All Chapters of ม่านหมอก: Chapter 251 - Chapter 260

มหาวิทยาลัย “…ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี แต่เราจะไว้ใจเสืออย่างเขาได้จริงๆ ใช่ไหม” เจนสบตากับคนที่มองตาใส ขนมไม่เคยปิดบังเพื่อน มีอะไรในใจเธอเล่าทุกอย่าง แม้กับคนคนนั้นที่ตอนแรกคุยกันเพราะช่วยเหลือกันขนมก็ไม่ปิดบังความสัมพันธ์เปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน เพื่อนเธอก็พร้อมที่จะเปลี่ยนสถานะเช่นกัน! “ตอนแรกก็กลัว แต่เราจะเอาแต่มองในสิ่งที่เขาเป็นกับคนอื่น ยกเว้นเรามาเป็นตัวตัดสินมันก็ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ” “ก็ใช่นะ ที่ผ่านมาเขาก็อาจจะยังไม่เจอคนที่ใช่ คนเราถ้าจะอยากจริงใจกับคนที่เราคิดว่าใช่จริงๆ มันก็ไม่แปลกเลยนะ เป็นไปได้อยู่แล้ว” ไข่มุกเห็นด้วย เอาจริงๆ ห่วงความรู้สึกของเพื่อนมากเรื่องพ่อ แต่พอมีเรื่องอื่นมาช่วยเยียวยาจิตใจมันก็ทำให้หายห่วงไปได้บ้างเหมือนกัน“เขาน่ารักนะ อยู่ด้วยแล้วมีรอยยิ้มตลอดเลย”“แพ้คนหล่อ?”“แพ้ทุกอย่างที่เป็นเขา” บอกแล้วยิ้มอีก เขินมาก ยิ่งตอนที่โดนเพื่อนบีบแก้มอย่างมันเขี้ยว หลบไม่หัน เห็นเพื่อนอมยิ้มแล้วเขินหนักมาก หัวใจมันเต้นแรงทุกครั้ง ชอบเวลาแบบนี้ที่สุดเลยรอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้าในตอนแรกค่อยๆ หายไปในยามที่สายตาเห็นว่าใครกำลังเดินตรงมาที่เธอ สุขไม่นาน มารก็มาผจญ ไล่ยัง

หลายวันต่อมา หมับ~แขนขาวผ่องสอดเข้าไปโอบรัดร่างหนาพลางซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้างทันทีที่ประตูห้องถูกดันให้ปิดลง เราทั้งคู่อยู่ด้วยกันตามลำพัง จนคนตัวเล็กกล้าที่จะกอดเพื่อเรียกร้องหาความอบอุ่นจากกายหนาอีกครั้งฉลามอมยิ้ม ก้มหน้ามองคนที่กอดตัวเขาจนแน่นก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “เป็นอะไร อ้อนแบบนี้อยากให้พี่อุ้มไปที่เตียงใช่ไหม” “เปล่า~ เหนื่อยจัง” บอกความรู้สึกที่เป็นพลางรัดตัวเขาแน่นกว่าเก่า ชอบกลิ่นน้ำหอม ชอบความแน่นทุกสัดส่วน ชอบคนนี้ทุกที่เลย“เรียนหนักมากเลยเหรอ”“อือ” “เครียดเรื่องอะไรไหม เล่าให้พี่ฟังได้นะ” “บอกไม่ถูกอ่ะ ไม่ค่อยรู้สึกแบบนี้เท่าไหร่ นานๆ ถึงจะเป็นที” ขนมผละจากแผงอกกว้างเป็นการโอบเอวสอบเอาไว้หลวมๆ เงยหน้ามองคนที่สูงกว่าก่อนจะหลับตาพริ้มเมื่อริมฝีปากหยักได้รูปกดลงมาจูบที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน“โกดหนวดแล้ว~ เมื่อวานมันทิ่มแก้ม วันนี้ปากนุ่ม หนวดไม่โดนเลย”“เรียบร้อยแล้ว จัดการให้เกลี้ยงเลย” กล้าพูดได้เต็มปากว่าที่ผ่านมาฉลามไม่เคยต้องทุ่มเทให้ใครแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องทำตามที่ใครร้องขอ แต่กับคนนี้เขากลับเต็มใจทำให้ ขอแค่เธอบอกออกมามันอาจจะเป็นเพราะว่าเรารู้

“ดีใจมากกว่าที่ได้อยู่เป็นเพื่อน อย่าไปยอม ถ้าเราไม่โอเคมันก็ไม่มีความจำเป็นที่เราต้องยอม มันไม่ใช่แม่ แม่อยู่บนสวรรค์ ไม่จำเป็นแคร์คนแบบนั้น เข้าใจไหม” ขนมพยักหน้ารับ“เรื่องของผู้ใหญ่ มันเกิดขึ้นแล้ว ไม่มีใครกลับไปเปลี่ยนแปลงได้ ถ้าพ่อรู้ตัวว่าผิด พ่อต้องทำอะไรสักอย่าง เขาไม่ได้มีสิทธิ์มาบังคับอะไรให้ได้ตามใจตัวเองทั้งนั้น เธอบรรลุนิติภาวะแล้ว อยู่ได้ มีชีวิตด้วยตัวเองได้ ไม่ได้จะบอกให้ตัดขาดกับพ่อ แต่ถ้ารู้สึกไม่โอเคอย่าฝืน ถ้าเขาบีบให้ไม่มีที่ยืนก็มายืนข้างๆ พี่ เดี๋ยวดูแลเอง” ถามว่าทำได้จริงๆ ไหม บอกเลยว่าได้ เธอมาแต่ตัวเลยก็ได้ มีปัญญาทำให้มีความสุขและมีชีวิตที่ดีได้เหมือนกันเวลามันไม่ใช่เครื่องพิสูจน์อะไรทั้งนั้น แค่หัวใจ แค่ความรู้สึก อย่างอื่นช่างหัวมัน กูไม่แคร์!“คงต้องกลับไปเคลียร์กับพ่อ”“เข้าใจ แต่โอเคเมื่อไหร่ค่อยไป อย่าไปตอนนี้ ตอนที่ไม่มีแรงจะสู้”“…”“จำเอาไว้ อย่ารักใครมากกว่าตัวเอง” บอกคนอื่นน่ะบอกได้ แต่ตอนนี้กูห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองฉิบหาย แค่หยดน้ำใสๆ ที่มันไหลออกมาจากตา ก็แค่ผ่านความรู้สึกเจ็บหนัก หัวใจมีแผลมาจนต้องร้องไห้ของเธอ ทำไมมันถึงมีอิทธิพลต่อเขาขนาดนี

แกร๊ก~“ไอ้สัด! นี่พวกมึงสองตัวยังอยู่กันอีกเหรอวะ!” ฉลามผงะ ก้าวถอยหลังทันทีที่ดันประตูเปิดแล้วพบไอ้สองตัวที่มาหาเขา มันยังรออยู่ที่เก่า ทั้งที่เขาคิดว่าพวกมันกลับกันไปแล้วด้วยซ้ำลีโอละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ ชูถุงน้ำแข็งที่ละลายจนเป็นน้ำใส่หน้าไอ้หมาที่ติดผู้หญิงจนทิ้งเพื่อนทิ้งฝูง กล้าแม้กระทั่งเปลี่ยนพาสเวิร์ดห้องทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยบอกว่าอยากมาตอนไหนก็มาไอ้เหี้ยหลามแม่งโคตรเปลี่ยนเลยว่ะ มันไม่เหมือนเดิม! “มึงแลดูหิวนะ จัดเหี้ยไรนานขนาดนั้นวะ” ท่อนแขนแกร่งดันตัวไอ้หน้าหมาออกห่าง จากนั้นก็สบตากับเด็กของมัน เคยน่ารักสดใสยังไงขนมก็ยังเป็นแบบนั้น แฟนเพื่อนยกมือไหว้ มองหน้าเขาสลับกับไอ้ติณห์แบบอายๆ “พี่ลีโอมานานแล้วเหรอคะ”“ตั้งแต่ตอนที่หมามันบอกว่าแข็งแล้ว ก็ไม่รู้อ่ะนะว่าอะไรแข็ง สงสัยหัวมันมั้ง” “หึ!” ติณห์ยกยิ้มที่มุมปาก มองสภาพของคนที่ปล่อยเพื่อนให้รอหน้าห้องสองชั่วโมงส่วนมันกกหญิงสบายใจเล่นกับใครไม่เล่น เสือกเล่นกับพวกกู แน่นอนว่าพวกกูไม่กลับ รอจนกระทั่งมันออกมาเปิดประตู“แล้วใครใช้ให้พวกมึงรอวะ กูไม่ออกไปเปิดพวกมึงก็ควรกลับดิ แล้วนี่จะเข้ามาทำไม กูจะออกไปกินข้าวแล้วจะกลับ

เพราะไม่สามารถติดต่อคนที่บอกว่าจะไปเคลียร์กับคนที่บ้านได้ เลยเป็นที่มาที่ไปที่ทำให้ฉลามขับรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ มือหนารัวกดออดที่หน้าบ้าน กระแทกนิ้วซ้ำๆ ใครจะรำคาญก็ช่างแม่ง และบอกเลยว่าถ้าไม่มีคนออกมาเปิดประตู ต่อให้ต้องปีนกูก็จะทำ! แต่สงครามไม่ได้เกิด เพราะคนที่เดินออกมาเปิดประตูคือขนม ข่มความร้อนใจได้ไม่นานมันดันกลับมาร้อนใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนของเขาตาแดงก่ำ เธอร้องไห้ หมาตัวไหนวะที่มันเป็นคนทำ! “ทำไมถึงร้องไห้ อีป้ามหาภัยคนเดิมใช่ไหม” ประกายตาของฉลามแข็งกร้าว อย่าได้ริอ่านมาล้อเล่นกับคนอย่างกูเชียวนะ จะด่าเรียงตัวให้ดู“บอกแล้วว่าจะกลับไปหา”“ก็เล่นติดต่อไม่ได้แล้วใครจะอยู่เฉยๆ เป็น” ขนมสบตากับคนตรงหน้านิ่งๆ น้ำตาใสๆ กลอกกลิ้งอยู่ในตากลมสวย สุดท้ายก็เป็นคนเสียน้ำตาที่โผล่เข้าไปกอดฉลามจนเต็มแรงถามว่างงไหม งงดิ งงมาก เกิดอะไรขึ้น? ใครทำ ทำไมต้องร้องไห้หนักขนาดนี้“แค่บอกว่าใครทำอะไร” ที่เหลือเดี๋ยวไอ้หลามจะจัดการให้ ใครจะด่าว่ากูหน้าตัวเมียก็ช่าง เสนอหน้ามาทำคนของกูเสียน้ำตาก็เตรียมรับแรงกระแทกเวลาโดนตบไว้เลย “เรากลับกันไหม” “อย่าทำแบบนี้ อย่าปล่อยให้คนที่มันทำเธอลอยนว