่อันโหวออกนำทัพไปทำศึกแล้ว” หงซิ่วเอ่ยอย่างตื่นเต้นกระตือรือร้น “ได้ยินว่าศึกครานี้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายยิ่งนักเลยนะเจ้าคะ”จ้าวเซ่อเซ่อได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้น “จะอันตรายเพียงไร ก็มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับข้า อีกอย่างเขาในฐานะอู่อันโหว การแบ่งเบาพระภาระของฮ่องเต้ย่อมเป็นเรื่องสมควรแล้ว”เอ่ยจบ นางก็เดินเข้าไปในเรือน หงซิ่วจึงรีบเดินตามไปทันทีเจียงหนานฝนตกชุก จ้าวเซ่อเซ่อเดินทางมาอยู่ที่นี่ได้หลายเดือนแล้ว ในคราแรกนางมีเพียงสินเดิมที่เหลือติดตัวอยู่บ้าง ยังมิได้คิดว่าจะทำสิ่งใด ทว่าหลังจากผ่านพ้นสายฝนวสันตฤดูที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็วอยู่หลายครา นางจึงตัดสินใจเปิดร้านขายร่มขึ้นมาแห่งหนึ่งดินแดนเจียงหนานแห่งนี้แท้จริงแล้วมิได้ขาดแคลนร่ม ทุกหลังคาเรือนล้วนตระเตรียมไว้หลายคัน แม้แต่ในโรงเตี๊ยมก็ยังมีร่มหลายคันไว้คอยหยิบยืมแก่แขกเหรื่อทว่าอย่างไรเสีย ร่มก็ยังคงเป็นสิ่งของที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเจียงหนาน โดยเฉพาะร่มที่งดงาม จ้าวเซ่อเซ่อพาหงซิ่วลงมือวาดลวดลายประดับบนผืนร่มด้วยตนเอง ร่มแต่ละคันล้วนมีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำกัน จึงเป็นที่โปรดปรานของ

หลังจากนั้น จ้าวเซ่อเซ่อได้ทำร่มด้วยมือของนางเองมอบให้แก่หลิ่วหนานฝาน เพื่อเป็นค่ารักษาที่เขาดูแลนางมาอย่างยาวนาน ยามที่หลิ่วหนานฝานได้รับ เขารู้สึกยินดียิ่งนัก นัยน์ตาของเขามิอาจปิดบังความตื่นเต้นเอาไว้ได้ยามสบเข้ากับแววตาอันเร่าร้อนปานนั้น หัวใจของนางก็พลันเต้นระรัวเร็วขึ้นมาอย่างมิอาจห้ามได้วันเวลาล่วงเลยผ่านไปสามเดือนอย่างไม่ช้าไม่เร็ว จ้าวเซ่อเซ่อเคยชินเสียแล้วกับการมีหลิ่วหนานฝานอยู่เคียงข้าง แม้แต่หงซิ่วยังอดบ่นมิได้ในบางครา ว่าหลิ่วหนานฝานที่เป็นเพียงหมอผู้หนึ่งกลับมาแย่งงานของนางไปเสียสิ้น ทุกสิ่งล้วนต้องแย่งทำความดีความชอบต่อหน้าคุณหนูมองดูท่าทีแก้มป่องแสนงอนของหงซิ่วแล้ว จ้าวเซ่อเซ่อก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจทว่ายามที่อากาศร้อนอบอ้าวยังมิได้ผ่านพ้นไปจนหมดสิ้น เมืองหลวงก็มีข่าวคราวส่งมาว่า อู่อันโหวเซี่ยชิงเยี่ยนรบชนะครั้งใหญ่กลับมา ว่ากันว่าเขาห้าวหาญไร้เทียมทานในสนามรบ บุกตัดหัวราชาซงหนูได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว แล้วหิ้วกลับมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้และข่าวลือที่แพร่สะพัดก่อนหน้านี้ก็เป็นความจริง เซี่ยชิงเยี่ยนที่สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงมิได้เรียกร้องสิ่งใด เขาเพียง