All Chapters of She Didn't Know He Noticed: Chapter 31 - Chapter 40

Pagdating ko sa bahay, akala ko tapos na ang araw. Akala ko sapat na ang mapagod ang katawan para manahimik ang isip. Mali pala.Pagbukas ko ng phone ko, sinalubong ako ng mga notification. Isa. Dalawa. Sampu. Hindi ko pa binubuksan, pero ramdam ko na ang bigat. Parang may humihigpit sa dibdib ko sa bawat tunog. Nang buksan ko ang unang post, doon ko tuluyang naintindihan.The posts were saying na plastik daw ako, that I am pretentious. That I am someone who can't be trusted. Someone who's good in front but will stab you in the back.May screenshots ng hallway incident. May mga caption na hindi ko sinulat, mga kwentong hindi ko ikinuwento, mga intensyong hindi ko kailanman inisip, pero pinaniwalaan ng lahat.May nag-comment pa: “Alam ko na ’yan si Diane. Feeling mabait pero may tinatagong baho.”Napaupo ako sa kama, nanginginig ang kamay. Hindi dahil sa hiya. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa galit.Ganito pala ang pakiramdam, no? Ganito pala kapag sabay-sabay kang hinuhubaran ng d

Akala ko, kapag nakalabas na ako ng campus, doon na talaga matatapos ang lahat. Akala ko, iiwan ko na sa likod ang mga bulong, ang mga matang puno ng panghuhusga, ang mga salitang parang kutsilyong paulit-ulit isinasaksak ang pagkatao ko. Akala ko, sapat na ang distansya, ilang hakbang palayo sa gate, para makahinga ulit.Pero mali pala ako. Maling-mali.Naglalakad ako pauwi, mahigpit ang hawak sa strap ng bag ko, parang iyon na lang ang natitirang matibay sa mundo ko. Ang bawat hakbang ko ay mabigat, hindi lang dahil pagod ang katawan ko, kundi dahil ang isip ko ay puno ng ingay kahit tahimik ang paligid. Hindi pa rin humihinto ang mga boses sa ulo ko.Desperada. Plastik. Hindi mapagkakatiwalaan.Paulit-ulit. Paulit-ulit. Parang sirang plaka na ayaw tumigil.Huminga ako nang malalim. Okay lang, bulong ko sa sarili ko. Konti na lang.At doon, may tumama sa balikat ko. Isang malakas na splak. Mainit. Malansa. Mabaho.Napahinto ako, nagulat, bago ko pa tuluyang naintindihan. Tumulo ang

Hindi ko agad naramdaman ang pagbagsak ko. Ang una kong naramdaman ay init. Hindi apoy—mas mabagal, mas malagkit. Parang may unti-unting gumagapang sa balat ko, kumakain, humihinga sa bawat hibla ng laman ko.Sumigaw ako.Hindi ko alam kung gaano kalakas, o kung tunog pa ba ’yon ng tao. Basta alam ko, lumabas ’yon mula sa pinaka-ilalim ng dibdib ko. Hindi ko na kayang pigilan. Kahit gusto ko. Kahit ayokong marinig ng kahit sino kung gaano ako nasasaktan.Nalaglag ang upuan. Kasabay ko. Nakatali pa rin ako. Bumagsak ako sa sahig na parang wala akong bigat, parang wala na akong katawan. Hindi ko naramdaman ang pagkabagsak ng likod ko. Hindi ko naramdaman ang pagtama ng ulo ko.Ang nararamdaman ko lang ’yung unti-unting pagkatunaw ng mukha ko.“Ah—ah—ahhh—!”Paulit-ulit. Walang tigil. Parang hindi na ako humihinga kundi sumisigaw na lang para mabuhay.Sa pagitan ng luha at init, nakita ko siyang umatras. Si Sophie. Nakatayo siya sa may pinto, hawak pa ang lalagyan, nakatingin sa akin na

Dalawang linggo na mula nang magising ako sa kwartong ’yon. Dalawang linggo na akong nakatira sa bahay ni Seohyun—isang bahay na tahimik, malayo sa ingay ng mundo, parang sinadyang ilayo ako sa lahat ng pwedeng magpaalala kung gaano ako nabasag. Ngayon, kaya ko nang maglakad nang hindi kinakailangang humawak sa pader. Mabagal pa rin, may kirot pa rin sa bawat hakbang, pero hindi na ako natatakot na bigla na lang akong babagsak.Nasa mukha ko pa rin ang benda. Hindi dahil kailangan pa. Kundi dahil ayoko pa.Nakatayo ako sa kusina, hawak ang sandok, nakatingin sa kumukulong sabaw. Simple lang—sinigang. Hindi fancy. Hindi Korean. Pero amoy bahay. Amoy Pilipinas. Amoy alaala.“Okay lang,” bulong ko sa sarili ko habang hinahalo ang sabaw. “Kaya ko ’to.”Umalis si Seohyun kanina. May kikitain daw siya. Hindi ko tinanong kung sino. Hindi ko rin kailangang malaman. Sa loob ng dalawang linggo, natutunan ko na isa siya sa mga taong marunong magbigay ng espasyo—hindi dahil wala siyang pakialam,

“Diane, I want you to meet someone.”Nasa living room kami ni Seohyun nang sabihin niya ’yon, casual lang, parang hindi malaking bagay. Nakaupo ako sa sofa, may hawak na tablet, tinitingnan ang mga sketches ng damit na ilang gabi ko nang inaayos pero paulit-ulit ko ring binubura.“Meet who?” tanong ko, hindi umaangat ang tingin ko.“Boyfriend ko,” sagot niya, parang nag-aanunsyo lang na tapos na ang labada.Napatingin ako agad sa kanya. “Wait—what?”Tumawa siya. “Relax. He’s nice.”“Hindi naman ako kinakabahan,” sagot ko agad, kahit medyo nagsinungaling ako. “Nagulat lang.”“Good,” sabi niya. “Because he’s on his way.”Bumukas ang pinto ilang minuto pagkatapos. Pumasok ang isang lalaki—matangkad, maayos ang tindig, simple lang ang suot pero halatang sanay sa mundo na hindi kailangang magpakit