Alle Kapitel von Out of Sync รักคนละตอน: Kapitel 111 – Kapitel 120

พูดจบ นิลเนตรยกหลังมืออังหน้าผากของลูกสาว เพื่อตรวจดูอุณหภูมิด้วยความห่วงใย ก่อนที่จมูกเรียวของชนากานต์จะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วตอบเสียงเบาอย่างคนเก็บอาการ“พรีนแค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อยค่ะ แต่กินยาไปแล้วเดี๋ยวก็คงจะหาย”“ถ้างั้นวันนี้แม่ว่าพรีนนอนพักก่อนดีไหม แล้วเดี๋ยวในไร่แม่ไปจัดการต่อเอง”“ไม่เอาค่ะแม่ พรีนไหวค่ะ”“งั้นตามใจเราแล้วกัน แต่จะว่าไปแม่ขอถามอะไรพรีนหน่อยได้ไหมลูก”“ได้ค่ะ อะไรเหรอคะ?” เอียงหน้าเล็กน้อย สบตาแม่อย่างสงสัย“นี่มันก็สามเดือนแล้วนะ สามีลูกเขายังเคลียร์งานไม่เสร็จอีกเหรอ” คำถามนั้น ทำให้รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าสวยค่อย ๆ จางลงทีละน้อย ความกังวลเริ่มแทรกซึมผ่านทุกอณูของร่างกาย เมื่อคำตอบที่เตรียมไว้ใช้บ่ายเบี่ยงมารดาในทุกครั้งได้ร่อยหรอลงทุกที แม้จะพยายามดึงข้ออ้างเก่า ๆ มาใช้ แต่ก็ไม่อาจหาคำใดมาอุดช่องว่างความสงสัยของมารดาได้เลย“นะ...น่าจะยังไม่เสร็จนะคะ”“รู้ไหมลูกว่าตัวเองโกหกไม่เก่ง” “พรีนไม่ได้โกหกนะคะแม่ พรีนพูดความจริง-”“ยังอีกนะพรีน! ที่แม่ไม่ได้ถามเซ้าซี้ก็เพราะว่าแม่อยากให้เวลาพรีนได้คิดทบทวนและพร้อมที่จะบอกแม่ในสักวัน แต่นี่มันก็นานแล้วนะ แม่คิดว่ามันถ

“คุณแม่!” “หนูภัค!”เพียงเสี้ยววินาทีราวโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ นิลเนตรเบิกตากว้าง ดวงหน้าฉายแววตกใจและไม่อยากเชื่อในสายตา แม้จะเคยเห็นหน้าในแค่ในหน้าจอ แต่ก็ก็จำได้เป็นอย่างดีว่าคนคนนี้คือสามีของลูกสาวตนเองด้านปภาวีเองก็ยืนนิ่งราวถูกตรึงไว้กับที่ ความเย็นแล่นปราดไปทั่วร่าง ลมหายใจสะดุดติดขัดในลำคอ คำทักทายที่ตั้งใจจะพูดกลับจุกแน่นอยู่ตรงปลายลิ้นในขณะที่เสียงทุกเสียงก็ถูกกลืนหายไปพร้อมกับความประหม่าที่ไม่อาจควบคุมได้ จนในที่สุด คนที่ดึงสติกลับมาได้ก่อนก็คือหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านบน “นั่นภัคใช่ไหมลูก?” เสียงนิลเนตรดังขึ้นจากนอกชาน น้ำเสียงนั้นอบอุ่นแต่แฝงแววประหลาดใจและไม่แน่ใจไว้ชัดเจน ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนยืนมองตาเป็นประกายคล้ายจะดีใจ แต่ก็ยังคงรอการยืนยันจากคนด้านล่างร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านล่างชะงักเล็กน้อย ใจเต้นถี่อย่างควบคุมไม่อยู่ริมฝีปากขยับเหมือนจะตอบ แต่เสียงกลับสะดุดอยู่ในลำคอ ก่อนสุดท้ายจะทำได้เพียงพยักหน้าช้า ๆ แทนคำตอบซึ่งคำยืนยันนั้นเองทำให้นิลเตรยิ้มกว้างออกมาด้วยความยินดี ก่อนจะเชื้อเชิญให้อีกคนที่เป็นเสมือนคนในครอบครัวขึ้นด้านบนด้วยน้ำเสี

ในขณะเดียวกัน บนเนินสูงกลางไร่ แดดยามบ่ายแผดเผาจนพื้นดินร้อนระอุราวกับจะลุกเป็นไฟ เสียงจั๊กจั่นร้องระงมจากแนวป่ารอบข้าง แผ่วลอยมากับสายลมอบอ้าวที่พัดวนไปทั่วพื้นที่โดยที่ท่ามกลางความร้อนระอุนั้น ชนากานต์ยังคงก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กลางแปลงผัก ถอนหญ้าและจัดร่องปลูกให้อย่างตั้งใจ แม้เม็ดเหงื่อจะไหลอาบทั่วใบหน้า ทว่าร่างบางก็ยังไม่ย่อท้อ“พอก่อนได้ไหมพรีน แดดมันแรงขนาดนี้”รติมาเดินตามอยู่ไม่ห่าง มือหนึ่งถือหมวกสาน อีกมือถือขวดน้ำคอยรบเร้าให้น้องสาวหยุดพัก ก่อนจะเป็นลมไปกลางแดดเสียก่อน“อีกนิดเดียวพี่รัน” แต่ทว่าคนน้องก็ยังคงดื้อรั้น ขะมักเขม้นทำงานต่อไป โดยไม่สนใจแม้ใบหน้าของตัวเองที่เริ่มขึ้นสีแดงจัดจากไอแดดและพิษไข้ที่รุมเร้า“มันหลายนิดแล้วนะพรีน ไม่เอาแล้ว มานี่!” รติมารีบก้าวเข้าไปคว้าแขนน้องสาวไว้ “ดูตัวเองสิ ตัวร้อนจี๋เลยนะ”คนน้องนิ่งชะงักไปชั่วอึดใจ เมื่อความมึนงงแล่นขึ้นหัวอย่างรวดเร็วจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว“เฮ้ย! พรีน” รติมาร้องเสียงหลงรีบประคองน้องสาวไว้แน่น “ไหวหรือเปล่า … พี่บอกแล้วว่าให้พัก”“ไม่เป็นไรพี่รัน พรีนยังไหว แค่หน้ามืดนิดหน่อยค่ะ”“ไม่หน่อยแล้วพรีน ทำไมดื้อแบบนี้เ

เสียงสุดท้ายของประโยคนั้นแผ่วเบาลง ร่องคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกจริตจนเห็นได้ชัด น้อยเห็นดังนั้นจึงรีบยื่นมือไปแตะหลังมือเจ้านายราวส่งกำลังใจ พลางเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะคุณหญิง น้อยว่าคุณหนูคงถึงแล้วล่ะค่ะ แต่อาจจะอยู่ในที่อับสัญญาณเลยยังโทรกลับไม่ได้ เดี๋ยวถ้าคุณหนูเธอเจอสัญญาณโทรศัพท์ก็คงติดต่อกลับมาเอง”“แต่ฉันเป็นห่วงลูกนี่น้อย”“น้อยเข้าใจค่ะ เดี๋ยวน้อยจะโทรหาคุณหนูเรื่อย ๆ ก็แล้วกันนะคะ” คุณหญิงรุจิราเงยหน้ามองผืนฟ้าสีเทาอ่อนเหนือสวนหย่อม ลมเย็นพัดผ่านปลายผมอย่างแผ่วเบาแต่กลับไม่อาจพัดพาความกระวนกระวายที่กำลังเกาะแน่นอยู่ในอกให้จางหายไปได้เลยเธอพยักหน้ารับอย่างจำใจ ทั้งที่ในใจยังคงหนักอึ้งกับความคิดวกวนซ้ำไปมาว่าห่างออกไปอีกหลายร้อยกิโลเมตร ลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร จะกำลังเจอเรื่องลำบากหรือไม่โดยไม่รู้เลยว่า ในขณะเดียวกันนั้นเอง ปภาวีลูกสาวที่คุณหญิงกำลังเป็นห่วง ก็กำลังเผชิญเดินฝ่าฟันอุปสรรคอยู่บนเส้นทางอันยาวไกลบนดอยสูงสองเท้าก้าวย่างอย่างมุ่งมั่น แม้กล้ามเนื้อขาจะตึงสั่นแทบหมดแรง มือข้างห

ปภาวีเดินคอตกออกมายืนรับลมอยู่นอกชาน วางมือสองข้างบนราวระเบียง เงยหน้าขึ้นมาฟ้าที่รายล้อมดาวดวงน้อยลอยระยิบระยับผ่านม่านน้ำตาที่พร่างพรายบนดวงตา“มายืนทำอะไรตรงนี่ล่ะภัค”ใบหน้าสวยหันกลับมามอง แล้วรีบยกมือเช็ดน้ำตา “...คุณแม่”“ทะเลาะกันใช่ไหม แม่ได้ยินเสียงโวยวายออกมายันข้างนอกเลย”นิลเนตรถาม พลางเดินมายืนข้าง ๆ ด้วยใบหน้าที่แต้มร่องรอยความกังวล“ไม่เชิงค่ะ”“เฮ้อ แม่ไม่ได้ซ้ำเติมนะภัค แต่ภัคเองก็รู้ใช่ไหมลูกว่าสิ่งที่ภัคทำมันยากที่จะให้อภัย ต่อให้มันจะเป็นแค่เรื่องที่ภัคสร้างมันขึ้นมา”คำพูดนิลเนตร ทำให้เอาคนฟังสะอึกก้มหน้าต่ำ ดวงตาแดงช้ำสบพื้นระเบียงแทนที่จะมองคนเป็นแม่ ก่อนเสียงแผ่วเบาจะหลุดตอบออกมา“ทราบค่ะ”“แล้วภัคจะทำยังไงต่อละลูก จะยอม-”“ไม่ค่ะคุณแม่ ภัคไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกค่ะ ยังไงภัคก็จะอธิบายทุกอย่างให้พรีนฟังให้ได้”“งั้นแม่เอาใจช่วยนะภัค ใจเย็น ๆ อย่าวู่วามเข้าใจไหม”ปภาวีพยักหน้ารับอย่างแน่วแน่ แววตาฉายชัดถึงความมุ่งมั่นในใจ เพราะต่อให้แม่ไม่เตือน เธอก็ไม่มีวันทำอะไรโดยขาดสติยังคิดอย่างแน่นอน“งั้นคืนนี้ภัคนอนที่ห้องแม่ก่อนก็ได้ เดี๋ยวแม่กับพ่อออกมานอนข้างนอกเอง”“ไม่เ