All Chapters of Pregnant by the Billionaire’s Heir: Chapter 51 - Chapter 60

Cara Literal na tumigil ang mundo ko sa sandaling iyon. Pakiramdam ko ay binuhusan ako ng malamig na tubig. Sino ang nagsabi sa kanya na itanong iyan sa akin? “Ethan,” I walked through him, trying to make myself steady. “Sinong nagsabi niyan sa’yo, baby?” “Teacher,” sagot niya. “She said that there is mommy and then there is daddy, so why do I only have mommy?” Inosente niyang tanong. Mahigpit akong napakapit sa hawak kong shoulder bag. Tangina! Agad ko siyang nilapitan pero napatigil ako nang makita kong bigla na lang may luhang tumulo sa kanyang mga mata. My body was shaking and I immediately hugged him. "Baby, shh.” Ang maliit niyang pigura ay sinakop ng bisig ko. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko, pero galit ako. Galit ako sa guro niya dahil nagawa niyang paiyakin ang anak ko. “No baby, you have lolo right?” “But he’s your daddy,” he pointed out. His little sob makes my heart twist, and for a second, pakiramdam ko bumalik sa akin ang lahat. Mas hinigpit

Cara I wiped the blood at nagpatuloy sa pagkuwenta ng mga salaping dapat kong bilangin. Hindi ko akalain na aabot ako sa ganitong sitwasyon. Na magbibilang ng sarili kong pera sa negosyo ko. Simple lang naman talaga ang buhay na gusto ko. Maayos ang kalusugan ni Tatay, maging maayos ang trabaho ko. Iyon lang ang pangarap ko noong wala pang Ethan. Pero noong dumating siya. Naisip kong hindi lang sapat na magkaroon ako ng maayos na trabaho. Kailangan kong kumayod para sa anak ko. Kailangan ko siyang mabigyan ng masagana at payapang buhay. Kaya ang lahat ng ito ay para sa anak ko at kay Tatay na rin, na tumutulong sa akin sa lahat ng desisyon ko sa buhay. Hindi pa kami nag-usap ni Tatay tungkol sa babaeng naging asawa niya. Sa sobrang busy ko, hindi ako nag-o-open up, samantalang si Tatay naman ay mukhang nakalimutan na ang bagay na iyon, kaya kahit papaano, natutuwa rin ako. Alam ko naman kasi na hindi niya talaga gusto ang babaeng iyon. Siguro may dahilan lang kaya naging gano

Cara "Kailangan ba ninyo ng mga kasama?" Tanong sa amin ni Gov. nang dumating siya. The people in San Enrico were chanting his name. He was smiling at them while trying to talk to me. Kasama niya ang kanyang asawa na nakalingkis sa balikat niya. Masama ang tingin sa akin. Hindi ko akalain na sobrang big deal pala sa kanya na si Gabriel ay may gusto sa akin, na wala naman sigurong katotohanan dahil hindi ko rin naman narinig na inamin niya. Usap-usapan lang siya ng mga tao, pero wala namang kumpirmasyon mula sa kanya. Tumutulong lang siya sa akin, nagbibigay ng mga bulaklak at kung anu-ano pa, pero wala siyang sinabing gusto niya ako, kaya hindi ako sigurado. At kung mayroon man, wala naman siyang pag-asa. Mabait siya. Oo. Gwapo siya. Oo. Matalino siya. Oo. Pero kasi ayokong isipin na may gusto siya at dahil ayoko rin siyang masaktan kapag nagkataon. He was a good man, kind, and protective, but... any man who will try to reach me would stand by me. Bukod kas

Cara Panay ang tingin ko sa aking anak dahil baka kung saan na siya dalhin ni Tatay, lalo na at marami pa namang kakilala ang matanda. Tapos ay biglang makita si Ethan ni Mrs. Enriquez at kung anong gawin, kaya minabuti kong itutok sa kanya lang ang aking mga mata. Pero lalong dumadagsa ang mga tao. May pageant kasi, kaya kahit nasa kabilang barangay ay nandito upang manood. At lahat ay excited sa bisita ni mayor na talagang kilala sa Manila. Hindi lang ako sigurado kung sino siya dahil wala naman akong pakialam kung sino man siya; mas mahalaga sa akin ang anak ko. Nakahinga ako nang maluwag nang nakikipaglaro lang si Tatay sa apo niya at hindi ito pinabayaan, kaya kahit papaano ay ayos na sa akin kahit na hindi ko muna tiningnan ang anak ko. Pero sana pala ay hindi na lang ako pumayag na lumabas siya. Sana kahit umiyak siya, kahit na nagpumilit siya, ay nagmatigas pa rin ako. "Tay, si Ethan po?" May kung anong kaba na akong nararamdaman nang lapitan ko siya ng mga

Cara "Hey, kiddo," bati ni Tristan kay Ethan na ngumisi habang nakatingin sa kanya. Umupo pa ito upang magkapantay sila sa anak ko. May ibinigay siya sa anak ko. Pakiramdam ko, nanlamig ang buong katawan ko habang tumitibok ang puso ko nang mabilis. Ito na ba? Iiwan na ba ako ng anak ko? Kukunin na ba ni Tristan si Ethan? Nag-usap silang dalawa na parang matagal na silang magkakilala. "Ma, si Mr. Tristan Peralta po pala." Pakilala ng anak ko sa papa niya. My heart was beating more wildly than usual. Tangina! Ilang santo na ang tinawag ko para lang hindi mahalata ni Tristan na kinakabahan ako. Pero iyong mga pawis ko ay isa-isang pumatak mula sa noo ko patungo sa mukha ko. Mahigpit akong napahawak sa laylayan ng aking damit habang sinasalubong ang tingin niya. Ngumiti siya sa akin na parang wala lang, na parang walang kahit anong namamagitan sa aming dalawa noon. Parang… hindi niya ako kilala. Kumunot ang noo ko. This is what I noticed. "Is