Alle Kapitel von ไม่ขอเป็นแม่ใจร้ายยุค 80: Kapitel 61 – Kapitel 69

“เธออยากได้ทุกอย่าง เธอถึงขั้นวางยาฉันอย่างนั้นหรือเหม่ยอิง ฉันไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำขนาดนี้ ฉันเห็นเธอเป็นลูกคนหนึ่ง” อี้เหิงเรี่ยวแรงไม่มากเหมือนเมื่อก่อนได้แต่ร้องไห้ออกมากับความผิดพลาดในอดีตของตน เธอนั้นเลี้ยงลูกไม่ดีเอง เธอเพิ่งรู้จากปากของสะใภ้รองว่าอี้เมิงมีอุปนิสัยทำร้ายร่างกาย จนความแค้นใจในของเหม่ยอิงระเบิดออกมา “เห็นเป็นลูกอย่างนั้นเหรอ ช่างน่าขันเสียจริงคุณแม่ ลูกที่กดขี่ข่มเหงทุกวัน ซ้อใหญ่เมื่อก่อนคุณแม่ก็ทั้งตบตี ทั้งด่าทอ จนไล่มันออกจากบ้าน แล้วนี่ผีห่าตนไหนเข้าสิงหรือคะ ถึงให้มันกลับมาได้ ลูกสะใภ้ที่ไม่เคยได้อะไรเป็นขี้ข้ารอมือรองตีนอยู่แบบนี้ ทำไมคุณแม่ไม่ตายไปให้มันจบ ๆ ไปเลยล่ะ” “เหม่ยอิงพอได้แล้ว หยุด” อี้เฉินที่ทนฟังสะใภ้รองต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาไม่น่าห่วงสักเท่าไหร่ แต่เด็กที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของซื่ออินกลับยิ่งน่าสงสารเสียยิ่งกว่า “ไม่เห็นแก่พี่ ก็เห็นแก่ลูกบ้าง” อี้เฉินพยายามเอ่ยเรียกสติของเหม่ยอิง ดูเหมือนว่าเหม่ยอิงนั้นจะไม่ฟังสิ่งใดเลยนอกจากยิ้มร่า หัวเราะออกมา

ห่วงก็แต่อี้เทียนเด็กคนนี้เก็บงำทุกอย่างเอาไว้ในใจตั้งแต่เด็ก.... ไม่รู้ว่าถูกผู้เป็นมารดาสั่งสอนมาอย่างไร “กำลังถามอี้เทียนว่าตอนเย็นกินอะไรดีต่างหากเล่า ซวนซวนอยากกินอะไรล่ะ” ซื่ออินเปลี่ยนเรื่อง พอคุยเรื่องของกิน เด็กน้อยทั้งสองตาวาวโรจน์ “อยากกินขาหมู” ซวนซวนเอ่ยขึ้น “อยากกินปลา” อี้เทียนเอ่ยขึ้นบ้าง.... “เหมือนว่าผมได้ยินเด็ก ๆ อยากกินอะไรกัน วันนี้ผมอยากเข้าครัวพอดี” อี้เฉินเดินมาได้ยินเสียงเด็กสดใสกำลังเจื้อยแจ้วเอ่ยอยากกินขาหมู กับ ปลาเปรี้ยวหวาน หลังจากผ่านเหตุการณ์แล้วร้ายมามากมาย เขาก็แทบไม่มีโอกาสทำอาหารให้ภรรยาทานเช่นเคย เรื่องราวทุกอย่างคลี่คลาย สภาพจิตใจของมารดาของเขา อี้เหิง ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ มารดาเฝ้าโทษตัวเองกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น เขาเองไม่รู้จะทำเช่นไร ได้แต่ปล่อยเวลาเยียวยาทุกอย่าง “เย่ ๆๆ” “เย่ ๆ” ทั้งอี้ซวนและอี้เทียนต่างพากันร้องดีใจ ยกไม้ยกมือ ซื่ออินหัวเราะกับความน่ารักของเด็ก ๆ อี้เฉินพลอยยิ้มตาม ตั้งแต่เกิดเรื่องเ

บ้านหลังใหญ่....แม้หญิงชราไม่ได้อาศัยอยู่เพียงลำพัง ลูกน้องคนสนิททั้งสองยังไม่ทิ้งหญิงชราไปไหน อี้เหิงในยามนี้ช่างน่าเวทนานัก....หลังจากสูญเสียลูกชายคนเล็กไปหัวใจคนเป็นแม่แทบสลายแล้ว เรื่องราวทั้งหมดมันยังไม่มากพอเท่ากับเรื่องราวโศกนาฏกรรมทั้งหมดมาจากการกระทำของเธอ.... มาจากความเกลียดชังของเธอ มาจากทิฐิของเธอ อี้เหิงเฝ้าโทษตัวเองมาตลอดว่าทั้งหมดก็เพราะเธอ เหม่ยอิงกลายเป็นคนเสียสติไปแล้ว.... หลังจากเธอไปเยี่ยมสะใภ้รองครั้งล่าสุด เธอปวดใจเหลือเกิน.... เธอนั้นไม่ยอมยึดติดในทรัพย์สินซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นของนอกกายทั้งนั้น ถ้าเธอยอมฟังความต้องการของลูกชายทั้งสองสักนิด อี้เมิงก็ไม่ต้องมาตาย เหม่ยอิงก็ไม่ต้องมาเป็นบ้า อี้เทียนก็คงไม่กำพร้า...... อี้เมิงนั้นเป็นเด็กที่เอาแต่ใจมาตั้งแต่ยังเล็ก ทว่าเธอไม่เคยปฏิเสธความต้องการของลูกชายเลยสักนิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านิสัยเบื้องหลังจากชีวิตแต่งงานที่ผู้เป็นแม่หาหญิงสาวมาให้ ลูกชายของเธอนั้นทั้งทุบตีภรรยา เมามาย อี้เหิงรับรู้เพียงลูกชายตนเองนั้นขี้เมาเท่านั้น ก็เพราะว่าหน้ามืดตามัวไม่ยอมฟังใครเลยสักครั้ง ความแค้น

“เธอมาแล้วอย่างนั้นหรือ” “ค่ะ คุณแม่เรียกหาฉันมีอะไรอย่างนั้นหรือคะ” ซื่ออินเอ่ยปากถามขึ้นทันที เธอไม่คิดว่าอี้เหิงเรียกเธอมาเพียงเพราะคิดถึงหรอกนะ แม่สามีใจร้ายของเธอไม่มีทางคิดถึงเธอได้ “ฉันแค่อยากคุยกับเธอเท่านั้น เธอยังคงโกรธฉันอยู่สินะ ฉันเป็นคนไม่ดีเท่าไหร่นัก ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันได้แต่เฝ้าคิดสาเหตุว่าทั้งหมด มันเป็นเพราะฉัน ฉันมันเป็นแม่สามีที่ไม่ดี เป็นสาเหตุที่ทำให้เหม่ยอิงต้องกลายเป็นบ้า ทำให้อี้เมิงต้องตาย...” ซื่ออินได้แต่ฟังเรื่องราวที่ออกมาจากปากของผู้เป็นแม่สามีอย่างตั้งใจ อี้เหิงตอนนี้นั้นยอมรับเลยว่าน่าเวทนามากขนาดไหน “ความรู้สึกของฉันตรงนี้เหมือนตายทั้งเป็น ซื่ออิน ฉันอยากจะขอโทษเธอ ฉันไม่คาดหรอกนะว่าเธอกับอี้ซวนจะอภัยฉันหรือเปล่า ฉันขอโทษ ฉันเองที่เป็นคนไม่ดี ฉันมัวแต่ห่วงในหน้าตาของตนเอง อยากให้ลูกมีครอบครัวที่ดี อยากให้มีภรรยาที่ดี สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ฉันคิดว่าดี มันไม่ได้ดีอย่างที่คิดเอาไว้ ฉันขอโทษเธอจริง ๆ นะซื่ออิน ขอโทษที่ไม่เคยเห็นความดีของเธอ ฉันร้ายกาจกับเธอมากขนาดนี้ เธอยังไม่เคยสอนอี้ซ

ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี....เธอและสามีมีทุกอย่างที่ต้องการการค้าขายเป็นไปอย่างราบรื่น เด็ก ๆ ดูรักกันดี ส่วนผู้มีพระคุณของเธออีกคนที่อดกล่าวไม่ได้เลยคือป้าหม่าหลงยังคงเป็นคนที่น่ารักกับครอบครัวของเธอเสมอมา แวะมาเยี่ยมตลอด บางครั้งซื่ออินก็พาหลานทั้งสองไปเยี่ยมป้าหม่าหลงบ้าง และไปเยี่ยมอี้เหิงผู้เป็นย่าบ้าง กล่าวถึงแม่สามีของเธอนั้นนับวันความแก่ชราก็ยิ่งกัดกินร่างกายของแม่สามีเธอลงเรื่อย ๆ อี้เหิงยังมีอุปนิสัยชอบนั่งเหม่อลอยออกนอกจากหน้าต่างกอดรูปอี้เมิงและผู้เป็นสามีอยู่แบบนั้น ปากก็พร่ำบอกว่าเรื่องราวทั้งหมดมาจากตัวของเธอเอง ซื่ออินได้แต่สลดใจ อี้เฉินพยายามหาหมอมารักษาแม่ของเขา แต่กลับไม่ได้ผล อาการที่แม่สามีของอี้เฉินนั้นเป็นล้วนเกิดมาจากใจทั้งนั้น อี้เฉินบอกกับซื่ออินไว้เขาได้แต่เตรียมใจสำหรับอนาคตเอาไว้ถ้าเกิดมารดาเขาต้องล่วงลับไปอีกคน กาลเวลาจะค่อยเยียวยาทุกสิ่ง เป็นสิ่งที่ซื่ออินบอกสามีเอาไว้ เมื่อหลายเดือนก่อนยายของอี้เทียนนั้นมาเยี่ยมหลานซึ่งก็คือมารดาของเหม่ยอิง เหม่ยฮั่วเล่าเรื่องที่เพิ่งไปเยี่ยมบุตรสาวใ