Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

แทนคุณละสายตาจากโทรศัพท์เพื่อเงยหน้ามองคนที่เพิ่งก้าวลงมาจากชั้นสอง คนที่ตอนแรกบอกป่วยมาตอนหลังบอกอยากไปเที่ยวและขอให้เขาเป็นคนพาไปทั้งที่ปกติก่อนหน้าจะมีแต่เขามากกว่าที่เป็นคนชวนเธอ คนอยากไปเที่ยวสวมแค่เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งใหญ่กับกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน ถ้าให้เดาวันนี้หมอกไม่แต่งหน้า แต่ก็ต้องยอมรับว่าหน้าสดของเธอยังสวยและน่ามองกว่าผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดหลายๆ คนด้วยซ้ำ“เรียบร้อยแล้วพี่แทน”“แล้วสรุปอยากไปไหน” แทนคุณมองหน้าคนกระตือรือร้นอยากออกจากบ้าน“แล้ววันนี้พี่แทนมีแพลนจะไปไหน” “ตอนบ่ายพี่นัดเพื่อนไว้”“ที่ไหนอ่ะ ไปเลยไหมล่ะ ถึงเวลานัดพี่ก็ไปหาเพื่อน”“พี่ต้องเข้าเมืองอ่ะดิ ถ้าหมอกอยากไปไหนก่อนพี่พาไปได้” บ้านห่างจากตัวเมืองเกือบเจ็ดสิบโล นั่นหมายความว่าถ้าหมอกอยากจะไปกับเขาเพราะยังไม่มีที่ไป เธออาจจะต้องอยู่กับเขาและรอจนกว่าเขาจะกลับ ถึงจะได้กลับพร้อมกัน“ไม่เป็นไร ไปเลยให้มันจบๆ หมอกยังไม่รู้ที่ไปอ่ะ” คนถูกชวนไปไหนก็ได้ทำหน้างงเล็กน้อย กำลังจะแซวว่าวันนี้หมอกมาแปลก แต่เธอกลับทำตัวแปลกมากๆ ด้วยการเข้ามาดึงแขนเขาแล้วลากออกจากบ้านเร็วๆ “เดี๋ยว รีบไปไหนเนี่ย เป็นอะไร” แทนคุณถามติ

ทัพพ์สงบสติอารมณ์อยู่ด้านนอกนานสองนานก่อนจะกลับเข้ามาในห้องถึงรู้ว่าคุณย่าตื่นแล้ว และคนที่ประกบคุณย่าแจก็เห็นจะเป็นหมอกที่รู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากๆ"นี่ก็ดึกมากแล้วนะ กลับกันได้แล้วลูก ย่าก็จะพักผ่อนแล้ว""ม่านอยากได้อะไรบ้าง พี่จะกลับไปเตรียมให้แล้วจะกลับมาเฝ้าคุณย่าเป็นเพื่อน" ทัพพ์ถามม่านด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และเขาไม่มีวันปล่อยเธออยู่คนเดียวเฝ้าคุณย่าคนเดียวแน่ คืนนี้เขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ"ไม่ต้องเตรียมอะไรเลยค่ะพี่ทัพพ์ ม่านไม่ได้อยู่เฝ้า""ครับ?""หมอกจะอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าเองค่ะ ม่านจะกลับบ้านพร้อมพี่ทัพพ์เลย" ทันทีที่ม่านเฉลย ทัพพ์ลากสายตาไปหยุดที่หมอกทันที หมอกที่ในตอนนี้ไม่มองหน้าเขา เห็นชัดว่าในหน่วยตากลมมีน้ำใสๆ หล่อเลี้ยงอยู่ ดีไม่ดีคงโกรธเรื่องที่เขาดุเธอ และเหตุผลที่ครั้งนี้ยอมอยู่เฝ้าก็คงเป็นเพราะรู้ตัวเองดี"เดี๋ยวหมอกลงไปซื้อของด้านล่างแป๊บนะคะ ฝากอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าก่อนนะ หมอกไปแป๊บเดียว""ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม" แทนคุณถาม รู้ว่าน้องไม่โอเคที่ถูกดุ เห็นหน้าหงอยๆ ก็สงสารจริงๆ นั่นแหละ แต่หมอกก็ยังเป็นหมอก ถ้าไม่อยากให้ปลอบใครก็ปลอบไม่ได้"ไม่เป็นไร หมอกไปคน

"ต่อให้ย่าจะดูแลหนู สุดท้ายชีวิตมันก็เป็นของหนูเองนะลูก ย่าส่งเสียงเลี้ยงดูหนู หนูเองก็คอยดูแลย่าแบบนี้ไง อย่าคิดว่าต้องทำทุกอย่างเพื่อย่าเพราะบุญคุณ ย่าเลี้ยงดูหมอกและม่านเพราะความรัก แต่ชีวิตหนูไม่ใช่ของย่านะลูก" หมอกน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้ ไม่เคยเก็บมาคิด เพราะคิดมาตลอดว่าพร้อมทำทุกอย่างตามที่คุณย่าสั่ง จนกระทั่งมันเกิดเหตุการณ์ในคืนนั้นที่มันทำให้ความคิดของเธอเปลี่ยนไป "เรื่องงานมันเป็นเรื่องอนาคต ไว้ค่อยคุยกันอีกทีก็ได้ค่ะ แต่ตอนนี้มันจะเป็นไรไหมคะถ้าหมอกจะขออนุญาตคุณย่าย้ายออกไปอยู่คอนโดในช่วงนี้ก่อน หมอกเรียนหนัก ต้องติวกับเพื่อนทุกวันเลย หมอกขอหาคอนโดห้องเล็กๆ สักห้องอยู่ก่อน เสาร์-อาทิตย์ หรือไม่ก็วันศุกร์ตอนเย็นค่อยกลับบ้านได้ไหมคะคุณย่า" ทั้งที่ไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่เธอจำเป็นต้องทำ จำเป็นมากๆ และคิดว่าพี่ทัพพ์คงพอใจถ้าเธอย้ายออกไป ไม่ต้องทนมองหน้ากันทุกวัน"เพราะเรียนหนักแน่เหรอลูก ไม่สบายใจเรื่องอื่นหรือเปล่า หมอกบอกย่าได้นะถ้ากำลังไม่สบายใจเรื่องอะไร" "จริงๆ ค่ะคุณย่า ช่วงนี้ใกล้จบด้วยค่ะ หมอกทบทวนดูแล้วคิดว่ามันสะดวกกว่าจริงๆ" คุณย่ารับฟังเหตุผลของคนตัวเล

"เรานี่นะ นึกถึงคนอื่นก่อนเสมอเลย""คนอื่นที่ไหน นั่นคุณย่านะ" แล้วหมอกก็เลือกเมนูที่คิดว่าคุณย่าชอบน้อยที่สุดมาทาน"โกรธพี่ทัพพ์ไหมเนี่ย" มือที่กำลังแกะถุงอาหารชะงักไปเล็กน้อย"โกรธอะไร""ก็ที่เขาดุเมื่อวาน อย่าไปถือสาเลย เขาใจร้อนเพราะห่วงคุณย่าอ่ะแหละเลยพูดแรงไปหน่อย""ช่างเถอะ ไม่ได้สนใจขนาดนั้น เขาอยากพูดอะไรมันก็เรื่องของเขา""ทะเลาะกันจริงๆ ใช่ไหมคู่นี้เนี้ย""ถ้าจะคุยเรื่องนี้ไม่คุยแล้วนะ หมอกกินข้าวดีกว่า" หมอกบอกแค่นั้นก่อนจะถือจานเดินหนี ปล่อยให้แทนคุณมองตามแล้วหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ จากนั้นไม่นานคุณย่าก็ตื่น อาการของคุณย่าไม่ได้เป็นอะไรมาก มีเจ็บข้อเท้านิดหน่อย ส่วนอาการอย่างอื่นที่แทรกซ้อนไม่มีเลย จากที่จะได้กลับพรุ่งนี้ คุณย่าเลยขอออกจากโรงพยาบาลในวันนั้นเลย ระหว่างทางกลับ หมอกนั่งด้านหน้าคู่กับแทนคุณ โทรศัพท์มือถือในมือสั่นสะเทือนขึ้น เป็นข้อความจากคนที่เธอไม่คิดว่าจะทักมา[พี่ทัพพ์ : ถ้าว่างแล้ว หรือตอนที่อยู่คนเดียวโทรกลับมาคุยกับพี่หน่อย มีเรื่องสำคัญจะคุย]ประโยคที่ว่าตอนที่อยู่คนเดียวให้โทรกลับมันเหมือนหัวใจดวงน้อยถูกเคล้นหนักๆ อีกคนคงกลัวเหลือเกิน กลัวคนรู้ว่