Todos los capítulos de Out of Sync รักคนละตอน: Capítulo 81 - Capítulo 90

สกาย กันต์ธีรา ตอบรับเสียงหวาน ก่อนจะเดินเข้ามายืนอยู่ด้านหน้าปภาวี ในระยะที่สามารถรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่กะพริบวูบวาบและเสียงดนตรีดังกระหึ่มไปทั่วร้าน ด้านปภาวีก็ยืนแข็งทื่อ ไม่ถอยห่างหรือเว้นระยะอย่างที่ควรจะทำ เธอเหมือนตกไปอยู่ในภวังค์ของหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว กันต์ธีรา คือเพื่อนต่างคณะทำไมเรียนมหาวิทยาลัย เธอสองคนเคยเรียนด้วยกันในวิชาบังคับและเข้าร่วมกิจกรรมชมรมเดียวกันอยู่บ่อยครั้ง แต่หลังจากจบปีสุดท้าย ก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตและไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยหลังจากนั้น ซึ่งการพบกันในคืนนี้จึงเหมือนเรื่องบังเอิญที่ชวนให้หัวใจอบอุ่นขึ้น ในวันที่ความรู้สึกของเธอกำลังอ่อนแอลง “เราไม่คิดเลยนะว่าจะได้เจอสกายที่นี่” “เหมือนกันค่ะ เอ่อว่าแต่ ภัคมาเที่ยวคนเดียวเหรอคะ?” กันต์ธีราเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนโน้มตัวเข้าหาคนตรงหน้า น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูคนตัวสูงกว่าอย่างซุกซน แววตาฉายชัดถึงความขี้เล่นที่เหมือนตั้งใจทดสอบปฏิกิริยา ซึ่งมันก็ได้ผล ปภาวีเผลอเม้มปากแน่นในวินาทีนั้นเธอพยายามกักเก็บความรู้สึกบางอย่างไม่ให้เล็ดรอดออกมา ในขณะที่ความร้อนผ่

เวลา 23:35 น. ภาสกรเคลื่อนรถเข้ามาจอดบริเวณลานกว้างหน้าประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์ ก่อนรีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงจากฝั่งคนขับแล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่งของตัวรถ แขนแข็งแรงโอบประคองเอวและบ่าของเพื่อนสาวอย่างมั่นคง จากนั้นเขาจึงพยุงร่างนี้ลงจากรถและเดินตรงเข้าสู่โถงใหญ่ของบ้านทันที “ยัยภัค! / คุณต้น!” คุณหญิงรุจิราและน้อยร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อหันมาเห็นบุคคลทั้งสองที่กำลังเฝ้ารอเดินตรงเข้ามาในสภาพที่หนึ่งคนเป็นฝ่ายประคอง ส่วนอีกคนอยู่ในสภาพที่เกินจะบรรยาย บนใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เสื้อผ้าเลื่อนหลุดเผยให้เห็นผิวกายบางส่วน ซ้ำยังดูคล้ายคนไม่ได้สติ สองมือปัดป่ายไปมาอย่างเลื่อนลอย ราวกับกำลังไขว่คว้าบางสิ่งในอากาศ “ร้อน! ปล่อยย!”เสียงพร่าของปภาวีหลุดออกมาเป็นช่วง ๆ ด้วยความทรมาน ภาสกรเงยหน้าขึ้นสบตาคุณหญิงรุจิรา พลางเอ่ยเสียงหอบเพราะตลอดทางต้องคอยขืนแรงกับเพื่อนสาวที่อาการกำลังแปรปรวน “ไอ้ภัคมันโดนยามาครับคุณแม่ ตอนนี้ยากำลังจะฤทธิ์ ให้ผมรีบพามันขึ้นไปส่งบนห้องก่อนไหมครับ” “โดนยา!!” “ครับ ห้องไหนครับเดี๋ยวผมแบกมันขึ้นส่ง” เสียงหอบเอ่ยถาม ขณะใช้กำลังประคองเพื่อนสาวที่พร้อมจะทรุดล

ปภาวีสะดุ้งตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ เสี้ยววินาทีแรกเธอเกือบเผลอคิดว่าทุกอย่างเมื่อคืนเป็นเพียงฝันร้าย แต่เมื่อสายตาเหลือบไปทางเตียงก็เห็นร่างบางของชนากานต์ที่ยังคงนอนขดตัวแน่น มือกอดอกเหมือนพยายามหาความอบอุ่น ร่างกายสั่นระริกอย่างคนมีไข้เธอหยัดตัวลุกขึ้นจากโซฟา ยืนมองร่างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสูดลมหายใจลึกแล้วเมินหน้าหนี เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระคราบร่องรอยเมื่อคืนออกจากร่างกายอย่างไม่ใยดีเมื่อเสร็จแล้ว เธอจึงแต่งตัวและก้าวลงมาชั้นล่างด้วยท่วงท่าที่มั่นใจราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ร่างระหงในชุดเรียบง่ายสีเอิร์ทโทนทรุดนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะอาหาร ลงมือรับประทานข้าวเช้าอย่างสบายใจเหมือนเช้านี้เป็นเช้าแสนปกติทว่าความสงบก็ถูกทำลายเมื่อเสียงของมารดาดังขึ้น“ภัค หนูพรีนล่ะลูก?”คำถามนั้นทำให้มือที่ถือช้อนชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนปภาวีเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น“ไม่ทราบค่ะ”“อะไรกัน เมื่อคืนน้องดูแลภัค นอนห้องเดียวกันกับภัค ภัคจะไม่รู้ได้ยังไงกันห๊ะ? หรือว่า…”“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ก็แค่คนตื่นสาย”“แม่ไม่เชื่อ! คนอย่างหนูพรีนน่ะเหรอจะตื่นสาย ภัคทำอะไรน้อง บอกแม่มาเดี๋ยวนี้นะ!”“บอ

ผ่านมาแล้วกว่าหนึ่งเดือนนับตั้งแต่วันนั้น ชีวิตในบ้านเหมือนถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ปภาวีทำตัวห่างเหินกับคนในบ้านมากขึ้นทุกวัน ถามคำ ตอบคำ หรือบางอารมณ์ก็ไม่พูดไม่จา ไม่สนทนากับใครเลยสักคนทว่ากิจวัตรประจำวันที่ทุกคนมักเห็นจนคุ้นชินคือ ทุกเช้าปภาวีจะแต่งตัว ออกไปทำงาน กลับบ้านแล้วเก็บตัวอยู่ในห้อง วนลูปอยู่อย่างนั้นซ้ำ ๆ แต่อาจจะมีบางวันที่กลับบ้านดึกหรือบางทีก็ไม่กลับบ้านเลยแม้ปภาวีจะตีตัวออกห่างมากเท่าไหร่ ชนากานต์ก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามทุกวิถีทางเพื่อทำให้ความสมพันธ์ ระหว่างกันดีขึ้น ตั้งแต่ชวนคุยเรื่องงาน เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อมีโอกาส หรือแม้กระทั่งทำอาหารที่เขาเคยชอบให้รับประทาน เช้าวันนี้ก็เช่นกัน เธอตื่นแต่เช้า ลงมือทำกับข้าวอย่างพิถีพิถัน จัดใส่กล่องเพื่อเตรียมให้อีกฝ่ายนำไปทานที่ทำงาน แต่เมื่อวางไว้ตรงโต๊ะ ปภาวีก็ไม่ได้แม้แต่หันมามองเลยสักนิดชินบ้าง น้อยใจบ้าง แต่เธอก็ได้เก็บมันไว้ในใจ กลั้นน้ำตาเอาไว้ คิดกับตัวเองว่าสักวันเขาจะต้องเห็นความตั้งใจนี้ สักวันเขาจะได้รับรู้ว่าทุกคำพูด ทุกการกระทำเธอไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่เธอทำเพื่อเขา เพื่อรอกลับไปใช้คำว่า “เรา” อีกสักครั้งแค่น

ภายในห้องปภาวีหลังจากก้าวเข้ามาภายในห้องนอนแล้ว ปภาวีจึงปล่อยมือออกจากอลิซ ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางกระเป๋าสะพายลงข้างเตียงพร้อมกับแฟ้มเอกสารที่ถืออยู่ มือที่เคยมั่นคงเมื่อครู่เกิดสั่นเล็กน้อยจากความเครียดและความเหนื่อยล้าที่สะสมมาระยะเวลาหลายวัน“น่าตบซะให้เลือดกลบปาก คนแก่อะไรปากดีชะมัด!”“นั่นแม่ฉัน!” ปภาวีหันขวับตอบกลับเสียงแข็ง ตวัดตามองเขม็งริมฝีปากเม้มแน่นจนอลิซถึงกับชะงัก ใบหน้าถอดสี ก่อนก้มมองต่ำด้วยท่าทีรู้สึกผิด“ขอโทษค่ะ”เจ้าของห้องไม่ได้ตอบรับคำขอโทษ ได้เพียงมองนิ่งและส่ายหน้าอย่างระอากับนิสัยปากไวของอดีตคนรัก จากนั้นจึงหมุนตัวเดินไปยังโซฟามุมห้อง หย่อนตัวนั่งลงอย่างเงียบงัน ปล่อยให้อลิซยืนหน้าหงอยมองตาละห้อยกลางห้องอยู่อย่างนั้น “จะยืนอีกนานไหม”“มะ...ไม่ค่ะ”ตอบเสียงเบา ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วพ่นลมหายใจออกมาคล้ายโล่งใจที่ตัวเองยังไม่ถูกไล่ตะเพิดออกไปในตอนนี้“อือ ที่นี่...ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ”ก้าวเดินสำรวจรอบห้อง สายตากวาดมองไล่ไปตามผนัง เฟอ์นิเจอร์ โต๊ะทำงานที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ ปลายนิ้วสวยลูปวนบนพนักเก้าอี้ที่ยังคงวางอยู่ในตำแหน่งเดิม ราวกับเวลาที่ผ่านไปไม่ได