Alle Kapitel von Pregnant by the Billionaire’s Heir: Kapitel 41 – Kapitel 50

Cara"Cara, kailangan mong isipin ang kapakanan ng anak mo." Lolo told me. Tumango ako bilang pagsang-ayon dahil iyon naman talaga ang ipinunta ko dito. Alagaan ang bata, unahin ang bata, at tiyaking maayos ang kalagayan ng bata. Kailangan kaya ako naman? Ako naman ang uunahin.Ako naman ang pagtuunan ng pansin dahil dinadala ko ang sanggol? Kailan? Why do I always keep comparing myself to an unborn child? Pambihira naman, nagseselos ba ako sa bata? Inasikaso ako ni Tristan. Mula sa pagbangon ko, pagligo, at ngayon ay sa pagkain. Hindi ko alam, pero mas lalo lang akong naiyak sa sitwasyon dahil ayaw kong ganyan siya sa akin. Dapat ay wala siyang pakialam dahil doon naman ako sanay. Hindi iyon ang binibigyan niya ako ng importansya, tapos sa huli, para lang rin naman pala sa bata. Ay, naku, Cara. Ayan ka na naman sa mga paganyan mo. Hayaan mo si Tristan dahil anak niya 'yan at iyan ang hiniling niya. "Pero kasi po masyadong mabigat ang tiyan ko at mabilis akong mapagod." "L

CaraAno kayang maganda? Ito bang sage green or emerald na kulay? Paulit-ulit kong pinagkukumpara iyon habang nakaharap sa body length mirror ko. Ngumuso ako. Hindi ako makapili, pero baka naiinip na si Tristan sa kakahintay sa akin, kaya sage green na lang ang sinuot ko para kahit papaano ay maging maganda naman siyang tingnan sa mata. Sinuot ko na ang off-shoulder kong dress. Napangiti ako habang nakatingin doon. "Ganda," I commented after I put it on. Sa sobrang ganda, nakalimutan ko na papunta pala kami sa picnic. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na inaya ako ni Tristan na mag-picnic sa unang pagkakataon. I mean… ako naman ang inaya niya at hindi ang bata, pero kahit para sa bata iyon ay hindi ko pa rin maiwasang kiligin. Bumaba na ako sa hagdan nang matapos ko nang ayusin ang aking sarili. Pagbaba ko, I could feel his gaze towards me. Like I was the only one he saw for that moment. Magiging maligaya na sana ako, pero agad na nawala ang saya ko nang mapa

Cara Hindi ko na-enjoy ang picnic dahil natulog lang ako plus nakita ko pa ang mukha ni Tyler. Gusto ko sanang bumalik doon dahil parang mas gusto ko doon pero mukhang hindi puwede dahil laging nakabuntot sa akin si Tristan kaya hindi na rin ako nag request ng kung anu-ano pa. Mabuti na lang talaga at nandito si Tristan dahil nakakain ko iyong mga gusto ko. Nahihiya kasi ako mag request sa mga cook niya habang siya naman ay tinatanong ako kung anong gusto ko kaya sobrang saya ko..kung puwede lang tumalon ay ginawa ko. I was so spoiled by Tristan, hindi man ako nag request pero alam niya kung anong gusto ko. One time, we were in his gazebo after he cook a cookies for our snack with a fresh orange juice na siya mismo ang nagtimpla. Tahimik lang kami, kumakain ako habang tinitingnan ang malawak na puwesto. Kung sa akin lang ang bahay na ito, baka marami na akong napagawa para lang mas lalo akong yumaman pero siyempre wala naman akong karapatan kaya sa huli ay wala rin akong

CaraAs I stepped closer to where I was supposed to be, everything didn't make sense. Like, why the hell am I even here and attached to this family? Kay Tristan. At sa bata. Bakit, habang tumatagal, bigla-bigla kong nakakalimutan kung ano ba talaga ang ipinunta ko rito? Am I on the right path? Hindi ko alam kung tama ba ito o kung ano ba ito dahil kahit ako ay nahihirapan na rin sa mga pinaggagagawa ko, pero may iba pa ba akong choice? Mukhang wala na eh.Huminga ako nang malalim. At hinayaan na lang ang sarili na mag-go with the flow. Walong buwan na ang batang nasa sinapupunan ko, at habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman na ayoko siyang alisin sa buhay ko. Pero kailangan kong umalis; kailangan kong panindigan ang usapan namin ni Tristan dahil iyon ang kasunduan at may nakasulat na kontrata. Ngumiti ako habang pinipilit kong alisin ang mga negatibong bagay na nasa isip ko.Kailangan ko lang ngumiti at kalimutan ang anumang mangyayari pagkatapos nito. "Dito na ako sa

CaraUmalis na siya; pinaalis ko na, pero ang panginginig ng aking katawan ay nandito pa rin. Sobrang laki ng pawis na tumutulo sa mukha ko kahit naka-on naman ang aircon sa sala. What the hell? Malapit na ako oh, makakaalis na ako dito. Hindi ko na magugulo si Tristan. Wala na akong kakatakutan. Ilang linggo na lang. Sana ay walang gawing masama ang babaeng iyon, dahil kapag mayroon. Hindi ko alam kung anong magagawa ko. Huminga ako nang malalim bago ko pinilit na ngumiti at umakyat sa taas. Pero hindi pa man ako nakakaakyat sa hagdan upang sana ay matulog-tulugan nang makita ko si Trustan na bumaba, kinukusot ang mga mata. Nanlaki ang aking mga mata. Nakaalis na ba sila? "Good morning, Tristan," I said, keeping my voice composed and steady while trying to show him my genuine smile. His forehead knitted. "Morning," he greeted me with his deep voice. Hindi ko magawang i-appreciate iyon dahil kabado ako na baka bumalik ang mga iyon at magkita sila ni Tristan. Siguradong