Todos los capítulos de Out of Sync รักคนละตอน: Capítulo 101 - Capítulo 110

“ยังค่ะ พรีนยังไม่ได้คุยกับพ่อเลย”“จะว่าไปนี่ก็สายแล้วทำไมพ่อเขายังไม่ตื่นอีกเนี่ย งั้นเดี๋ยวแม่ไปปลุกพ่อก่อนดีกว่า จะได้มากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน”“จะไปปลุกใครรึแม่นิล” เสียงของชินพัฒน์ก็ดังแทรกขึ้นมา จังหวะที่นิลเนตรกำลังจะลุกขึ้นไปตามพอดิบพอดี“อ้าวพ่อ มาพอดีเลย” เสียงนิลเนตรเอ่ยทักสามี ตามมาด้วยเสียงล้อวีลแชร์เสียดสีกับพื้นไม้ดังแผ่วเบา ชินพัฒน์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกมาจากห้องนอน แม้จะไร้ขาและตามืดบอด แต่เขาก็ยังพอช่วยเหลือตัวเองได้ในระดับหนึ่ง สองแขนประคองร่างขึ้นนั่งบนวีลแชร์และ ใช้สองมือแข็งแรงออกแรงเข็นไปตามพื้นไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว นิลเนตรเหลือบตามองสามีแล้วเผลอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ลูกสาวที่ยืนอยู่หน้าเตา ขณะที่ชินพัฒน์กำบังเลื่อนล้อเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร“พ่อได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกัน แม่นิลคุยกับใครอยู่เหรอครับ” เขาถามก่อนเงียบไป เอนตัวเงี่ยหูฟังเสียงใสที่ได้ยินแว้ว ๆ ก่อนหน้าอย่างตั้งใจ“เอ้แต่จะว่าไปเสียงคุ้น ๆ เหมือน...” เพียงแค่คำว่า คุ้น ชนากานต์ก็ไม่อาจเก็บกลั้นความคิดถึงไว้ได้อีกต่อไป ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มออกมาอย่างซึ้งใจ แล้วรีบเอื้อมมือปิดแก๊ส ก่อนจะเดินมาหยุด

รติมามองใบหน้าของชนากานต์อยู่ครู่หนึ่ง นันย์ตาขยายกว้าง พลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัยกับท่าทีกระอึกกระอักของน้องสาวแล้วจู่ ๆ ความทรงจำในช่วงเช้าก็แล่นเข้ามาในหัวในวินาทีนั้น ร่างทั้งร่างชะงักงัน ใจสั่นเต้นระรัวราวกับกำลังจะหลุดออกจากอก ก่อนหันไปมองแฟนหนุ่มอย่างฉับพลันด้วยสายตาตื่นตัว “จริงสิ เมื่อเช้าที่โรงแรมคุณบอกฉันว่าจะพามาทำความรู้จักกับน้องสาว ที่เป็นภรรยาของเพื่อนสนิทคุณ” พูดเพียงเท่านั้นดวงตาคมสีเฮเซลเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกชาไล่ระดับตั้งแต่ไหล่ลงไปปลายเท้า เมื่อเริ่มประติดประต่อความจริงเข้าด้วยกัน“ถ้างั้นก็แสดงว่า...พรีนคือภรรยาของเพื่อนคุณงั้นเหรอ”เสียงที่เคยมั่นคงกลับสั่นอย่างหน้าประหลาด ความตกใจและความ...พุ่งขึ้นมาจนถึงขีดสุด เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าน้องสาวจะแต่งงานแล้ว หนำซ้ำยังแต่งกับคนที่เธอพอจะรู้ถึงพฤติกรรมและสรรพคุณความเจ้าชู้จากคำเล่าของแฟนหนุ่มซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับคนคนนั้น“จริงเหรอพรีน” ชนากานต์ไม่ได้ตอบในทันที เธอนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สุดท้ายจะพยักหน้าเบา ๆ เป็นการยืนยันอย่างเลี่ยงไม่ได้ทำให้สาวผู้พี่ที่ได้รับคำตอบก็หลับตาลง เอนตัวพิงพนักเก้าอี้

ว่าพลางหันไปเร่งแฟนหนุ่ม แล้วกลับมาคว้ามือของน้องให้ลุกตาม เสียงหัวเราะเบา ๆ ของคนทั้งสาม ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่ ค่อย ๆ คลายลงราวกับสายลมอ่อนที่พัดพาเมฆหมอกให้จางหายไปทีละน้อยณ เวลาไล่เลี่ยกันที่กรุงเทพมหานคร รถแลมโบร์กินีสีดำเงาวับของปภาวีแล่นฉิวไปตามเส้นทาง เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังคำรามต่ำสะท้อนก้องระหว่างตึกสูงสองข้างทาง สองมือจับพวงมาลัยแน่น ดวงตาจับจ้องไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ ในขณะที่ความคิดยังคงคิดวนอยู่กับบทสนทนาล่าสุดกับภาสกร“เธอไปอยู่ที่ไหนนะพรีน” คำถามนี้ดังวนอยู่ในหัวไม่จางหาย แม้เธอจะรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์จะห่วง ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถามถึงอีกฝ่าย แต่หัวใจก็ทรยศตัวเองทุกครั้ง ยิ่งห้ามก็ยิ่งคิด ยิ่งบอกตัวเองว่าอย่า ความรู้สึกกลับยิ่งแผ่กว้างจนเต็มอกเธอพลาดที่ปล่อยให้ความเย่อหยิ่งและความกลัวอยู่เหนือความรู้สึก พลาดที่เลือกจะนิ่งเฉยแทนที่จะตามหา พลาดที่ปล่อยให้เวลาเคลื่อนผ่านไปโดยไม่คิดจะแก้ไขตั้งแต่เนิ่น ๆ เพราะมัวแต่คิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเธอทั้งสองคน...แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม ความคิดถึงค่อย ๆ กัดกินหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก ความห่วงใยที่เคยกดไว

คำบอกเล่าที่เหมือนเป็นการเล่าสู้กันฟังทั่ว ๆ ไป กลับสะกิดใจให้เด็กหนุ่มสาวสะดุ้งหันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากบางของชนากานต์ที่กำลังยกยิ้มอยู่ก่อนหน้าแข็งค้างลงชั่วเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตสะท้อนแววสับสนปนหวาดหวั่นอย่างห้ามไม่อยู่ความสงสัยฉายชัดจนแทบกลายเป็นประกายวูบไหวในแววตาใครกันที่มาตามหาเธอ?รู้ชื่อ รู้ที่อยู่ และมีรูปถ่ายของเธอได้ยังไง?มือเรียวที่วางอยู่บนตักเผลอกำเข้าหากันแน่นด้วยความกังวล ขณะเดียวกันรติมากับภาสกรก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ทั้งสองหันสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยคำถามมากมายแต่ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมา“ละ...แล้วเจ้าป้าบอกเขาว่าจะใด?” (ละ...แล้วป้าบอกเขาไปว่ายังไงคะ) ชนากานต์ฝืนเปล่งเสียงถาม ทั้งที่ลำคอแห้งผาก ใบหน้าซิบเหงื่อกลัวคำตอบของคนตรงหน้า “ถึงมันจะเหมือนอิหล้าขนาด แต่ป้าบะล่ำได้ยินจื่อพรีนหยังฮู้ว เลยบอกเขาไปว่า เอ้อ...ป้าบะฮู้จักเน้อ” (ถึงหน้าจะคล้ายหนู แต่ป้าไม่เคยได้ยินคนชื่อพรีนอะไรนั่นหรอก เลยบอกเขาไปว่าป้าไม่รู้จัก)“ยังแควนหน้อยยย...ดีแล้วเจ้าป้า” (ดะ ... ดีแล้วค่ะป้า)คำตอบนั้นทำให้ทั้งสามคนระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ความกลัวที่รุมเร้าหัวใจใน

“ใช่ ฉันรักพรีน รักมาก ... มากจนฉันคิดว่าคนอย่างฉันไม่เหมาะสมที่จะอยู่เคียงข้างผู้หญิงดี ๆ แบบนั้น”“คุณหมายความว่ายังไง ฉันไม่เข้าใจ” คิ้วโค้งขมวดเป็นปม เสียงสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความสับสนซึ่งอีกฝ่ายก็ได้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาซับซ้อนผสมระหว่างความเจ็บปวดและความหนักใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยน้ำหนัก“พรีน เป็นลูกสาวของคนที่ขับรถชนพ่อของฉัน”“คุณพูดจริง!” “วันที่ฉันรู้ความจริง ฉันทั้งโกรธ ทั้งเกลียดพรีนมาก ๆ และความโกรธของฉัน ก็ทำให้ฉันขาดสติ พลั้งมือทำผู้หญิงที่ตัวเองรักจนเข้าโรงพยาบาล”“คุณก็เลวเหมือนกันนะคะ โตซะเปล่าแยกแยะอะไรไม่ได้เลย” อลิซคิดตามแล้วเผลอตำหนิออกมาอย่าลืมตัว “อลิซ!”“อุ้ย! ขอโทษค่ะ”“อย่าบอกให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด เข้าใจไหม”...“รักน้อง เป็นห่วงน้อง แต่เลือกใช้วิธีบ้า ๆ แบบนั้น เพื่อผลักไซน้องไปจากตัวเองเนี่ยนะภัค แกคิดได้ยังไงห๊ะ”เสียงตวาดของคุณหญิงดังลั่นห้อง ความโกรธพวยพุ่งถึงขีดสุดเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากปากของลูกสาว แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความผิดหวัง เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าคนที่เฉลียวฉลาดอย่างลูกสาวเธอที่ประสบความสำเร็จตั้งแ