Alle Kapitel von Out of Sync รักคนละตอน: Kapitel 71 – Kapitel 80

ชนากานต์ยิ้มเจือน ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวต่ออีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง“นายพรานที่เห็นว่าลูกดอกไปโดนที่ตัวเจ้ากวางไม่ใช่เสือก็ตกใจทำอะไรไม่ถูก เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใคร เขาแค่อยากช่วย แต่มันดันพลาดเลยทำให้เจ้ากวางต้องตาย ด้วยความกลัวไม่รู้จะทำยังไงต่อเขาก็เลยรีบเดินกลับออกจากป่าไปโดยที่ปล่อยให้เจ้ากวางต้อง...ตายอย่างโดดเดี่ยวที่ข้างลำธารค่ะ”ทันทีที่ชนากานต์เล่าจบ บรรยากาศโดยรอบก็ตกอยู่ในความเงียบแทบจะทันที ปภาวีเม้มริมฝีปากเน้น โดยที่สมองพยายามประมวลเรื่องราวทั้งหมดที่ได้ฟัง เธอรู้สึกตกใจไม่น้อย และไม่คิดเลยว่านายพรานที่ดูเป็นคนดี มีจิตเมตตา จะเลือกเดินจากไปเฉย ๆ โดยไม่รับผิดชอบ ปล่อยให้เจ้ากวางตายอย่างเดียวดาย ทั้งที่เขาเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้นมาเองแท้ ๆ“นายพรานนี่ใจร้ายจังเลยนะคะ”ปภาวีพูดขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง ขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่คนรักตรงหน้าชนากานต์นั่งนิ่ง ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาเมื่อเห็นแววตาของอีกฝ่ายที่ฉายชัดถึงความรู้สึกผิดหวัง หัวใจของเธอก็ยิ่งหนักอึ้ง ความประหม่าที่อุตส่าห์กดเอาไว้ก่อนหน้านี้พลันย้อนกลับมาอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัวก่อนที่เสียงราบเรียบของป

คนถูกถามก้มหน้าลงเพียงครู่ ก่อนเงยขึ้นมาพร้อมน้ำตาที่ไหลรินบนสองแก้ม น้อยที่เห็นอย่างนั้นก็ใจหายวูบ รีบยกฝ่ามือขึ้นประคองใบหน้าสวยพร้อมใช้นิ้วเกลี่ยหยดน้ำตาอย่างหลานสาวอย่างเบามือ“ร้องไห้ทำไมลูก ใครทำอะไรหนูหรือเปล่า หรือว่าทะเลาะกันกับคุณหนูล่ะ”“ฮึก ๆ ปะ...เปล่าค่ะ”รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที เพราะไม่อยากให้ป้าเข้าใจผิดคิดว่าเธอร้องไห้เพราะทะเลาะกับสามี“ไม่ได้ทะเลาะ งั้นก็รีบบอกป้ามาว่าเป็นอะไรทำไมถึงร้องไห้แบบนี้”“ป้าน้อย ฮึก ๆ พรีนรู้แล้วนะคะว่าใครเป็นคนที่ขับรถชนคุณพ่อของพี่ภัค”น้อยที่ได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกดีใจไม่น้อย ที่ในที่สุดก็รู้ถึงเบาะแสของคนที่ทำให้คุณท่านต้องเสียชีวิตสักที แต่ทว่าความดีใจกลับอยู่ได้เพียงไม่นาน เมื่อความสับใจปนแปลกใจถูกแทรกขึ้นมาแทนที่ เธอไม่เข้าใจจริง ๆ เลยว่าข่าวดีเช่นนี้ ทำไมหลานสาวถึงได้ร้องห่มร้องไห้ปานจะขาดใจแบบนั้น“เจอตัวคนผิด มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอลูก หนูจะร้องไห้ไปทำไมกันล่ะ ฮึ?”“ฮึก ๆ ใช่ค่ะ มันดีมาก แต่ว่า...ฮึก ๆ”“แต่ว่าอะไร?”“พ่อค่ะป้าน้อย พ่อ ฮึก ๆ”“อะไรพรีน พ่อทำไม?”สองมือที่ประคองใบหน้าของหลานสาวในคราแรก ได้เลื่อนลงมาจับต้นแขน ก่อนจะเข

“ทะ...ที่พ่อเป็นแบบนั้นเพราะพรีนใช่ไหมคะป้าน้อย ฮึก ๆ พรีนไม่น่าเกิดมาเลย พรีนไม่น่าเกิดมาเลย พรีนเป็นต้นเหตุทำให้คุณพ่อพี่ภัคต้องตาย พรีนขอโทษ พรีนขอโทษค่ะคุณแม่”“ไม่เอาลูก ไม่โทษตัวเองแบบนี้สิคะ แม่ไม่เคยโกรธหนูเลยนะพรีน แม่รักหนูเหมือนลูกแท้ ๆ ของแม่คนนึง ไม่ร้องนะลูกนะ”คุณหญิงพูดเสียงสั่น พรางดึงรั้งร่างบางนั้นเข้ามากอดเอาไว้ด้วยความรัก ความเข้าใจ เธอบอกจากใจเลยว่าเธอไม่อยากให้เด็กคนนี้ต้องโทษว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นสาเหตุมาจากตัวของเธอ ทุกอย่างมันคืออุบัติเหตุ และอุบัติเหตุก็คือเหตุสุดวิสัยที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น และต่อให้เธอต้องพูดอีกกี่สิบครั้ง เธอก็ยังอยากเน้นย้ำให้ลูกสะใภ้คนนี้ได้รับรู้ว่า ไม่ว่ายังไงเธอก็จะยังรัก ยังเอ็นดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เพราะความรักและความเมตตาที่เธอมีให้ มันไม่มีเงื่อนไขใดแอบแฝงอยู่ตั้งแต่แรกรักก็คือรัก รักที่บริสุทธิ์ แม้ว่าจะไม่ได้เป็นลูกแท้ ๆ แต่ก็เป็นความรักที่แม่สามีคนนึงจะมอบให้ลูกสะใภ้ของตัวเองได้ “พ่อกับแม่เขาไม่อยากให้พรีนต้องเสียใจน่ะลูก เลยไม่ได้บอก หนูอย่าโทษตัวเองเลยนะลูก”น้อยเอ่ยปลอบเสียงอ่อน หวังไม่ให้หลานสาวจมอยู่กับความผิ

คุณหญิงกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ภายในห้องนั่งเล่น โดยมีน้อยยืนอยู่ด้านหลังคอยรับใช้ ก่อนที่ชนากานต์จะเดินเข้ามา “อ้าวหนูพรีน ตื่นแต่เช้าอีกแล้วนะลูก มา ๆ มานั่งข้างแม่มาเร็ว”คุณหญิงเอ่ยทักเสียงสดใส ก่อนขยับตัวให้ลูกสะใภ้ได้มานั่งข้าง ๆ กัน “ขอบคุณค่ะคุณแม่” “จ๊ะ ว่าแต่มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าลูก สีหน้าดูไม่ดีเลย” “คือ...อีกสองวันพี่ภัคจะพาพรีนกลับไปเชียงใหม่ค่ะ” “อะไรนะ! กลับไปเชียงใหม่?” “ใช่ค่ะ พรีนไม่รู้จะทำยังไงดีเลยค่ะ พรีน...พรีนไม่ไหวแล้วค่ะคุณแม่ พรีนไม่อยากปิดบังพี่ภัคอีกแล้วค่ะ ฮึก ๆ”ปล่อยโฮออกมาด้วยความอัดอั้นที่เก็บมานาน เธอไม่อยากอยู่แบบนี้อีกต่อไปแล้ว อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด หากเธอกลัวอยู่แบบนี้ก็คงจะไม่มีอะไรดีขึ้นมา “ใจเย็น ๆ ก่อนนะลูก แม่ว่ามันจะต้องมีทางออกที่ดีกว่านี้ ไม่ร้องนะลูกนะ”คุณหญิงรุจิราปลอบพร้อมดึงลูกสะใภ้มากอดเอาไว้ด้วยความเข้าใจ เธอเองก็ไม่ได้อยากจะปิดบังความจริงกับปภาวีเลย แต่ก็ยังหาวิธีที่ดีบอกกับเจ้าตัวไม่ได้ เพราะถึงสองครั้งสองคราวที่พยายามพูดหว่านล้อมให้ลูกสาวให้อภัย ลดละ ปล่อยวางกับเรื่องเหล่านั้นไป แต่ก็ไม่เคยจะเป็นผลสำเร็จเลยสักค

เสียงราบเรียบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ทั้งสี่หันไปมองพร้อมกันแทบจะทันทีด้วยความตกใจ “ปากบอกว่ารักกู บอกว่ากูเป็นเพื่อน แต่มึงกำลังช่วยลูกของฆาตกรปิดบังความจริงอย่างนั้นน่ะเหรอ!?”“ใจเย็น ๆ ก่อนนะไอ้ภัค คือว่ากูแค่-”“มึงหุบปากไปเลยไอ้ต้น กูได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว”ปภาวีตวาดลั่นด้วยความโกรธ ที่ความไว้ใจ เชื่อใจถูกทั้งที่รักทำลายลงไม่เหลือชิ้นดี ทั้งแม่ ทั้งเมีย ไหนจะเพื่อนรักที่ผ่านทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาเป็นสิบปี รวมหัวกันปิดบังความจริงกับสิ่งที่เธอเป็นทุกข์มาโดยตลอดน้ำตาที่เคยกลั้นไว้ พลันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะเจ็บกว่าทุกอย่างก็คือคนที่นอนอยู่ข้างกันทุกวัน ยังกล้าหลอกลวงกันได้ลงคอ “พี่ภัค พรีนขอโทษ ฮึก ๆ”ชนากานต์ที่เห็นน้ำตาของสามี ก็รีบเดินปรี่เข้าไปหวังจะอธิบายให้อีกฝ่ายได้เข้าใจ แต่ทว่า...“หยุด! ไม่ต้องเอามือสกปรกของเธอมาโดนตัวฉัน!!”“...พี่ภัค”“ในสายตาเธอ ฉันคงจะโง่มากเลยสินะ ที่ไม่รู้แม้กระทั่งประวัติเมียตัวเอง!”ปภาวีตวาดเสียงสั่นด้วยความโกรธ พร้อมโยนกระดาษแผ่นหนึ่งใส่หน้าของภรรยาอย่างไม่เบาแรงด้านชนากานต์ที่จับกระดาษแผ่นนั้นไว้ได้ทัน ก็ค่อย ๆ ไล่สายตาอ่าน