All Chapters of ม่านหมอก: Chapter 1 - Chapter 10

มื้อเช้าบนโต๊ะอาหารประกอบไปด้วยคุณย่าน้ำเพชรที่แม้จะอายุจะปาไปแตะที่เลขเจ็ดแล้ว แต่สุขภาพร่างกายก็ยังแข็งแรงสมกับเป็นคนที่รักสุขภาพและดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี ตำแหน่งหัวโต๊ะคือคุณย่า ที่นั่งแถบขวาคือหลานชายคนโตและคนเล็ก คนโตคือทัพพ์ เทพธาดาวัย 34 ปี ถัดออกไปคือหลานชายคนเล็กอย่าง แทนคุณ เทพธาดา ในวัย 30 ปี ทั้งคู่ผันตัวมาช่วยบริหารธุรกิจของครอบตัวแบบเต็มตัว เริ่มแรกทัพพ์คือคนที่บริหารทุกอย่าง ดูแลทุกอย่างอยู่คนเดียว แทนคุณเข้ามาช่วยในภายหลังหลังจากที่ใช้ชีวิตอิสระ เที่ยวเตร่อยู่นาน ที่นั่งแถบซ้ายคือที่นั่งของบรรดาลูกสาวของไหมแก้ว ไหมแก้วเคยรับใช้คุณย่าน้ำเพชรมานานหลายสิบปีตั้งแต่ตอนที่คุณย่ายังไม่เกษียณตัวเอง เป็นคนติดตามและคนสนิทที่คุณย่ารักและไว้ใจมากที่สุด ไหมแก้วเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวันที่ติดตามคุณย่าไปดูที่แถวเชียงใหม่ คุณย่าฝังใจว่าไหมแก้วต้องมาตายก็เพราะตัวเอง ท่านเลยอุปการะลูกของไหมแก้วทั้งสองคนนั่นคือ ม่านและหมอก ม่านที่เป็นพี่สาวอายุ 28 ปีเต็ม ทุกวันนี้ช่วยดูแลคุณย่าที่บ้าน ส่วนหมอกอายุ 21ปี กำลังจะเรียนจบ และคิดว่าจบออกมาค่อยคุยกันอีกทีว่าอยากช่วยดูแลคุณย่

สุดท้ายแทนคุณก็ต้องหิ้วคนที่อยากแก้เบื่อโดยใช้วิธีเดียวกับเขาก็ตามมาที่ร้านเหล้ากับเขาจริงๆ ตอนแรกเขาตั้งใจนัดเพื่อนเพื่อคุยงาน อาจมีดื่มด้วยกันบ้างแล้วจะค้างที่คอนโดในเมืองเลย แต่พอหนีบหมอกมาด้วย เห็นทีว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว คงทำได้แค่ดื่มโซดาแทนเหล้าเพรียวๆ เพื่อที่จะได้พาอีกคนกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย "นี่หมอก น้องกู" แทนคุณแนะนำคนข้างๆ ให้เพื่อนสนิทของเขารู้จัก ทั้งที่ไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยแม้แต่นิดเดียว ด้วยความที่เป็นเพื่อนกัน สันดานเรื่องนั้นเป็นแบบไหนก็ย่อมรู้ดีเหมือนกัน "หมอก นี่ไอ้โต เพื่อนพี่" "สวัสดีค่ะพี่โต คุยธุระกันได้ตามสบายเลยนะคะ หมอกตามพี่แทนมาเฉยๆ แก้เบื่อน่ะค่ะ" คนยกมือไหว้ยิ้มแห้ง "ครับๆ ว่าแต่แนะนำว่าน้องนี่น้องแบบไหน อย่าบอกนะว่าพี่น้องท้องชนกัน" โตแซวเพื่อนที่อยู่ๆ วันนี้ดันมากับสาว คนพูดไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คนฟังเบือนหน้าหนี ไม่ได้เพราะโกรธมาก แต่เพราะมันทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้อย่างไม่ได้ตั้งใจ "ไอ้สัด น้องกู" แทนคุณรีบแก้ต่าง เขาไม่อยากให้หมอกโวยวายใส่เพื่อนเขานักหรอก ต่อให้เพื่อนเขามันจะพูดจาเลอะเทอะแบบสมควรโดนก็เถอะ "พี่แทนคุยกับเพื่อนไปล

"ทุกคนกลับกันหมดแล้วเหรอลูก" คุณย่าเอ่ยถามคนที่อาสาเฝ้าไข้ ตอนที่เห็นดวงหน้าสวยเศร้าสร้อยก็พอจะดูออกว่าถูกพี่ๆ ว่ามาแน่ๆ "กลับแล้วค่ะคุณย่า" "พี่ทัพพ์ว่าอะไรมาหรือเปล่า ทำไมทำหน้างอแบบนั้นล่ะลูก ไหนบอกย่าสิว่าพี่เขาดุอะไรมา" หมอกฝืนยิ้มให้คนที่ห่วงใยเธอมากๆ ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินมาหย่อนตัวที่เก้าอี้ข้างเตียง "หมอกเป็นห่วงคุณย่าต่างหากล่ะคะ คุณย่าเจ็บตรงไหนบ้างคะ ต้องมาเจ็บตัวเพราะหมอกแท้ๆ เลย หมอกขอโทษนะคะ" หมอกยกมือไหว้ สำนึกผิดจริงๆ ที่ทำให้คุณย่าต้องมาเจ็บตัวเพราะเธอ "โทษตัวเองทำไมล่ะลูก ย่าแค่จะใช้โทรศัพท์แล้วเดินไม่ระวังแค่นั้นเอง ไม่เกี่ยวกับหมอกเลย" "แต่หมอกก็ผิดที่ไม่อยู่ดูแลคุณย่าทั้งที่พี่ม่านไม่อยู่ คุณย่าเป็นห่วงหมอก ตั้งใจจะโทรหาหมอกจนต้องมาเจ็บเพราะหมอก" "มันไม่ใช่ความผิดของใครเลย คนที่บ้านมีเยอะแยะ คนดูแลย่าก็เยอะแยะเต็มไปหมด เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุนะลูก ไม่ต้องรู้สึกผิด ไม่ต้องโทษตัวเองเลย ย่าไม่อนุญาตให้หมอกโทษตัวเองนะลูก" หมอกเม้มริมฝีปากก่อนจะรั้งมือคุณย่ามาประคองเอาไว้อย่างอ่อนโยน "ถ้าหมอกเจ็บแทนคุณย่าได้ หมอกยอมเจ็บค่ะ" คุณย่ายิ้มอย่างเอ็นดูก

ระหว่างทางกลับบ้าน ทัพพ์เลือกที่จะเงียบตลอดทาง ทั้งที่มีโอกาสได้อยู่กับม่านตามลำพัง เขาควรมีรอยยิ้ม มีความสุขมากกว่านี้ ทว่าเวลานี้กลับไม่ใช่เลย เขาไม่มีเรื่องจะคุย เหมือนสมองมันหยุดการประมวลผลไปชั่วขณะแล้วเก็บแค่เรื่องที่คุณย่าบอกก่อนหน้ามาคิดทบทวนแทน 'คุณย่าจะให้สองคนนั้นแต่งงานกันเหรอครับ ใครที่ทำให้คุณย่าคิดแบบนั้นครับ' 'ทัพพ์ถามย่าแบบนี้แปลว่าอะไร แปลว่าย่าต้องฟังใครมาเท่านั้นเหรอ' 'มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผมแค่ไม่เข้าใจ' 'ก็อย่างที่ทัพพ์รู้ หมอกกับม่านไม่ได้เกี่ยวข้องกับย่าทางสายเลือด แต่ย่ารักพวกเขาเหมือนลูกหลานบ้านเราจริงๆ ย่ารู้ว่าสุดท้ายวันหนึ่งน้องๆ จะมีชีวิตเป็นของตัวเอง มีครอบครัว กับม่านน่ะไม่เท่าไหร่เพราะคนนั้นทัพพ์รัก ทัพพ์คงทำให้น้องใจอ่อนและรักทัพพ์ได้ และสุดท้ายคงแต่งงานกัน แต่อย่าลืมว่ายังเหลือหมอกอีกคน ถึงตอนนั้นย่าอาจจะไม่เห็นเด็กคนนั้นอยู่ในสายตาอีกต่อไป ไม่มีสิทธิ์ได้ดูแล และถ้าเลือกได้ ย่าถึงอยากให้หมอกลงเอยกับแทนไง' 'คุณย่าคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ' 'ไว้ย่าจะหาจังหวะเหมาะๆ คุยกับน้องดูก็แล้วกัน' "พี่ทัพพ์คะ" เสียงของม่านทำให้ทัพพ์หลุดจาก

ทัพพ์มองหน้าจอโทรศัพท์ที่มันเงียบผิดวิสัย ก่อนจะสรุปเอาเองได้ในทันทีว่าเขาถูกบล็อกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ยัยหมอกบอกว่าไม่อยากเจอเขา เหตุผลที่ยอมออกไปจากบ้านเพราะไม่อยากให้เราสองคนเจอกัน ก็ให้มันได้แบบนั้นเถอะ เขาต้องการแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ เขาไม่ได้อยากเห็นหน้าเธอเหมือนกัน“อ้าวพี่ทัพพ์ กลับมาถึงนานแล้วเหรอคะ” ทัพพ์เก็บโทรศัพท์ก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของคำถาม อย่างน้อยๆ หน้าหวานๆ ของม่านก็ทำให้เขาคลายความหงุดหงิดลงไปได้อยู่เหมือนกัน“เพิ่งมาถึงน่ะ พี่เห็นรถไอ้แทนจอดอยู่ มันกลับมาแล้วเหรอ” เอ่ยถามพร้อมกับมองไปทางรถก่อนจะดึงสายตากลับมาที่ม่านตามเดิม “กลับมาแล้วค่ะ กลับมาพร้อมหมอกและคุณย่าเลย”“คุณย่ากลับมาแล้ว?”“ใช่ค่ะ เห็นพี่แทนบอกว่าคุณย่าขอกลับเลย บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วค่ะ ตอนนี้ขึ้นไปนอนพักที่ห้องแล้ว หมอกก็เหมือนกัน อ้อ ม่านคุยกับน้องแล้วนะคะพี่ทัพพ์เรื่องที่จะย้ายไปอยู่ที่คอนโด คือหมอกบอกว่าช่วงนี้เรียนหนัก เหนื่อยกับการเดินทางด้วยค่ะ เลยคิดว่าออกไปอยู่ที่คอนโดก่อนน่าจะสะดวกมากกว่า”“เขาบอกแบบนั้น?”“ใช่ค่ะ แล้วพี่ทัพพ์คิดว่ายังไงคะ ควรห้ามน้อง หรือมีเหตุผลที่คิดว่าไม่ควรออกไป