All Chapters of ม่านหมอก: Chapter 281 - Chapter 290

หมับ~ แรงโอบกอดจากท่อนแขนขาวผ่อง ใบหน้าเนียนๆ ที่แนบซุกกับแผ่นหลังส่งผลให้คนที่กำลังพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อนถึงกับชะงัก ข้อความจากทุกคนที่ทยอยส่งมาในไลน์กลุ่มว่ากลับถึงที่ของตัวเองกันแล้ว ส่วนข้อความที่กำลังจะแซวกลับไปพิมพ์ยังไม่เสร็จด้วยซ้ำ ใบหน้าหล่อเหลาหันมองคนขี้อ้อนทางด้านหลังทันที“กอดพี่แล้วอุ่นจัง” “กวนพี่แบบนี้คืนนี้อยากได้กี่ครั้ง” ขนมอมยิ้มกับแผ่นหลังของคนตัวโต พวงแก้มเนียนแดงระเรื่อ ถามว่าชินไหม ก็กล้าเล่นกับเขาบ้างในตอนที่อยู่ด้วยกันสองคนชอบอ้อนเขา อยากสบตา ชอบเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน“ถึงจะอยากได้กี่ครั้งก็ไม่ได้หรอกค่ะ” ฉลามถึงกับหันขวับ เธอกำลังท้าทายกับระบบของไอ้หลามนะครับยันหว่างก็ยังได้ ชอบแบบไหนขอให้บอก จะทำให้เธอลืมไม่ลง! “ไม่ได้เมา แต่ถึงเมาก็เอาได้” “หนูทำให้พี่มีความสุขไหม” คำตอบคือการพยักหน้ารับและอุ้มเธอมานั่งตัก แปลกนะ เขาไม่เคยเบื่อ ไม่เคยอึดอัดที่ต้องอยู่กับเธอตามลำพัง ทั้งที่เขาใช้เวลากับเธอมากกว่าทุกคนที่ผ่านมา แต่ไม่เคยมีคำว่าเบื่อหรือรำคาญหลุดเข้ามาเลย“แต่ไม่ได้อยากได้ความสุขจากเธอแค่ฝ่ายเดียวนะ อยากเป็นผู้ให้เหมือนกัน” มุมปากคนฟังยกยิ้ม ตากลมใสก

ถ้าดีแต่ปาก กูเนี่ยแหละจะเหยียบหน้ามึง! ฉลามยืนมองอยู่ห่างๆ มองไอ้หน้าเหี้ยสภาพไม่ต่างจากขอทานขอเศษความเห็นใจ หน้าแบบนี้นี่แหละที่ไม่มีใครคบ แล้วจำใส่หัวไว้ด้วยว่าขนมก็ไม่ได้อยากคบกับคนอย่างมึง ร้ายมาร้ายกลับไม่โกง! “…คบกันมานานแค่ไหนแล้ว” เฟิร์สถามน้องสาว สายตาจับจ้องที่ใบหน้าจิ้มลิ้ม ไม่อาจแสดงความรู้สึกอื่นออกไปได้เพราะรู้ดีว่ายังไม่ถึงเวลา “คบมาได้พักหนึ่ง” “ขอพูดในฐานะพี่ชายที่ห่วงน้องสาวได้ไหม” ขนมมองหน้า เฟิร์สทำทีเป็นถอนลมหายใจออกมาเบาๆ “พี่รู้นะ แผลที่มันเกิดขึ้นกับเราทั้งสองฝ่ายมันอาจจะทำให้เราไม่ไว้ใจพี่ แต่พี่ก็จะทำให้ขนมเห็นว่าพี่จริงใจจริงๆ” “…”“กับคนที่เราคบอยู่ เคยรู้ไหมว่าเมื่อก่อนเขาเป็นคนแบบไหน” “รู้ค่ะ” ขนมหันหน้ากลับ ไม่ได้อยากสนใจฟังเรื่องนี้เสมือนกับว่าลึกๆ เธอรู้ดีว่าเขาจะพูดอะไร “รู้ด้วยใช่ไหมว่าเขาไม่เคยจริงจังกับใคร มีผู้หญิงไปทั่วเลย แล้วคนที่ผ่านผู้หญิงมาเยอะขนาดนั้นเขาจะหยุดที่เราจริงๆ เหรอ พี่ไม่อยากให้ขนมเสียใจเพราะเขา” “พี่เฟิร์สคิดว่าเขาจะไม่หยุดเหรอคะ” “คนมันเคยเป็นแบบนั้น เราก็ควรระวังไม่ใช่เหรอ” “แล้วพี่หลามต้องทำยังไงเราถึงจะเชื่อใจเขา

ลีโอเดินมาที่ห้องนอนและเลือกที่จะยืนมองนิ่งๆ เพราะที่เห็นตอนนี้คือเพื่อนของเขาเลือดขึ้นหน้า สภาพไอ้เฟิร์สคือเลือดกลบปาก เห็นเมียมันนั่งร้องไห้ที่เตียง เรื่องสภาพเอามาวัดกับจิตใจไม่น่าได้มันทะนทะนุถนอมของมันมาอย่างดี แตะแค่ปลายก้อยมันก็สอยร่วงแล้ว แต่นี่เล่นทำคนของมันร้องไห้ ดูท่าคงได้หยอดน้ำเกลือในห้องไอซียูไปอีกหลายวัน“ไปตายซะไอ้สัด! หน้าสัดๆ อย่างมึงต้องเจอตีนกูเหยียบหน้าแรงๆ”“ไปดูขนม ทางนี้เดี๋ยวกูสานต่อ” ลีโอรั้งบ่าเพื่อนให้หันกลับไปสนใจเมีย แว๊บหนึ่งที่ปรายตามองหน้าหล่อๆ ของไอ้เฟิร์สที่โดนจนยับ ต่างจากฉลามที่ไม่มีรอยอะไรเลย“เหอะ!” ลีโอเหยียดตามองอย่างสมเพช ส่ายหน้าไปมาเบาๆ ก่อนจะยกเท้าเตะเข้าที่เบ้าหน้า เสียงร้องสุดท้ายดังขึ้นก่อนที่มันจะหลับคาตีนจากนั้นก็ทำหน้าที่เพื่อนที่ดี ลากคนที่หลับกลางอากาศออกมารวมกับเพื่อนของมัน“เรามาช้าไปไหมวะ” เซย์ส่งสายตาเข้าไปด้านใน ทุกคนเป็นห่วงกันหมด บ่นไปตามๆ กันที่มัวแต่ชักช้าจนมาเกือบไม่ทันเวลา“ถึงมาเร็วกว่านี้แต่ถ้าผู้หญิงของไอ้หลามร้องไห้ก็ไม่มีใครโอเคอยู่ดี” ลีโอตอบเสียงเรียบ จากนั้นก็เดินไปล้างมือที่เปื้อนเลือดด้วยความรังเกียจ“ใครมีโท

“พ่อขอโทษสำหรับทุกอย่างนะลูก พ่อผิดเองทุกอย่างมันเป็นความผิดของพ่อเอง” ปรินทร์ยกมือขึ้นลูบแก้มของบุตรสาว น้ำตาคลอมองรอยแดงเป็นริ้ว ทั้งรู้สึกผิดและสงสารจับใจ“พ่อจะแก้ไขทุกอย่างเอง จะไม่ให้ลูกต้องเจออะไรแบบนี้อีก พ่อสัญญา” “ถ้าคนพวกนั้นไม่พยายามแสดงตัว พ่อคิดจะยอมรับความผิดพลาดของตัวเองไหมคะ ถ้ามีผู้ชายสักคนมาทำกับหนูแบบที่พ่อทำกับแม่ พ่อจะรู้สึกยังไง” “นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมยอมไม่ได้ พ่อเลว พ่อรู้ ที่หาคนที่ดีที่สุดให้ลูกเพราะไม่อยากให้ลูกเจอคนแบบพ่อ” “ทั้งที่รู้ว่าสิ่งที่ทำมันผิด แต่ไม่ได้คิดที่จะทำให้มันถูกต้องเลยเหรอคะ” “พ่อรักแม่ของลูกมากนะขนม รักแค่แม่ รักที่สุด พ่อรู้ว่าพ่อไม่ควรทำแบบนี้ ในงานเลี้ยงของบริษัท พ่อพลาดมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ถ้าบอกว่าไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไงทั้งที่ตื่นมาอยู่ข้างเขาพ่อก็เห็นแก่ตัวที่สุด ทุกอย่างมันควรจบเพราะผู้หญิงคนนั้นไม่ได้จะเรียกร้อง จนกระทั่งวันที่พ่อแต่งงานกับแม่เขากลับมาบอกพ่อว่าเขาท้อง เขาจะไม่เรียกร้องอะไรอะไรทั้งนั้น จะไม่พังงานแต่ง ไม่ทำให้แม่เสียหน้าและผิดหวัง แลกกับการที่พ่อดูแลเขาห่างๆ พ่อไม่มีทางเลือก พ่อรักแม่ พ่อไม่พร้

เจ็บว่ะ แม่งเจ็บเหี้ยๆ แต่ทำใจถอยห่างตอนนี้ไม่ได้จริงๆ ไม่รู้ว่ามือลั่นหรือใจมันสั่ง ตอนนี้โทรศัพท์โชว์เบอร์เขา ไม่ใช่เขานะที่โทรมา แต่กูเนี่ยแหละที่โทรไป รอสายไม่นานขนมก็รับสาย เสียงสดใสกระแทกใจกูอย่างจัง (ขา ~) แล้วก็เป็นกูเลยนะที่ไปไม่เป็น มันจุกที่ใจอธิบายไม่ค่อยถูก กระบอกตาแม่งเริ่มร้อน เสียงเธอโคตรสดใส พอเดาได้ว่าตอนนี้คงมีความสุขดี“เป็นไงบ้าง…” (สบายดีค่ะ พี่ล่ะ?)“ก็เรื่อยๆ อยู่ไหน?” (อยู่ มอ. ออกมากินข้าวกับเพื่อน อยากฟังเสียงเพื่อนไหม)“ไม่ๆ กวนไหม?”(ไม่ค่ะ ยังรออาหารอยู่ หนูเดินมาเข้าห้องน้ำ อ้อ! กับพ่อ เข้าใจกันแล้วนะคะ) “ดีแล้ว อีพวกนั้นล่ะ?” (ไม่ได้เอาเรื่องอะไร หนูบอกให้พ่อปล่อยไป แลกกับการไม่เข้ามาวุ่นวาย และไม่เอาเรื่องพี่)“จะเอาเรื่องก็ช่างมันดิ ถ้ามันมีปัญญามากพออ่ะนะ ไม่ได้กลัวอยู่แล้ว”(เมาเหรอคะ…)“ดื่มนิดหน่อย ไม่มีอะไรทำ” (อยู่กับเพื่อนไหม)“ก็มีแต่พวกมัน” (อยากให้หนูไปหาไหม) เสียงถามเหมือนไม่ค่อยมั่นใจ หรือเธอเริ่มลังเล ลังเลว่าจะไปต่อดีไหม ไม่ใช่แค่เธอนะ กูก็เหมือนกัน “อย่าเลย อยู่กับเพื่อนเถอะ พี่ก็จะอยู่กับเพื่อนพี่เหมือนกัน” (ทำไมถึงเงียบหายไปเ