Alle Kapitel von Out of Sync รักคนละตอน: Kapitel 121 – Kapitel 130

สามสัปดาห์ต่อมา“พรีน! ...” เสียงเรียกดังขึ้นพร้อมฝีเท้าที่ค่อยๆ เดินขึ้นมาบนระเบียง รติมาหยุดยืนตรงบรรไดขันสุดท้ายยืนกอดอกจ้องมองน้องด้วยสายตาวาวโรจน์ฝั่งเจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อย หยุดมือที่กำลังเรียงดอกไม้ในแจกัน เงยหน้าขึ้นมองคนพี่ที่ยืนหน้าขึงตึงอยู่อยู่ตรงหน้า“อ้าวพี่รัน กลับมาแล้ว-”“พรีนทำอะไรลงไป” “ทำอะไร? พี่รันหมายถึงอะไรคะ”“เรานี่มัน! ... ตามพี่มา” ก่อนที่น้องสาวจะทันได้ตั้งตัว เธอรีบคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น แล้วออกแรงดึงให้อีกคนเดินตามลงบรรไดมาด้านล่าง แม้ร่างบางจะขัดขืน แต่แรงที่มีก็ไม่สามารถต้านแรงของเธอที่มีมากกว่าได้“อะ ... โอ๊ย! อะไรของพี่เนี่ยพี่รัน พรีนเจ็บนะ” ร้องเสียงหลงขยับตัวพยายามคลายแรงดึง แต่ก็ยังต้องตามพี่สาวลงไป สุดท้ายทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่ลานบ้านด้านล่างซึ่งมีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา มาปล่อยข้อมือคนน้องเป็นอิสระ ยืดตัวตรง สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ก่อนยกแขนขึ้นกอดอกจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจ“พรีนแกล้งคุณภัคเธอทำไม”“อะไรนะคะ? แกล้ง ... แกล้งอะไรคะ พรีนยังไม่ได้ทำอะไรเลย” “ยังไม่ได้ทำงั้นเหรอ”“ใช่ค่ะ”“แล้วที่พรีนให้คุณภัคเธอไปทำไรทำสวนพรวนดินตากแดดกลางวันแส

สามชั่วโมงต่อมา“อะ ... อันนี้เอาไว้ตรงไหนคะ” เสียงเหนื่อยหอบดังขึ้นเคล้ากับจังหวะลมหายใจแรงของหญิงสาว สองแขนของปภาวีสั่นระริกแทบหมดเรี่ยวแรง ทั้งตัวเอนเอียงเพราะแรงกดจากน้ำหนักก้อนอิฐที่ถือไว้ ความร้อนจากพื้นผิวขรุขระของมันซึมผ่านฝ่ามือจนแสบร้อนราวผิวจะพองความร้อนจากแดดบ่ายแผดเผาจนผิวแทบไหม้ ร้อนผ่าวไม่ต่างจากอุณหภูมิรอบกาย เหงื่อเม็ดเล็กซึมชุ่มกรอบหน้า ผมที่รวบขึ้นอย่างลวก ๆ เริ่มหลุดรุ่ยลงมาเกาะแก้ม ลมหายใจที่กระชั้นถี่สะท้อนให้เห็นถึงความเหนื่อยที่กดทับไปทั่วร่าง“ตรงนั้นแหละ วางดี ๆ เดี๋ยวมันล้ม”เสียงของชนากานต์ลอยมาตามสายลม เรียบเฉยจนแทบไม่แสดงอารมณ์ เจ้าตัวนั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจบนม้านั่งไม้เก่า ๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้เงาร่มครึ้มช่วยบังแดด ขณะสายตาจับจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ทุกข์ร้อน“ถ้ามันล้ม ฉันจะให้คุณเก็บใหม่”ถ้อยคำราบเรียบบวกกับท่าทีเย็นชา ทำให้ปภาวีขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความอัดอั้นตีตื้นขึ้นมาถึงลำคอ แต่เธอก็ทำได้เพียงยกหลังมือที่เปื้อนเหงื่อขึ้นเช็ดมันออก กัดฟันแบกก้อนอิฐที่เหลือเดินตรงไปวางลงตามจุดที่ถูกสั่งอย่างระมัดระวัง“ฮึบ...” เสียงฝืดเค้นดังลอดไรฟัน

“นี่แน่” ตีที่แขนคนป่วยเบา ๆ “ไม่เป็นอะไรที้ไหนคะ ดูซิมือผองหมดเลย ไหนจะแผลที่เก่า แผลไหมที่ได้เพิ่มมาอีก” ปภาวีก้มหน้า มองดูแผลเล็ก ๆ “นิดเดียวเองค่ะ เดี๋ยวก็หาย” “เดี๋ยวพรีนป้อนข้าวพี่ก่อนดีกว่า จะได้กินยาด้วย ตัวยังลุม ๆ อยู่เลย” “พี่กินข้าว แต่ไม่กินยาได้ไหมคะ” “ไม่ได้ค่ะ” “แต่พี่ไม่ชอบยานี่คะ” “ไม่ชอบก็ต้องกินค่ะ อย่าดื้อ!” ชนากานต์เอื้อมมือหยิบถ้วยข้าวต้มมาถือไว้ พลางใช้ช้อนตักขึ้นมาพอดีคำพร้อมเป่าเล็กน้อยให้คลายความร้อนก่อนจะประคองช้อนป้อนเข้าปากคนป่วยทีละคำ เพียงไม่นาน คำสุดท้ายก็หมดลง เธอจึงรีบต่อด้วยการหยิบแก้วน้ำและยาเม็ดเล็กส่งให้คนรัก พร้อมจับมือประคองอย่างระมัดระวัง “กินเข้าไปค่ะ อย่าให้พรีนต้องพูดซ้ำ” “พี่ไม่อยากกินนี่คะ” “นับหนึ่ง นับสอง...” ยังไม่ทันถึงสาม ปภาวีรีบยกมือจับแก้วน้ำเอง ก่อนดื่มน้ำตามด้วยความตั้งใจ ภาพนั้นทำให้คนเด็กกว่าส่ายหน้าชอบใจ ยิ้มกล้างแล้วเอื้อมมือเช็ดคราบน้ำที่ริมฝีปากให้เบา ๆ “ก็แค่นี้ ดื้อไปได้” พูดอย่างไม่จริงจัง พลางยิบเอาแก้วน้ำวางลงในถาดตามเดิม ลุกขึ้นเตรียมเดินออกไปจากห้อง ทว่า ... “พรีนคะ” “คะ?” “ขอบคุณน

“พะ ... พอก่อนค่ะ”“ทำไมคะ พรีนไม่ชอบเหรอ”“เปล่าค่ะ พรีนแค่อยากทำให้พี่ภัคผ่อนคลายบ้าง ได้ไหมคะ?” ไม่รอให้คนใต้ร่างได้เอ่ยอนุญาต ชนากานต์รีบฉวยโอกาสจังหวะนั้นพลิกตัวจากด้านล่างขึ้นมาคุมเกมส์เสียเอง ริมฝีปากร้อนประกบจูบส่งเรียวลิ้นเข้ากวาดชิมความหวานในโพลงปากตามอำเภอใจ นิ้วเรียวกรีดกลายลากยาวจากอกขาวลงมาถึงหน้าท้องผ่านเนืัอผ้าหนา ลงมาลูบวนบริเวณบั้นท้ายจนคนใต้ร่างครางกระเส่าสั่นสะท้านไปทั้งร่าง“อื้อส์ นะ ...หนูขา”“ขาาา” ขานรับเสียงหวาน เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเหยเกที่ไม่ต้องพูดอะไรก็รู้ว่ากำลังทรมานกับความเสียวซ่านที่เธอนั้นกำลังทำให้จากประสบการณ์ที่ได้มาจากเจ้าตัวทั้งสิ้น“พะ ... พี่ พี่ไม่ไหวแล้วค่ะพรีน อื้อออส์”ยิ่งเห็นปฏิกิริยาตอบรับที่ดี ชนากานต์จึงเลื่อนตัวขึ้นมาซุกไซ้ดูดเม้มที่ซอกคอสามีอีกครั้ง ขบกัดดูดดึงจนเกิดเป็นรอยจ้ำสีแดงราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของลิ้นร้อนซอนไชลากไล่โลมเลียจากซอกคอหอมกลิ่นอ่อน ๆ จากแบรนด์น้ำหอมชั้นดีลงมาถึงเนินอกขาว สองมือถลกเสื้อยืดตัวใหญ่ที่คนพี่สวมใส่ไว้เนินอก มือข้างหนึ่งสอดใต้ร่างกายปลดตระคอบรา หยิบเหวี่ยงออกไปอย่างไม่ใยดีสายตาหยาดเยิ้มจ้องใบ

ยกยิ้มมุมปากตอบรับอย่างมั่นใจ ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ห้ามอะไรไปมากกว่านี้ เธอรีบคว้าข้อมือดึงให้ร่างอรชรของภรรยาสาวเดินตามหลัง ก่อนที่ทั้งสองร่างจะหายวับเข้าไปในประตูห้องน้ำแต่แทนที่การอาบน้ำจะได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำราดลงบนผิวเนื้อ แล้วหล่นมากระทบพื้นอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้ามกลับกลายเป็นเสียงเนื้อกระทบเนื้อครางกระเส่าเล็ดลอดผ่านร่องไม้เล็กออกมาเป็นระยะ“ซี๊ดด อ๊ะ พี่ภัค ละ ... ลึก ลึกเกินไป พรีนเสียว” เสียวปานจะขาดใจ เมื่อเขาจับเธอหันหน้าเข้าหากระจก ดันลำตัวโค้งตัวลงยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดบนเคาน์เตอร์ล้างหน้าแล้วแทงนิ้วยาวเข้ามาทางด้านหลัง มันลึกเกินกว่าทุกครั้ง ทั้งจุกแน่นและเสียวซ่านไปในเวลาเดียวกัน เสียวจนขาสั่นแทบยืนทรงตัวไม่ไหวเพี๊ยะ! “เสียวมากไหมคะคนดี” ถามเสียงแหบพร่าพลางใช้ฝ่ามือข้างที่ว่างจากการสอดใส่ ตีลงบนบั้นท้ายงามที่เด้งสวนร้บจังหวะนิ้วยาวที่ผุบเข้าออกร่องรักด้วยไฟราคะที่มีมากจนเกินกว่าจะควบคุม“มะ อ๊ะส์ ... มากค่ะ ซู๊ดด อ๊ะอ่าาส์”“อื้มม แล้วหนูชอบไหมคะ” เธอแกล้งถามเมื่อเห็นความทรมานของภรรยา ท่านี้เธออุตส่าห์ลงทุนจำมาจากหนังผู้ใหญ่เพื่อมาใช้กับคนที่รักโดยเฉพาะ ยิ่งได้ยืนข