All Chapters of ไม่ขอเป็นแม่ใจร้ายยุค 80: Chapter 51 - Chapter 60

อี้เหิงมีอารมณ์โกรธไม่น้อย แต่ก็ต้องข่มอารมณ์เอาไว้ แม้เธอรู้สึกโกรธขนาดไหน แต่อีกใจก็ยังเข้าข้างเหม่ยอิง ไม่ใช่ว่าเธอไม่เข้าใจอารมณ์ของเหม่ยอิงผู้เป็นสะใภ้รองว่ามีนิสัยเช่นไร เหม่ยอิงเป็นคนทะเยอทะยานไม่เคยพอ ครั้งแรกอี้เหิงเคยรับปากกับครอบครัวของเหม่ยอิงว่าเธอนั้นจะได้แต่งงานกับอี้เฉิน บุตรชายคนโตของเธอ แต่เพราะอี้เฉินมันไม่รักดีสักเท่าไหร่ ไปคว้าหญิงสาวไร้ศักดินามาเป็นภรรยา นอกจากความหยิ่งพยองของสะใภ้ใหญ่ทำให้เธอโมโหไม่น้อย เช่นเคยเหม่ยอิงมาแม่สามีอีกตามเคยพร้อมกับกับข้าวให้แม่สามี อี้เหิงมีสามีบึ้งตึงผิดปกติทำให้หญิงสาวรู้สึกไม่ดี “คุณแม่มีอะไรหรือคะ ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น” เหม่ยอิงเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย พยายามเอาความเข้าใจเขาสู้ ไม่ใช่ว่ามีคนเอาข่าวที่เธอทำงานที่เธอโรงสีมาฟ้องอีแก่ตรงหน้าหรอกนะ “เธอทำงานที่โรงสีเป็นยังไงบ้าง” อี้เหิงเอ่ยปากถาม พลางส่งสายตาคมกริบมองท่าทางเรียบเฉยของลูกสะใภ้รอง “ก็ดีนะคะ คุณแม่ ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วง” แม้ในใจจะเร่าร้อนไปด้วยความรู้สึกมากมายกลัวว่าแม่สามีจอมบงกา

“มันเป็นเรื่องธรรมดานะซวนซวน วันใดวันหนึ่งเราก็ล้วนมาถึงวันนี้เหมือนกัน ฉะนั้นถ้าหนูรักใคร หรืออยากทำอะไร อย่ามัวแต่รอนะ ไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะจากเราไปเมื่อไหร่” ซื่ออินกล่าวออกมาด้วยถ้อยคำแสนยาวเหยียด อี้ซวนก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี อี้เหิงเห็นบุตรชายคนโตเดินเข้ามาใกล้เรี่ยวแรงที่จะเอ่ยปากห้ามหรือไล่เขาให้ออกไปก็แทบไม่มีเลยสักนิด ตอนนี้อี้เหิงยอมรับว่าตนเองนั้นอ่อนแอเสียเหลือเกิน ลูกชายเพิ่งเสียใจ หัวใจคนเป็นแม่แทบแตกสลายลงไปพริบตา อี้เมิงแม้จะเป็นเด็กที่ไม่เอาไหน เอาแต่ใจ แต่ก็ไม่เคยขัดคำสั่งพ่อแม่เลย...... ไม่น่าจากไปทั้ง ๆ ที่มีลูกยังเล็ก อี้เฉินประคองแม่เอาไว้ ไม่รู้ว่าการกอดปลอบประโลมครั้งนี้จะช่วยสมานความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกได้หรือเปล่านะ เหม่ยอิงกำลังร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย ใบหน้าที่เคยสวยงามเปียกปอนไปด้วยน้ำตา เงยหน้ามองอี้เฉินที่กอดแม่สามีเอาไว้ ในใจของหญิงสาวคิดเช่นไรมีเพียงเธอเท่านั้นที่ล่วงรู้ เธอกำจัดเสี้ยนหนามออกไปแล้วหนึ่ง ต่อไปก็อีกคน หลังจากนี้เธอจะได้ครอบครองทุกอย่าง เสียงสะอื้นไห้ร่ำร้องหาบิดาที่ก

ทั้ง ๆ อี้ซวนเหมือนกับอี้เฉินในวัยเด็กราวกับแกะ หลังจากการตายของอี้เมิง ผู้เป็นมารดาอย่างเธอเสียใจจนแทบตรอมใจตายไปตามบุตรชายคนเล็กไปด้วยเสียเลย ไม่รู้ว่าเธอนั้นยังมีบุตรอยู่หรือเปล่าชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนเสียจริง อี้เหิงไม่มีโอกาสเอ่ยคำลากับบุตรชาย อีกอย่างอี้เมิงมีนิสัยเอาแต่ใจ ไม่เอาไหน ล้วนมาจากการเลี้ยงดูของเธอล้วน ๆ เธอปล่อยให้อี้เมิงเอาแต่ใจ อยากทำอะไรก็ทำ อยากกินเหล้าก็กิน ไม่คิดเลยว่า.....สุราที่บุตรชายของเธอนั้นเสพติด วันหนึ่งมันจะย้อนศรกลายเป็นคมดาบมาคร่าชีวิตของอี้เมิงเสียนี่ “เด็ก ๆ ไปเตรียมอาหาร ปลาเปรี้ยวหวาน ขาหมู ปลานึ่งมะนาวเร็ว ๆ” อี้เหิงเอ่ยปากสั่งเด็กในบ้านด้วยน้ำเสียงแหบโหยด้วยความชราภาพ “อี้ซวนมาหาอาม่าเร็ว” อี้เหิงอ้าแขนรอ เด็กน้อยดูมีความกังวลไม่น้อย เมื่อต้องเดินไปหาผู้เป็นย่าความทรงจำล่าสุด คือ อาม่าเคยตีเด็กน้อย ซื่ออินก้มมองบุตรชายที่กอดขาของเธอเอาไว้แน่น พร้อมส่ายหน้า อี้เฉินเห็นแบบนั้นก็เดินมาหาบุตรชาย เจ้าหนูน้อยก็ส่ายหน้าอยู่ดี อี้เหิงถอนหายใจยอมรับ....ว่าตนเองนั้นเป็นค

“โอ๊ย ๆ ล้อเล่นครับ ภรรยาของผมเขาไม่ได้ร้ายกาจเสียหน่อย ใจดีแถมเป็นคนตรงไปตรงมา” “ฉันจะถือว่าเป็นคำชมก็แล้ว” “อะไรกันทำให้เหม่ยอิงคนที่เคยน่ารักในอดีต ไม่คิด....” “คุณมองแต่ด้านดีของเขาหรือเปล่าคะ เหม่ยอิงอาจจะมีบาดแผลในใจ อี้เมิงน้องชายของคุณเขาก็ไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ เมาหัวราน้ำทุกวันต้องปล่อยผู้หญิงเลี้ยงลูกคนเดียว พอสามีของเธอจากไปด้วยความเศร้าโศก อารมณ์ของเธอไม่สม่ำเสมอ สุดท้ายเอาความโกรธทั้งหมดมาลงที่เด็กน้อย” “ผมได้แต่หวังว่า เหม่ยอิงเขาจะกลับมาเป็นน้องสาวที่น่ารักของผมคนเดิม” “อือ” ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่สามีนั้นไม่ได้ดีขึ้นและไม่นับว่าแย่ลงกว่าเมื่อก่อน ครั้งแรกที่เธอมาหาอี้เหิงก็เพราะสถานการณ์มันจำใจ เธอไม่อยากให้สามีต้องลำบากใจ ครั้งนี้เธอและลูกถูกชวนมาทานข้าวที่บ้านของอี้เหิงอีกตามเคย ธุรกิจการขายผักของเธอราบรื่นและรุ่งเรืองเสียจนหญิงสาวกำลังกลายเป็นเศรษฐินีไปเสียแล้ว เงินทองที่เคยยืมป้าหม่าหลง เธอคืนและตอบแทนน้ำใจที่เคยช่วยเหลือในยามลำบากไปมากโข หลังจากนี้หญ

“เธอจะมากเกินไปแล้วนะเหม่ยอิง” อี้เหิงเอ่ยห้ามปรามลูกสะใภ้ ไม่คิดเลยว่าเหม่ยอิงจะกล้าขึ้นเสียงกับเธอขนาดนี้ “ไม่มากเกินไปหรอกค่ะคุณแม่ เหม่ยอิงทำทุกอย่างเพื่อให้คุณแม่พอใจ เป็นภรรยาที่ดี ทั้ง ๆ ที่ลูกคุณแม่โคตรเหี้ย ต่อหน้าคุณแม่มันก็แสดงอย่าง พออยู่กับเหม่ยอิงมันทั้งตบตีเวลาไม่ได้ดั่งใจ คุณแม่เคยคิดบ้างไหมว่าลูกแม่ที่เพิ่งตายไปมันชั่วขนาดไหน...” “เหม่ยอิง...” อี้เหิงร้องห้ามเสียงสั่น ลูกชายของเธอตายไป ผู้เป็นแม่อย่างเธอไม่ได้ทั้งได้ร่ำลา ยังต้องมารับฟังเรื่องราวแสนอนาถใจของบุตรชายอีก ขาทั้งสองแทบยืนไม่ไหวจนอี้เฉินที่เห็นท่าไม่ดีประคองแม่เอาไว้ “ทำไมกันละคะ รับไม่ได้หรือไง ว่าทั้งหมดมันก็เป็นเพราะคุณแม่นั้นแหละที่เลี้ยงลูกชายออกมาให้เหี้ยเอง วันที่มันตายเหม่ยอิงดีใจขนาดไหนที่ไม่ต้องมีมารมาคอยขวางทางชีวิตอีกแล้ว สมควรแล้วล่ะที่มันตาย เหม่ยอิงไม่เคยเสียใจสักนิด สมแล้วที่มันเคยทำอะไรเหม่ยอิงเอาไว้” สภาพของสะใภ้รองในยามนี้ไม่ต่างจากคนไร้สติ ซื่ออินคว้าตัวเด็กทั้งสองคนเอาไว้ ทั้งอี้ซวนและอี้เทียนหวาดกลัวเหม่ยอ