Out of Sync รักคนละตอน

Out of Sync รักคนละตอน

last updateÚltima atualização : 2026-07-28
Por:  วารินลดาEm andamento
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
Classificações insuficientes
145Capítulos
871visualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

อุบัติเหตุครั้งนั้นพรากผู้เป็นพ่อของปภาวีไปตลอดกาล นักธุรกิจสาวต้องแบกรับความเจ็บปวดและความคับแค้นเอาไว้ในใจมาเนิ่นนาน และใช่เวลาหลายปีในการตามหาตัวผู้ก่อเหตุ แต่ก็ไม่เคยเจอหลักฐาน จนกระทั่ง พรีน ชนากานต์ เข้ามาทำงานในบ้านของเธอในฐานะ หลานสาวของคนรับใช้เก่าแก่ ความไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นทำให้พรีนถูกกลั่นแกล้งอยู่เสมอ แต่ในขณะเดียวกัน ความใกล้ชิดก็ทำให้ทั้งคู่รู้สึกดีต่อกัน และพัฒนาความสัมพันธ์จากเจ้านายลูกน้องไปเป็นคนรัก แต่ทว่า ความรักและความสุขที่มีให้กัน กลับต้องพังทลายลง เมื่อปภาวีเจอหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะนำเธอไปสู่ความจริงบางอย่าง เรื่องของหัวใจหลักจากนี้ไม่มีใครบอกได้เลยว่าจะเป็นไปในทิศทางใด ...

Ver mais

Capítulo 1

บทที่ 1

「充、今日で赤ちゃんが産まれてから1ヶ月経つの。私たちを迎えに来てくれない?」

青木奈緒(あおき なお)は、おくるみに包まれた娘を抱きながら、期待を押し殺した落ち着いた声で言った。

しかし電話の向こう、夫の青木充(あおき みつる)は感情の起伏がなく、平坦な声で言った。

「すまない、急に予定が入った。運転手にお前たちを迎えに行かせるよ」

出産も、産後の大事な時期も、充はずっと仕事で忙しいと言ってそばにいなかった。

今日は赤ちゃんと一緒に産後ケアの施設から帰る、記念すべき日なのに、やっぱり彼は来てくれない。

奈緒は切なくなったが、それでもこぼれ落ちそうになる涙を必死にこらえた。

「……そう、わかったわ」

「奈緒、お前はいつもしっかりしているから、出産くらい、お前なら一人でも大丈夫なはずだろう。しっかりしろ、お前は最高の母親だ」

そう言うと、充は電話を切った。

そのまるで部下を励ますような口調に、奈緒の心はチクッと痛んだ。

そんな時、充の友人である中山拓也(なかやま たくや)から電話がかかってきた。

「あのう、すみません!今夜、急に用事ができちゃって、華月ホテルでの出産祝いのお披露目パーティーに行けなくなっちゃいました。息子さんのご誕生、本当におめでとうございます!」

出産祝いのお披露目パーティー?

息子?

奈緒がわけもわからず問い返そうとしたが、拓也はもう電話を切ってしまっていた。

そして続いてピポンとPayPayの受け取り通知が鳴った。拓也からお祝いとして20万円が送金されてきた。しかし、その送金のメッセージは1分も経たずにすぐに取り消された。

「すみません、奈緒さん!俺の勘違いでした。出産祝いはあなたのことじゃなかったみたいです」

すぐに拓也から謝罪のボイスメッセージが届き、立て続けに謝るスタンプがいくつも送られてきた。

でも、そのやけに低姿勢なスタンプの数々に、奈緒は何か引っかかるものを感じた。

その瞬間、嫌な予感が彼女の胸をよぎった。

それから昼の11時。奈緒は黒のダウンジャケットを着て、帽子とマスクで顔を隠し、深津市にある華月ホテルの最高級パーティー会場の入り口に立っていた。

パーティー会場の入り口は、大勢の人でごった返していて、とても華やかだった。

入り口には大きく、【祝・栗原裕弥(くりはら ゆうや)くんお披露目パーティー】と書かれている。出入りしている招待客も、奈緒の知らない人たちばかりだった。

それを見て、奈緒はただの勘違いだったかと安堵し、帰ろうと背を向けた。

その時だった。背後から、聞き慣れた声がした。

「お前はまだ産後で大変だろう。ほら、裕弥くんは俺が抱っこしておくよ。あと、この子のために、すごいお祝いも用意したんだからな」

その声に奈緒の足は、その場でぴたりと止まった。振り返った彼女の視線の先に、一人の男が女の手から、丸々と太った赤ちゃんを受け取っているのが見えた。

その男は、まさしく、この1ヶ月間ずっと顔も見せなかった夫の充だった。

すると、奈緒は全身の血が凍りつくような感覚に襲われ、信じられない思いで目を大きく見開いた。

それに続いて、女性の甘えるような声が聞こえてきた。

「充さん、私と裕弥のために、本当にありがとう。それと妊娠中ずっとそばにいてくれて、美味しいごはんもたくさん作ってくれて、出産の時も病室の前で付き添ってくれて、産後のケアまで……仁哉が帰国したら、きっとあなたにすごく感謝すると思うわ」

「お前は俺の従妹で、仁哉は一番の親友だからな。彼がいない間、お前たちの面倒を見るのは当然だよ」

その言葉はまるで、心臓を打ち抜く銃弾のようだった。

衝撃のあまりその場に立ち尽くす奈緒は、胸がズキっとするのを感じて、体はまるで氷点下にいるかのように芯から凍りついた。

じゃあ、この1年近く、充は仕事なんかじゃなく、親友・栗原仁哉(くりはら じんや)の妻であり、自分の従妹でもある栗原美紀(くりはら みき)の世話で忙しかったっていうの?

そう思っていると、充と美紀はもう赤ちゃんを抱いて、楽しそうに話しながらパーティー会場の中へと入っていった。

その時、スマホがポコンと鳴った。

奈緒は固まった手でスマホを開くと、そこには充からのメッセージが表示されていた。

【頑張れ、お前なら強い母親でいてくれると信じてる。今夜で用事が済むから、明日は絶対に帰るよ】

このメッセージは、さっき彼の美紀に対する優しい態度とあまりにも相反していて、奈緒は強烈な皮肉を感じずにはいられなかった。

そう思って、彼女は指で画面に触れると、これまでの充とのメッセージ履歴がスクロールしていった。

【妊娠8ヶ月なのに、深津市のゼニスビルの設計案を締め切り通りに仕上げるなんて、本当にたいしたもんだ。よくやったな】

【もう5ヶ月か。お前は本当につわりがなくて楽そうだな。他の女みたいに大げさに騒がないから、褒めてあげたいよ】

【お前は毎日はつらつとしていて、つわりもないみたいだから、仕事を多少増やしても大丈夫だろう。頑張ってくれ。設計案のチェックはお前が一番信頼できるからな】

……

本当は、妊娠中の女性が経験するつわり、足のむくみ、高血圧、めまい……そういった症状のすべてを、奈緒も経験していた。

それでも充に褒められるのが嬉しくて、励まされるたびに歯を食いしばって頑張ってきた。妊娠から出産まで、彼女は2日以上続けて休んだことは一度もなかったのだ。

もちろん、充の態度は夫というより上司みたいで、思いやりが足りないんじゃないかと感じたこともあった。

でも、これが充とのいつもの関係だったから、奈緒はそれに慣れてしまっていた。

彼は誰に対してもこんな感じだし、こういう性格の男なんだと思っていた。

ついさっきまではーー

充が別の女性から赤ちゃんをそっと受け取り、優しい声で気遣うのを、この目で見たのだ。そして相手が転ばないようにと細い腰を支えるところも。

その姿を見て、ようやく奈緒は気づいたのだ。なんだ、充も人を大事にできるじゃないか。

ただ、その相手が自分でないというだけで。

その事実に気づいた瞬間、奈緒はまるで胸を引き裂かれたように、激しく痛んだ。

こうして彼女は、吸い寄せられるように人の流れに乗り、パーティー会場の中へと足を踏み入れた。

自分の夫が、自分に隠れてよその女とその子供のために、いったいどんなサプライズを用意したのか?それを、この目で確かめてみたかったのだ。

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
145 Capítulos
บทที่ 1 /2
“ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร ได้สิ จะพักกี่วันก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก”น้อยเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าที่เคยกังวลคลายลงอย่างเห็นได้ชัด “ขอบคุณนะคะคุณหญิง ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ”น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความซาบซึ้ง ความหนักอึ้งที่แบกไว้ตั้งแต่เดินเข้ามาเหมือนถูกยกออกไปในพริบตา“เรื่องแค่นี้เอง” คุณหญิงโบกมือเบา ๆ “แล้วไหนล่ะหลานสาว ไม่เข้ามาด้วยเหรอ?” ถามเสียงอ่อนขณะกวาดสายตามองรอบห้องเล็กน้อย เมื่อไม่เห็นใครยืนอยู่ใกล้ ๆ“รออยู่ด้านนอกค่ะคุณหญิง”“งั้นไปพาเข้ามาสิ ฉันอยากทำความรู้จักสักหน่อย”“ได้ค่ะ สักครู่นะคะ”น้อยรีบเดินออกไปด้วยฝีเท้าที่เบากว่าตอนเข้ามาเมื่อประตูปิดลง ความเงียบก็กลับมาอีกครั้งคุณหญิงหันกลับมาและเพิ่งสังเกตเห็นว่าปภาวียังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ทว่าคราวนี้ใบหน้าของลูกสาวไม่ได้เรียบเฉยเหมือนก่อนหน้านี้ คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มตึงคล้ายกำลังไม่พอใจกับบางอย่างที่เพิ่งได้ยิน“ดูทำหน้าเข้าสิ แล้วนี่ไม่รีบไปคุยงานแล้วหรือไง?”“ไปค่ะ”“ไปแล้วทำไมยังนั่งอยู่อีกล่ะ รีบไปสิเดี๋ยวลูกค้าคนสำคัญจะรอนาน”“คุณแม่ประชด?”ปภาวีหันหน้าสบตาผู้เป็นแม่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม
Ler mais
บทที่ 1 /3
“ก็ภัคไม่ชอบยัยเด็กนี่ แล้วนี่ก็เป็นบ้านของภัค ภัคไม่อนุญาต!” ค้านคอขึ้นเอ็น แม้ว่าคำค้านนั้นจะฟังดูไม่สมเหตุสมผลเลยก็ตาม มีอย่างที่ไหนจะให้ใครก็ไม่รู้ ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าเข้ามาอยู่มากินในบ้านเดียวกัน แม่เธอไว้ใจคนมากเกินไป“แต่แม่อนุญาต แล้วภัคก็ไม่มีสิทธิ์ค้านอะไรแม่ทั้งสิ้น!”“แต่คุณแม่-”“อย่าทำนิสัยไม่ดีต่อหน้าคนอื่น หนูพรีนเป็นแขก เราเป็นเจ้าบ้าน ต้องต้อนรับไม่ใช่ขับไล่ อย่าให้แม่ได้ยินอีกนะภัค”“ก็ภัคไม่ชอบยัยนี่นี่คะ แล้วอีกอย่างยัยเด็กนี่ก็ไม่ใช่น้องของภัคด้วย!”ปภาวีพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวและยืนกรานว่าตัวเธอไม่อนุญาตให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันนั่นก็เป็นเพราะว่าเธอนั้นรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้เอาเสียเลย เพียงแค่ได้เห็นหน้ากลับทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกขืนถ้าต้องมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันอย่างนี้ มีหวังเธอได้อกแตกตายก่อนอย่างแน่นอน“นั่งลง! อย่าให้แม่ต้องพูดซ้ำ!”“แต่คุณแม่-”“แม่บอกว่าให้นั่งลง! แล้วอย่าให้แม่ได้ยินอีกว่าภัคเรียกน้องแบบนั้น เข้าใจไหม”“ไม่เข้าใจค่ะ ภัคไม่จำเป็นที่จะต้องให้เกียรติคนแบบนี้ ขอตัว!”ปภาวีลุกขึ้นจากโซฟา
Ler mais
บทที่ 1 /4
“เรื่องมันซับซ้อน เอาเป็นว่าพรีนไม่ต้องรู้เรื่องของคุณหนูเธอจะดีกว่านะลูก”“แต่พรีนอยากรู้นี่คะ ป้าน้อยเล่าให้พรีนฟังนะคะ นะคะป้าน้อย”“ถ้าป้าเล่าให้ฟังแล้ว พรีนห้ามนำเรื่องนี้ไปพูดให้คุณหนูเธอได้ยินเด็ดขาดเข้าใจไหม?” มองเด็กสาวตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจเฮือกหนึ่ง และพูดถามออกไปด้วยน้ำเสียง สีหน้าที่จริงจัง“ค่ะป้า พรีนสัญญาค่ะ” พยักหน้ารับ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพื่อเป็นการยืนยันว่าเธอจะทำอย่างที่รับปากออกไปจริง ๆ“เมื่อก่อนคุณหนูเธอเป็นคนน่ารัก สดใส จิตใจดีไม่ต่างจากคุณหญิงเลยสักนิด แต่ที่เธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ก็เพราะว่าเธอได้สูญเสียคนที่เธอรักที่สุดในชีวิตไป”น้อยเริ่มเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้นิสัยของปภาวีเปลี่ยนไป และย้อนนึกถึงเหตุการณ์สูญเสียในครั้งนั้น ซึ่งชนากานต์ก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดีและพยายามคิดตามคำบอกเล่าของผู้เป็นป้า“...”“ตอนที่เกิดเรื่องป้าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ป้าลาคุณหญิงท่านกลับไปที่เชียงใหม่ ตอนนั้นยัยนิลมันคลอดพรีนพอดี แล้วพ่อของพรีนก็ขึ้นมาทำงานที่กรุงเทพ ป้าก็เลยต้องกลับไปอยู่เป็นเพื่อนพรรณเพื่อรอพ่อของพรีนกลับขึ้นไป”“แล้วป้าน้อยรู้เรื่องนี้ได้ยังไงเหรอคะ?”“ค
Ler mais
บทที่ 2
“ว่าอะไรเหรอคะป้า?” “เปล่าหรอกไม่มีอะไร เอาเป็นว่าพรีนอยู่ห่างจากคุณหนูไว้น่ะดีที่สุด แต่ถ้ามีความจำเป็นที่จะต้องเข้าใกล้คุณหนูจริง ๆ พรีนก็จะต้องเว้นระยะห่าง อย่าเข้าใกล้จนเกินไป เข้าใจที่ป้าพูดไหม?” “ทำไมละคะ ทำไมพรีนถึงอยู่ใกล้คุณหนูไม่ได้” เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ เพราะเธอไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมป้าต้องกำชับหนักแน่นขนาดนั้น คุณหนูเองก็เป็นผู้หญิงเช่นเดียวกันกับเธอ ไม่ได้มีอะไรน่าหวาดกลัวเลยสักนิด ยิ่งเมื่อคืนได้รู้ว่าอีกต้องทนทุกข์ทรมานใจอยู่กับความสูญเสียที่ไม่อาจลบเลือนได้ยิ่งทำให้หัวใจเธออ่อนยวบลงอย่างไม่รู้ตัว เธอไม่ได้รู้สึกอยากถอยห่าง ตรงกันข้ามเธอกลับอยากเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ อยากดูแลและอยากเป็นคนหนึ่งที่ช่วยให้เขากลับมาสดใสได้อีกครั้ง “เชื่อป้าเถอะพรีน ป้าว่าพรีนรีบไปเก็บของให้เรียบแล้วออกไปช่วยงานป้าที่บ้านใหญ่ดีกว่านะ เดี๋ยวป้าจะเดินนำไปก่อนแล้วกัน” พูดจบน้อยก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป เพราะรู้ดีว่าหากยืนอยู่ต่ออาจจะต้องตอบคำถามมากกว่านี้ ซึ่งคำตอบบางคำตอบนั้นมันก็ยังไม่ถึงเวลาที่ควรเอ่ยออกมา ส่วนด้านชนากานต์ก็ทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังของป้าด้วยความสงสัยที่ถาโถมเข้ามาในใจ ป้า
Ler mais
บทที่ 2 /2
ความเหนื่อยล้าค่อย ๆ กัดกินความรู้สึกทีละนิด จนท้ายที่สุดเธอก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจยาว ระบายความอึดอัดที่คั่งค้างอยู่ในอกออกมาอย่างเงียบงันจากนั้นจึงหมุนตัวเดินไปทางครัว เปิดตู้เย็นอย่างคุ้นชิน หยิบเบียร์กระป๋องหนึ่งออกมาก่อนจะทรุดตัวลงบนโซฟาเอนหลังพิงพนัก แล้วยกมันขึ้นจรดริมฝีปาก ดื่มช้า ๆ ราวกับให้ความเย็นของแอลกอฮอล์ช่วยกลบความวุ่นวายที่ยังค้างอยู่ในใจอย่างที่เธอมักทำอยู่เป็นประจำเมื่อทุกอย่างมันวุ่นวายเกินจะควบคุม***คืนวันเดียวกันปภาวีเดินโซซัดโซเซกลับเข้าบ้านด้วยอาการมึนเมา กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดอยู่บนร่างกายลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งโถงทางเดินร่างสูงเอนเอียงไปมาเกือบชนผนัง มือหนึ่งยกขึ้นพยุงตัวกับชั้นวางของข้างทางจนกรอบรูปสั่นคลอน เสียงกระทบกันดังแกรกเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบของบ้าน“ดื่มมาอีกแล้วเหรอภัค”ก่อนที่เสียงคุณหญิงรุจิราที่บังเอิญเดินออกจากห้องมาจะเอ่ยถามขึ้นเมื่อได้เห็นสภาพที่เมามายจนแทบจะไร้สติของลูกสาว“อ้าว คุณแม่ ยางม่ายนอนอีกกก เหรอคะ” น้ำเสียงยืดยาวของคนเมาถามมารดาออกไปทั้งที่ร่างกายของตัวเองนั้นก็พร้อมที่จะหล่นลงพื้นอยู่ทุกเวลา“เลิกทำตัวแบบนี้สักทีได้ไหม ถือว่าแม่ขอ”
Ler mais
บทที่ 2 /3
“ป้าถามว่าทำอะไร!”“ปะ เปล่าค่ะ”“เปล่าอะไร ก็ป้าเห็นอยู่ นี่อย่าบอกนะว่า-”“มะ ไม่ใช่นะคะ ป้าเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว พอดีคุณหนูเธอละเมอถึงคุณพ่อแล้วคิดว่าแขนพรีนคือแขนของพ่อเธอ เธอเลยดึงพรีนเพราะเจ้าใตผิดแค่นั้นค่ะ” ชนากานต์รีบอธิบายเสียงรัวหวังเพืีอให้คนเป็นป้าได้เข้าใจน้อยที่ได้ยินดังนั้นก็คลายความกังวลลงเล็กน้อย พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะรีบแกะมือปลาหมึกของปภาวีออกจากแขนของหลานสาวอย่างระมัดระวัง“เดี๋ยวพรีนกลับไปที่ห้องก่อนเลยนะ ป้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณหนูเธอก่อน”“ให้พรีนช่วยนะคะ”“ไม่เป็นไรเดี๋ยวป้าทำเอง พรีนกลับห้องไปก่อนไป เชื่อป้า”“กะ ก็ได้ค่ะ” แม้ใจจะยังอยากอยู่ช่วย แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของป้าน้อย เธอก็ได้แต่พยักหน้ารับอย่างจำยอมมือบางเอื้อมไปจับลูกบิดประตู ทว่าในห้วงวินาทีนั้น ภาพของปภาวีที่ละเมอเรียกหาคุณพ่อด้วยเสียงสะอื้นปานจะขาดใจก็แว่วกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง เสียงนั้นยังชัดเจนราวกับดังอยู่ข้างหู ทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกสองขาเผลอชะงักค่อย ๆ หันกลับไปมอง ภาพคุณหนูที่ยังหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงทำให้ความลังเลในใจยิ่งทวีขึ้นเธอเกือบจะก้าวกลับเข้าไปแล้วด้วยซ้ำ
Ler mais
บทที่ 2 /4
ชนากานต์เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมตอบรับคำขอนั้นเสียงแผ่วเบา“ดะ ได้ค่ะ เดี๋ยวพรีนขึ้นไปตามให้ค่ะ”พูดจบเธอก็รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องอาหารแทบจะทันที ฝีเท้าเร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัวราวกับยิ่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไรความอึดอัดก็จะยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้นน้อยมองตามแผ่นหลังหลานสาวไปอย่างไม่คลายกังวล สีหน้าบอกชัดว่าเป็นห่วงก่อนถอนหายใจแผ่วเบา หันหลังเดินกลับเข้าครัว เพื่อจัดการอาหารเช้าที่เหลือให้เสร็จเรียบร้อยตามเวลาแม้ในใจจะยังรู้สึกหนักอึ้งอยู่ไม่น้อยก็ตามด้านชนากานต์ที่ขึ้นมาถึงชั้นบน เธอยืนนิ่งชั่งใจอยู่หน้าประตูนานหลายนาที ปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นทันทีเมื่อนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงและแววตาเย็นชาของเจ้าของห้องที่มองมาเมื่อวาน ความรู้สึกหวั่นเกรงมีอยู่บ้างแต่ไม่ถึงกับมากมายจนทำให้เธอไม่กล้าเข้าใกล้เพราะหากมองให้ลึกลงไป เธอกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เย็นชาโดยนิสัยของตนจริง ๆ หากเพียงแต่เขากำลังสร้างกำแพงบางอย่างขึ้นมาป้องกันตัวเองกำแพงที่ก่อเกิดขึ้นมาจากความเสียใจและเรื่องราวในอดีตที่เธอเองก็ไม่อาจรู้ทั้งหมดท้ายที่สุดเธอจึงสูดลมหายใจลึกรวบรวมความกล้า ยกกำปั้นน้อย ไป ขึ้นเคาะลงบนบา
Ler mais
บทที่ 3
“พรีน หนูเป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมวิ่งหน้าตาตื่นลงมาแบบนี้” “ปะ เปล่าค่ะ” “เป็นเด็กริอาจโกหกผู้ใหญ่มันไม่ดีรู้หรือเปล่า” คุณหญิงรุจิราวางหนังสือพิมพ์ในมือลงก่อนเอ่ยถามอย่างใจเย็น เธอไม่ใช่คนไร้เดียงสาที่จะดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ถามออกไปก็เพียงแค่ต้องการฟังจากปากของเด็กสาวตรงหน้าให้แน่ใจว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นไม่ได้ผิดเพี้ยนไป “คุณหนูไม่ได้ทำอะไรพรีนค่ะคุณหญิง พรีนแค่” “เธอมาฟ้องอะไรแม่ฉัน!” ไม่ทันที่ชนากานต์จะทันได้พูดจบ เสียงแหลมของปภาวีก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางบันได ร่างสูงก้าวลงมาด้วยทีท่าที่ดูเกรี้ยวโกรธ หยุดยืนมองทั้งสองคนด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างถึงที่สุด “ไม่มีใครฟ้องอะไรทั้งนั้นน่ะ แล้วนี่ไปกินรังแตนที่ไหนมา ถึงได้โหวกเหวกโวยวายแต่เช้าแบบนี้” คุณหญิงรุจิราตอบกลับเรียบ ๆ แต่แววตาคมกลับจับจ้องลูกสาวไม่วางตา ปภาวีชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบนสายตามองไปชนากานต์ที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ดวงตาคมวาวด้วยความหงุดหงิด “ก็ถามยัยเด็กนั่นดูสิ ว่าขึ้นไปทำอะไรบนห้องของภัค” “แม่ใช้ให้หนูพรีนขึ้นไปตามแกลงมากินข้าว ทำไมต้องโมโหอะไรขนาดนั้นด้วยหึ” “คุณแม่ก็รู้ว่าภัคไม่
Ler mais
บทที่ 3 /2
“หึ! ไม่ได้ตั้งใจ แต่รีบปฏิเสธทั้งที่ฉันยังไม่ทันได้ถามเนี่ยนะ ยัยโง่!” เสียงเย้ยหยันเย็นชาเสียดแทงเหมือนคมมีดกรีดลึกลงในใจชนากานต์ จบประโยคนั้นปภาวีก็ก้าวเข้ามาใกล้ มือเรียวที่เปี่ยมไปด้วยแรกกระชากแขนอีกฝ่ายด้วยแรงโทสะ“อ๊ะ!”ชนากานต์หลุดเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนตามด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นวาบเข้าหัวใจจนน้ำตาคลอเบ้า ทั้งแรงบีบและแรงอารมณ์ของอีกฝ่ายที่ถาโถมมาพร้อมกันราวกับพายุลูกใหญ่ แรงบีบคั้นทำให้ต้นแขนเล็กเนียนขาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงช้ำเธอพยายามดึงแขนกลับแต่ทว่าแรงที่มีนั้นน้อยกว่าคนร่างสูงเสียเหลือเกิน มือเล็กสั่นระริก น้ำเสียงติดสะอื้นเบา ๆ ขณะที่พยายามเปล่งออกมาจากลำคออย่างอยากลำบาก“ฮึก ๆ ปะ ปล่อยแขนพรีนก่อนนะคะคุณหนู พรีนเจ็บ”“อย่าสำออยไปหน่อยเลย อ้อ!แน่จริงเธอก็เรียกแม่ฉันมาช่วยอีกสิ เรียกสิ เรียกเลย!” ถ้อยคำค่อนแคะดุจเหล็กแหลมถูกปล่อยออกมาจากเรียวปากของปภาวีพร้อมกับแรงบีบที่เพิ่มขึ้นอย่างไร้ความปรานีชนากานต์ทำได้เพียงส่ายหน้าเบา ๆ ด้วยความเจ็บ เม้มริมปากแน่นพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ให้ดังออกมา ทว่าก็ไม่อาจห้ามน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มได้ทันใดนั้นเอง เสียงเข้มของใค
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status