All Chapters of She Didn't Know He Noticed: Chapter 1 - Chapter 5

Rain has always been honest with me.It doesn’t pretend. It doesn’t sugarcoat. It doesn’t say “I’m fine” when it’s breaking inside. When it falls, it falls, diretso, walang pasikot-sikot. Tonight, as I sit by the window of my small dorm room, watching the raindrops blur the campus lights, I feel the same way. Parang ako ’yung ulan—heavy, messy, inevitable.I should be studying for midterms. I should be highlighting notes, rereading chapters, pretending my life is perfectly fine. But how am I supposed to focus when all I can see is the message glowing on my phone?“We need to talk tomorrow. After class. Don’t be late.”Just that.No emojis.No “babe.”No “love you.”And for the first time in months, I felt the ground shift beneath me.Talk. Ryan wants to talk.Alam ko na agad ang ibig sabihin nun. I may not be the prettiest girl on campus, but I’m not slow. I can feel it, that cold distance, the gaps forming between us like broken puzzle edges that no longer fit. And I’ve been trying t

I don't feel like myself the moment I woke up. Parang may ibang tao na nakaupo sa katawan ko habang nakatingin sa dilaw na liwanag ng umaga na sumisilip sa mga bubong ng campus.I don't know how to show myself in a familiar place where I usually go, o paano lalabas ng dorm room na parang may direksyon ang puso ko.I slowly moved myself from my bed. Ang unan ko’y basa pa sa luha. Ang buhok ko’y medyo tuyo pero buhaghag, parang nagtatangkang sabihin sa mundo, “Hindi ako okay.” Pero kailangan kong ayusin ang sarili ko. Kailangan kong lumabas. Kailangan kong pumasok sa mundo na tila normal, kahit alam kong ang lahat sa paligid ko ay may kulay maliban sa akin.Naka-white tee, ripped jeans, at lumang sneakers lang ako. Hindi ko pinansin kung gaano kabagay sa fashion ang itsura ko. Wala akong pakialam. Walang energy. Walang gana.Habang naglalakad ako sa hallway ng dorm, naririnig ko ang tawanan ng mga kaklase ko, mga magbabarkada, particularly everyone inside the campus. Lahat sila masaya, h

May mga araw na mabigat. May mga araw na mas mabigat. Pero ito—ito yata ang araw na literal na ayaw ko nang gumising. Yung tipong pagkadilat mo pa lang, gusto mo nang ipikit ulit kasi alam mong wala namang magbabago. Alam mong sa oras na tumapak ka sa labas ng pinto, ibang mundo ang sasalubong—isang mundong hindi mo naman piniling pasukin.Pero kailangan.Kailangan kong pumasok.Kailangan kong harapin yung campus kahit gusto ko nang magkulong, magtago,m at maglaho."Lord," bulong ko habang nag-aayos ng bag, "konting awa naman."Huminga ako nang malalim, binuhat ang bag ko, at lumabas ng dorm.The hallway felt colder than usual—o baka ako lang talaga. Students walked past me, laughing, chatting, scrolling through their phones. Normal life.Pero sabay-sabay silang tumahimik nang makita ako.Actual silence.Napatingin sila. Napatingin ako pabalik—hindi dahil confident ako, kundi dahil nagulat ako sa reaksyon nila.May bulungan. May pabulong na tawa. May nakataas ang kilay. May nangu-ngus