Alle Kapitel von Out of Sync รักคนละตอน: Kapitel 91 – Kapitel 100

ชั้นล่างของบ้านก็อก! ก็อก! ก็อก!“หนูพรีน แม่เองนะคะ แม่ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม”“...” ความเงียบงันกดทับจนหัวใจคนเป็นแม่หนักอึ้งขึ้นทุกที ความร้อนใจจึงบังคับให้ต้องเคาะเรียกอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงดังชัดกว่าเดิม“หนูได้ยินแม่ไหมลูก หนูพรีน”กึก!เสียงลูกบิดขยับ ก่อนบานประตูจะค่อย ๆ แง้มเผยให้เห็นน้อยที่ยืนอยู่ด้านใน“อ้าวน้อย”“คุยกับคุณหนูเสร็จแล้วเหรอคะ”“อืม แล้วหนูพรีนล่ะ เป็นยังไงบ้าง”น้อยชะงักเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความหนักใจ “อยู่ด้านในค่ะ แต่เดี๋ยวคุณหญิงเข้าไปดูเองจะดีกว่านะคะ”คุณหญิงไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปในห้อง สายตาสอดส่องจนพบร่างบอบบางของชนากานต์นั่งนิ่งอยู่ริมระเบียง แผ่นหลังเอนพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเหม่อลอยทอดออกไปนอกหน้าต่างไร้จุดหมาย “เฮ้อ ฉันละสงสารหนูพรีนจริง ๆ คนดี ๆ ไม่น่าต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้เลย”“น้อยก็สงสารหลานค่ะคุณหญิง ตั้งแต่กลับเข้ามาในห้องก็ไม่พูดไม่จาอะไรเลย ถามอะไรก็ไม่ค่อยตอบ นั่งเหม่อลอยเหมือนคนสติสตางค์ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วค่ะ”น้อยเอ่ยพลางหันไปมองหลานสาวที่นั่งนิ่ง ภาพตรงหน้าบีบหัวใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่“อย่างนี้แหละน้อย รักมาก เจ็บมาก เอาเป็นว่

ถึงพี่ภัคถ้าพี่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ พรีนก็คงไปไกลจากพี่มากแล้วก่อนอื่น พรีนอยากขอบคุณโชคชะตาที่นำพาให้เราสองคนได้มาพบกันนะคะ ขอบคุณที่พี่ยอมเปิดใจให้ผู้หญิงบ้านนอกจน ๆ คนนี้และขอบคุณที่พี่ยอมลดศักดิ์ศรีลงมาแต่งงานกับผู้หญิงที่ไร้ค่าอย่างพรีนถึงแม้ใจลึก ๆ พี่อาจไม่ได้รักพรีนเลยก็ตามแต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ ถึงพี่จะไม่ได้รักพรีน แต่อย่างน้อยพี่ก็เปิดโอกาสให้พรีนได้รักพี่ ได้ดูแลพี่ ได้สร้างความทรงจำดี ๆ ด้วยกัน แต่ก็น่าเสียดายนะคะ ที่พรีนรักษาช่วงเวลานั้นไว้ไม่ได้พรีนขอโทษขอโทษที่ทำดีที่สุดได้แค่นี้ขอโทษที่ทำให้พี่ต้องผิดหวัง ต้องเสียใจ สิ่งหนึ่งที่จะไม่พูดถึงไม่ได้ก็คือพรีนอยากจะขอโทษพี่ สำหรับเรื่องอุบัติเหตุในครั้งนั้น พรีนอยากขอโทษแทนพ่อของพรีนที่ประมาทจนทำให้คุณพ่อของพี่ต้องจากไปแต่ถ้าหากพรีนขอได้ พรีนก็อยากจะขอให้พี่อโหสิกรรมให้พ่อของพรีนด้วย เพราะหากต้องมีคนผิด คนที่ผิดก็คือตัวของพรีนเอง เพราะถ้าวันนั้นพรีนไม่เกิดเหตุการณ์เลวร้ายนั้นก็คงจะไม่เกิดขึ้น และหากพี่ประสงค์ที่จะให้ท่านได้รับโทษทางกฎหมายพรีนก็ยินดี แต่หากพี่จะปราณีพรีนก็อยากให้พี่ได้วางใจ เพราะว่าตอนนี้ท่านก็ไม่ได้มีชี

กว่าปภาวีจะเดินทางมาถึงบริษัทก็ปาเข้าไปช่วงเที่ยงของวัน เพราะหลังจากขับรถออกจากบ้าน เธอได้แวะไปที่สุสานเพื่อนำดอกไม้ไปไหว้และนั่งพูดคุยกับหลุมศพของผู้เป็นพ่ออย่างที่ทำเป็นประจำเมื่อเข้ามายังบริษัท ก็เป็นช่วงเวลาที่เหล่าพนักงานต่างทยอยเดินออกไปรับประทานอาหารกลางวัน บ้างก็นั่งพักผ่อนอยู่ตามโซฟา เสียงพูดคุยแผ่วเบาคละเคล้ากับเสียงฝีเท้าที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่ขาดสายกระทั่งร่างระหงของสาวเจ้าของบริษัทก้าวพ้นประตูกระจกใสเข้ามา ทุกสายตาต่างจับจ้องมองด้วยความเคารพและเกรงใจ เสียงทักทายไล่ตามหลัง ทว่าเจ้าของร่างกลับไม่ได้สนใจหรือตอบรับรอยยิ้มทักทายจากพนักงานเลยแม้แต่น้อย“สวัสดีค่ะบอส” เสียงสดใสของกุลธิดาเลขาสาวหน้าห้องดังขึ้นตามหน้าที่ ทว่าแทนที่จะเป็นการหยุดรับฟังหรือหันไปมอง ร่างสูงกลับก้าวผ่านไปอย่างเฉยชากุลธิดาเลิกคิ้วงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้นิสัยเจ้านายดีว่าโดยปกติปภาวีก็มักเย็นชากับทุกคนอยู่แล้ว หญิงสาวจึงรีบหันหลังกลับไปจัดการชงกาแฟดำตามเคย แม้เวลาจะล่วงเลยมาถึงเที่ยงแล้วก็ตามก็อก ก็อก ก็อก!“ขออนุญาตค่ะบอส” กุลธิดาเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟดำ วางลงบนโต๊ะทำงาน ก่อน

ชนิดที่ว่าคนกรุงอย่างเขา ได้พลาดโอกาสดี ๆ ที่จะได้รับอุ่นไอจากธรรมชาติที่บริสุทธิ์อย่างนี้ไปอย่างน่าเสียดาย“น่าอยู่มาก ๆ เลยครับ ร่มรื่น เงียบสงบ ได้อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติสุด ๆ” พูดออกมาอย่างประทับใจ ก่อนจะหันมองรอบ ๆ อีกครั้งเพื่อซึมซับบรรยากาศที่อยู่ตรงหน้า“เข้าบ้านกันดีกว่านะคะ ยุงเริ่มมาแล้ว” พูดพร้อมยิ้มเล็กน้อย ขณะที่มือยกขึ้นปัดอากาศที่เริ่มมีตัวแมลงบินวนเข้ามาเกาะตามร่างกาย แล้วเดินไปคว้ากระเป๋าที่ตั้งอยู่ข้างรถเตรียมจะเดินเข้าไปภายในบ้าน ทว่า...“พี่จัดการเองครับ น้องพรีนเดินนำไปได้เลย” พูดพร้อมคลี่ยิ้มละมุน แล้วยื่นมือไปคว้ากระเป๋าลากใบใหญ่สองใบที่คนน้องถืออยู่ มาถือเอาไว้เอาพร้อมผายมือให้คนน้องเดินนำหน้าตัวเองเข้าไป“ขอบคุณค่ะพี่ต้น” เอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ ยิ้มหวานให้ชายตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินนำเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มเย็นลงเท้าสองคู่ก้าวขึ้นบันไดไม้ตามกัน เพื่อขึ้นสู่ชั้นสองของบ้าน เสียงฝีเท้ากระทบกับบันไดไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนที่ก้าวสุดท้ายจะหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูทางเข้า จากนั้นมือขาวของลูกสาวเจ้าของบ้านยกขึ้นเคาะประตูเบา ๆ สามครั้ง ไม่นานนัก บานป

เช้าวันต่อมาโรงแรมเพียงณเรศ จ.เชียงใหม่ภาสกรจูงมือแฟนสาวออกจากห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรมไปยังลิฟต์ กดลงชั้นล่างสุด ก้าวผ่านล็อบบี้ที่ยังไม่มีคนพลุกพล่านในช่วงเช้าตรู่ของวัน มุ่งไปยังโรงจอดรถทางด้านหลัง“ที่นี่อากาศสดชื่นดีนะครับ ผมชักจะติดใจแล้วสิ” ภาสกรเอ่ยพลางยืดเส้นยืดสาย สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด มองดูบรรยายโดยรอบที่โอบล้อมไปด้วยทิวเขาสลับซับซ้อนทอดยาวสุดสายตา“ติดใจบรรยากาศที่นี่ หรือว่าติดใจสาว ๆ ที่นี่กันแน่คะ” รัน รติมา หยอกเย้าแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม ทว่าในดวงตากลับมีประกายคมจับจ้องราวกับต้องการคำตอบที่จริงจังแฝงอยู่เบื้องหลังความขี้เล่นนั้น“โถ่คุณ ผมก็ต้องติดใจบรรยากาศอยู่แล้วสิครับ ผมน่ะรักคุณคนเดียว คุณไม่ไว้ใจผมเหรอ”“ไว้ใจค่ะ แต่ว่าคุณยังไม่บอกรันเลยนะคะ ว่าคุณมาส่งใครที่นี่”“ผมมาส่งน้องสาวครับ” “น้องสาว ทำไมรันไม่เคยรู้มาก่อนเลยล่ะคะ ว่าคุณมีน้องสาวด้วย” สาวลูกครึ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคยแต้มอยู่บนเรียวปากเลือนหายไปแทนที่ด้วยแววฉงน เสียงเอ่ยถามเต็มไปด้วยทั้งความไม่เชื่อครึ่งหนึ่ง และความอยากรู้อย่างจริงจังอีกครึ่งหนึ่ง“ก็เพราะไม่ใช่น้องแท้ ๆ ของผมไงล่