Alle Kapitel von Out of Sync รักคนละตอน: Kapitel 61 – Kapitel 70

เมื่อมาถึงรถ ปภาวีก็รีบเดินมาเปิดประตูให้ภรรยาเหมือนที่เธอทำเป็นประจำ แต่ทว่าบรรยากาศครั้งนี้กลับแตกต่างออกไปจากทุกครั้ง ชนากานต์ไม่แม้แต่จะหันมามอง ไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ ไม่มีแม้ทระทั้งคำว่าขอบคุณ คำง่าย ๆ ที่เธอมักได้ยินจนเคยชิน ทำให้เธอได้แต่มองตามด้วยแววตาเจื่อนลงยังรู้สึกผิด เธอเองไม่ได้พูดหรือถามอะไรออกมาในตอนนี้ เพียงแต่ปิดประตูลงอย่างเงียบ ๆ แล้วเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ ก่อนจะขับรถออกไปตามถนนสายเดิมที่เคยผ่านไปไหนมาไหนด้วยกันหลายครั้ง แล้วเมื่อเคลื่อนตัวออกไปได้สักพัก บนรถกลับมีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับลมหายใจของทั้งสองคนที่.... ชนากานต์นั่งชิดประตูอีกฝั่ง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาว่างเปล่าราวกับจิตใจล่องลอยไปไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ส่วนปภาวีก็ทำได้เพียงลอบมองคนข้างตัวอยู่เป็นระยะ ทั้งเป็นห่วง ทั้งรู้สึกผิดจนหัวใจด้วยน้อยหนักอึ้งจนแทบจะทนไม่ไหว จนในที่สุด เธอเอื้อมมือไปแตะที่แขนของภรรยาเบา ๆ ก่อนจะเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาจนแทยจะกลืนไปกับลมหายใจ “พรีนคะ…” ชนากานต์นั่งนิ่ง ไม่ได้หันมามองตามเสียงเรียกนั้นปลายนิ้วที่ประสานกันไว้บนตักบ่งบอกถึงความรู้สึกที่ซ่อนล

เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนส่องผ่านผ้าม่านสีขาวนวลเข้ามาแตะแต้มใบหน้าสวยของร่างสองร่างที่ยังนอนคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ปภาวีรู้สึกตัวตื่นก่อน ทว่าเธอกลับไม่ได้ขยับตัวหรือส่งเสียงใด ๆ นอกจากนอนมองใบหน้าของภรรยาในระยะใกล้ ลมหายใจสม่ำเสมอของหญิงสาวในอ้อมแขนยังคงดำเนินอย่างมั่นคงท่ามกลางความเงียบงัน และในช่วงเวลาเงียบสงบนั้น ความคิดมากมายก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ เธอไม่รู้หรอกว่าความรักครั้งนี้มันลึกลงมาถึงจุดนี้ตั้งแต่ตอนไหน เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที...เธอก็รักผู้หญิงคนนี้เข้าให้อย่างจัง มากจนคิดกลัวใจตัวเองเลยว่าจะรับมือไหวไหม หากวันหนึ่งมีบางอย่างพยายามจะพรากผู้หญิงคนนี้ไป แล้วหากวันนั้นมาถึงจริง ๆ เธอจะทำเช่นไร วันที่เข้าใจกันน้อยลง แต่กลับเป็นวันที่ทะเลาะกันมากขึ้น เธอจะรับมือกับมันไหวหรือเปล่า เธอจะยังเป็นสามีที่อบอุ่น ใจเย็น และอ่อนโยนเหมือนที่เป็นอยู่ในตอนนี้หรือไม่ หรือจะกลับไปเป็นคนใจร้ายอย่างเช่นที่ผ่านมา เป็นคนที่ผลักทุกอย่างออกไปจากชีวิตเพราะการขาดความยั้งคิดและเพราะการที่ไม่รู้จะจัดการกับความเจ็บปวดของตัวเองยังไง เพียงแค่คิด...หัวใจดวงก็เหมือนถูกบีบรัดจนแทบห

“ค่ะ ๆ ไม่พูดแล้วค่ะ” ปภาวียกมือยอมแพ้แบบจำนนจำใจ ทำให้ภาสกรหัวเราะลั่นด้วยความสะใจอีกครั้ง ที่เห็นนางพญาผู้ไม่เคยยอมใคร แต่วันนี้กลับทิ้งคราบเสือกลายเป็นแมวน้อยน่ารักเพราะผู้หญิงที่ชื่อชนากานต์ได้อย่างง่ายดาย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ สายสัมพันธ์แน่นแฟ้นและพลังงานอบอุ่นในยามเช้า ก่อนที่พนักงานจะยกกาแฟและอาหารมาเสิร์ฟพอดี “เอ่อแล้วไหนล่ะ ของที่แกจะเอามาให้ฉันดู”ปภาวีเอ่ยขึ้น พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ในขณะที่รอยยิ้มผ่อนคลายบนใบหน้าเมื่อครู่เริ่มจางลง กลับเข้าสู่โหมดจริงจังในพริบตา ภาสกรล้วงมือลงไปในกระเป๋าสะพาย ก่อนจะหยิบของบางอย่างที่ถูกห่อด้วยผ้าเนื้อดีออกมา แล้ววางลงบนโต๊ะต่อหน้าของเพื่อนสาว “อ่ะนี่” ปภาวีเลิกคิ้วมอง ก่อนจะค่อย ๆ คลี่ผ้าออกช้า ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ทันทีที่ผ้าเปิดออก ก็เผยให้เห็นสร้อยเส้นบางสีเงินพร้อมจี้รูปดอกทองกวาวขนาดเล็กห้อยอยู่ตรงกลาง พร้อมข้อความที่สลักไว้ใต้ฐานจี้อย่างประณีตว่า... ‘นครพิงค์’ และสิ่งที่วางเคียงกันอีกอย่างอยู่ก็คือบัตรพนักงานทรงสี่เหลี่ยม ที่ครั้งก่อนอยู่ในสภาพสนิมเกาะเกอะกรัง แต่ครั้งนี้กับใส่สะอาดเผยให้เห

เมื่อทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าหลุมศพแล้ว ปภาวีก็ย่อตัวลงช้า ๆ ก่อนรับช่อช่อดอกไม้จากภรรยามาวางลงบนแผ่นหินแกรนิตสีขาว ที่ด้านหน้าสลักชื่อว่า ดร.พงศภัค ธาดาวรโชติ “สวัสดีค่ะคุณพ่อ วันนี้ภัคพาพรีน พาภรรยาของภัค มาไหว้คุณพ่อด้วยนะคะ”ชนากานต์ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังเธอ สองมือประสานกันอยู่หน้าตัก ดวงตาหลุบต่ำแต่หัวใจกลับสั่นคลอน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มคลื่นอารมณ์ที่กำลังไหววูบ ความเย็นของอากาศไม่อาจกลบความอึดอัดในอกที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่ได้เห็นสร้อยเส้นนั้น“ภัคอยากให้คุณพ่อได้เห็นภรรยาของภัคจังเลยค่ะ เธอเป็นคนสวย น่ารัก จิตใจดี เหมือนคุณแม่เลยนะคะ แล้วถ้าคุณพ่อยังมีชีวิตอยู่ ภัคก็เชื่อว่าคุณพ่อก็คงจะรัก และเอ็นดูพรีน ไม่ต่างจากภัคเลยล่ะค่ะ”ปภาวีพูดพลางหันไปยิ้มให้ภรรยา พร้อมทั้งค่อย ๆ คว้ามือของอีกฝ่ายมาจับไว้ ด้านชนากานต์ที่ได้ยินสามีพูดดังนั้นก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ กัน จากนั้นจึงยกมือขึ้นไหว้หลุมฝังศพตรงหน้าด้วยความสุภาพ แผ่นหลังตั้งตรงสะท้อนความเคารพอย่างอย่างสุดซึ้ง แล้วจึงพยายามเปล่งเสียงออกมา ด้วยความลำบาก “สะ...สวัสดีค่ะ คุณพ่อ”สิ้นสุดคำว่า

“ป้ามีเรื่องอะไรจะคุยกับพรีนเหรอคะ?”ชนากานต์เอ่ยถามทันทีที่เดินมาถึงบริเวณสวนหย่อมข้างบ้าน เพราะไม่บ่อยนักที่ป้าจะแสดงอาการร้อนใจแบบนี้ออกมาให้เห็นเลยสักครั้ง...ภายในห้องอาหารของคฤหาสน์ธาดาวรโชติ“อ้าวภัค กลับมาแล้วเหรอลูก”“ค่ะคุณแม่”ปภาวีตอบพลางปลดกระเป๋าสะพายออกจากไหล่ แล้ววางไว้บนเก้าอี้ว่างข้างตัวก่อนจะนั่งลงที่ตำแหน่งประจำ ด้านขวาของโต๊ะอาหาร ข้าง ๆ กันกับ มารดา“แล้วน้องล่ะ”“พรีนคุยธุระอยู่กับป้าน้อยค่ะ คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ”ปภาวีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าฉายแววสงสัยทันทีที่เอ่ยจบ เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องสำคัญที่แม่ต้องการคุยด้วยคืออะไร เพราะก่อนเข้ามาป้าน้อยได้พูดกันเอาไว้ก่อนหน้าคุณหญิงรุจิรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วจึงเอ่ยขึ้น...“วันนี้ภัคไปคุยกับต้น เรื่องของคุณพ่ออย่างนั้นใช่ไหม”“ค่ะ ทำไมเหรอคะ อย่าบอกนะคะที่ป้าน้อยบอกว่าคุณแม่มีเรื่องจะคุยกับภัคก็คือเรื่องนี้”“ใช่ นี่ภัค แม่ว่า-”“อ้อ! วันนี้ภัคได้หลักฐานเกี่ยวกับตัวฆาตกรมาด้วยนะคะคุณแม่ นี่ค่ะ”หญิงสาวพูดแทรกขึ้นทันที ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาเป