All Chapters of ศาลาฉางถิง สิ้นรอยอาลัย: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากหงซิ่วจากไป จ้าวเซ่อเซ่อก็พักรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ภายในห้องเพียงลำพังเสียงจั๊กจั่นนอกหน้าต่างดังระงม เกลียวคลื่นความร้อนในฤดูร้อนพัดพาเอาความเจ็บปวดมาโอบล้อมร่าง ทำให้นางนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนจวบจนถึงวันงานพระราชสมภพของฮองเฮา นางจำต้องลากสังขารที่ยังไม่หายดี ฝืนประทินโฉมแต่งกายทว่ายามเมื่อนางเดินไปถึงหน้าประตูจวน กลับเห็นเซี่ยชิงเยี่ยนจูงม้ารออยู่ที่ลานเรือนแล้ว ส่วนซูหลิงอินในชุดอาภรณ์หรูหรา กำลังยืนแย้มยิ้มอยู่เคียงข้างเขา“เซ่อเซ่อ” เซี่ยชิงเยี่ยนช้อนตามองนาง น้ำเสียงราบเรียบ “จวนเรามีค่าใช้จ่ายวันละสิบอีแปะ เช่าม้าได้เพียงตัวเดียวและนั่งได้แค่สองคน”“ข้าจะพาหลิงอินไปวังหลวงก่อน เจ้าก็เดินไปเองเถิด”ปลายนิ้วของจ้าวเซ่อเซ่อสั่นสะท้าน นางกำแขนเสื้อเอาไว้แน่นจากจวนโหวไปถึงวังหลวง อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาถึงครึ่งชั่วยามนางอ้าปากคล้ายจะเอื้อนเอ่ย ทว่าสุดท้ายก็เพียงรับคำเสียงแผ่ว “ได้”นางมองดูเซี่ยชิงเยี่ยนประคองซูหลิงอินขึ้นหลังม้าอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงพลิกตัวขึ้นม้าอย่างคล่องแคล่ว วงแขนตระกองกอดเอวของซูหลิงอินเอาไว้ ปกป้องนางไว้ในอ้อมอกอย่างแน่นหนาเสียงฝีเท้าม้า

สายน้ำเย็นเฉียบในทะเลสาบโอบล้อมดึงร่างนางดิ่งลึกลงไป แสงสว่างเบื้องหน้าค่อย ๆ พร่าเลือนก่อนสติสัมปชัญญะจะดับวูบ คล้ายว่านางได้เห็นภาพเจียงหนานในปีนั้น เซี่ยชิงเยี่ยนควบม้าเข้ามาหา อาภรณ์ขาวพิสุทธิ์ดุจหิมะ เขายื่นมือมาให้นาง “เซ่อเซ่อ กลับเมืองหลวงไปกับข้าดีหรือไม่?”“ข้าจะปกป้องคุ้มครองเจ้าไปชั่วชีวิต”“ฮูหยิน! ฮูหยิน!”จ้าวเซ่อเซ่อเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก พลางหอบหายใจเฮือกใหญ่สาวใช้ตัวน้อยขอบตาแดงก่ำคุกเข่าอยู่ข้างเตียง “ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!”นางกวาดตามองรอบกาย พบว่าตนเองนอนอยู่ภายในห้องนอนอันคุ้นเคย ทว่ารอบด้านกลับว่างเปล่าไร้ผู้คนความรู้สึกขาดอากาศหายใจยามน้ำในทะเลสาบมิดท่วมหัวคล้ายยังคงอยู่ นางนึกถึงแผ่นหลังของเซี่ยชิงเยี่ยนยามหันหลังเดินจากไป หัวใจราวกับถูกคนควักออกไปทั้งเป็น เจ็บปวดจนแทบขาดใจ“ผู้ใด... เป็นคนช่วยข้าไว้หรือ?”“เป็นแม่นมหลิวจากห้องครัวเห็นท่านตกน้ำ จึงได้ตะโกนเรียกหญิงรับใช้ชราหลายคนมาช่วยกันงมท่านขึ้นมาเจ้าค่ะ”จ้าวเซ่อเซ่อยิ้มขมขื่นเป็นถึงฮูหยินโหวผู้สูงศักดิ์ ทว่ายามตกน้ำกลับเป็นเพียงบ่าวไพร่ที่ช่วยเหลือ ในขณะที่ผู้เป็นสามีของนาง ยามนี้กำลังอ

จ้าวเซ่อเซ่อเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนมิยอมออกไปไหนมาหลายวันแล้วหลังจากหงซิ่วจากไป นางก็ไร้ซึ่งแม้แต่ผู้ใดจะพูดคุยด้วย ทุกวันได้แต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างจวบจนถึงวันล่าสัตว์หลวง นางจำต้องฝืนสังขารที่ยังไม่หายดี ลุกขึ้นมาแต่งเรือนร่างอย่างยากลำบากณ ลานล่าสัตว์มีธงทิวโบกสะบัด เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางต่างควบม้าถือแส้ ช่างคึกคักยิ่งนักเซี่ยชิงเยี่ยนในชุดขี่ม้าสีหมึก กำลังประคองซูหลิงอินขึ้นม้าอย่างระมัดระวัง“ท่านโหว ข้ากลัวเจ้าค่ะ...” ซูหลิงอินเอ่ยเสียงหวาน พลางเอนกายพิงอกเซี่ยชิงเยี่ยน“อย่ากลัวไปเลย” เซี่ยชิงเยี่ยนเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าจะสอนเจ้าเอง”จ้าวเซ่อเซ่อขึ้นขี่ม้าของตนเงียบ ๆ แล้วตามไปเบื้องหลังนางมองดูเซี่ยชิงเยี่ยนจับมือสอนซูหลิงอินง้างคันธนู คอยจัดระเบียบท่าทางให้อย่างอดทน เฉกเช่นเดียวกับที่เคยสอนนางเมื่อวันวาน“ฮูหยินจะลองดูบ้างหรือไม่?” สตรีสูงศักดิ์นางหนึ่งยื่นคันธนูและลูกธนูมาให้จ้าวเซ่อเซ่อรับมา เล็งไปยังกวางตัวหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป แล้วปล่อยลูกศรออกไป——“โดนแล้ว!” ผู้คนต่างร้องตะโกนนางเพิ่งจะก้าวไปข้างหน้า กลับได้ยินซูหลิงอินร้องอุทาน “กวางงดงามยิ่งนัก

ผู้คนทั่วทั้งงานต่างแตกตื่นฮือฮา!ซูหลิงอินขบริมฝีปากสีชาด นัยน์ตาจ้องเขม็งไปทางจ้าวเซ่อเซ่อราวกับจะทิ่มแทง “ความดีที่ท่านโหวมีต่อข้า ข้าล้วนจดจำไว้ในใจ ทว่าแม้ตำแหน่งภรรยาเท่าเทียมจะกล่าวว่ามีศักดิ์ศรีทัดเทียมกัน แต่ฮูหยินอย่างไรเสียก็มีฐานะสูงส่ง ข้าเป็นเพียงหญิงชาวบ้าน หากเข้าจวนไปแล้วถูกนางรังแกเข้าจะทำเช่นไรเล่า?”“มีข้าอยู่ทั้งคน นางมิกล้ารังแกเจ้าหรอก”“เรื่องนั้นใครเล่าจะรับประกันได้” ซูหลิงอินปรายตามองจ้าวเซ่อเซ่อคราหนึ่ง “เว้นเสียแต่ว่า...”“เว้นเสียแต่สิ่งใดหรือ?” เซี่ยชิงเยี่ยนเอ่ยถามต่อ“เว้นเสียแต่จะยอมให้ข้าตั้งกฎระเบียบแก่ฮูหยินต่อหน้าผู้คนเสียก่อน”“ให้ข้าลงมือฝังเข็มลงบนร่างนางเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเล่มด้วยตนเอง เช่นนี้นางจึงจะยอมอ่อนน้อมเชื่อฟัง และภายภาคหน้าจะมิได้รังแกข้าเพียงเพราะฐานะอันต่ำต้อยของข้าอีก...”ผู้คนทั่วทั้งงานแตกตื่นฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก เหล่าแขกเหรื่อต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กจ้าวเซ่อเซ่อผุดลุกขึ้นยืนในทันใด ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับกระดาษ “ข้าไม่ยอม!”เซี่ยชิงเยี่ยนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินไปเบื้องหน้าจ้าวเซ่อเซ่อ น้ำเสียงของเขา

วันที่สองหลังจากการหย่าร้าง ภายในจวนโหวก็จัดงานมงคล ประดับประดาโคมไฟและผูกผ้าสีสันสดใส ราวกับต้องการให้ทุกคนรู้ว่าพวกเขาแต่งงานกันแล้วค่าใช้จ่ายในจวนมิได้เป็นเช่นกาลก่อน ยามมองดูซูหลิงอินเลือกของตกแต่งที่ราคาแพงที่สุดทีละชิ้น เซี่ยชิงเยี่ยนจึงเอ่ยหยอกเย้าขึ้น“ในจวนมิใช่มีกฎว่าห้ามใช้จ่ายเกินสิบอีแปะหรอกหรือ? เหตุใดตอนนี้จึงไม่มีแล้วเล่า?”ซูหลิงอินแย้มยิ้มอย่างเอียงอาย “นั่นมันยามปกติ ทว่าครานี้คือการแต่งงานของเรา ท่านโหวจะตัดใจมอบสินสอดให้ข้าเพียงสิบอีแปะจริง ๆ หรือเจ้าคะ?”เซี่ยชิงเยี่ยนย่อมมิได้ตระหนี่เงินทองเหล่านี้ อีกอย่างหากวันแต่งงานจัดอย่างซอมซ่อ จะเป็นที่น่าขันเพียงไร?เขาเพิ่งจะเอ่ยปากรับคำ เสียงแหลมของใครคนหนึ่งก็พลันดังแทรกขึ้นมา“วันแต่งงานของท่านสำคัญกว่าชีวิตของฮูหยินจ้าวหรือ!” สาวใช้คนหนึ่งมองเซี่ยชิงเยี่ยนด้วยความโกรธแค้น นางคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ น้ำเสียงกังวานชัดเจน “ท่านโหว ตอนที่ฮูหยินจ้าวล้มป่วยหนักลุกไม่ขึ้น ต้องการเงินเพียงสามตำลึงเพื่อรักษา ทว่าแม่นางซูหลิงอินกลับไม่อนุญาต บัดนี้เงินที่จ่ายไปไหนเลยจะแค่สามตำลึง? สามร้อยตำลึง สามพันตำลึงก็ยังไม่หยุดหย่อ